Η φιλανθρωπία που έχει θεατές, είναι δολιότερη από το φόνο.
(α.κ.)
Μπράβο σ' αυτούς τους ισχυρούς και στους λεφτάδες πολίτες -ακόμη και του Ελλαδιστάν- που νομίζουν ότι οι δεξιώσεις, οι εκδηλώσεις, οι χοροεσπερίδες, ακόμη και τα κουλτουριάρικα χάπενινγκς, θα σώσουν τον κόσμο. Βαρεθήκαμε ν' ακούμε τα ονόματά σας και τα μπράβο του συναφιού σας. Και καλά αυτοί για τους οποίους μιλάει το "Χαμομηλάκι"... πώς τολμούν μερικά ραμολυμέντα του "πνεύματος", οι δήθεν ευαισθητοποιημένοι, να μας τα κάνουν τόοοοοοοοσα με τον κοινωνικό τους αγώνα και να τρέχουν από εκδήλωση σε εκδήλωση, θέλοντας να πιστέψουμε πως "κάτι κάνουν"? Στην Ανδρομάχη του Ευριπίδη, υπάρχουν μερικοί εκπληκτικοί στίχοι περί δόξας και "τύχης" αυτού που δοξάστηκε... γιατί βλέπετε το κοινωνικό είναι πολύ πιασάρικο... με το που το παίζεις φιλάνθρωπος, να από πίσω το πόπολο, να επαινεί εσένα και την τέχνη σου. Αμ δε! Ειδικότερα αν δίνεις ολόκληρα χιλιάρικα για να δημοσιεύσεις την τέχνη σου (είτε είναι βιβλίο, είτε γλυπτό, είτε φωτογραφία, είτε πίνακας ζωγραφικής), αν μένεις σ' ένα σπίτι σαν την βουλή και οδηγείς μι' αμαξάρα σα λεωφορείο. Τεράστια υποκρισία, χρυσοί μου και χρυσές μου (αν είχαμε κι εμείς τα λεφτά σας, θα γινόμασταν και "φιλάνθρωποι" και "διάσημοι"). Ο κόσμος που τόσο πολύ θέλετε να πιστέψουμε πως βοηθάτε, σας έχει χεσμένους. Κι εμείς επίσης. Απολαύστε τα βραβεία σας, τα μπράβο σας, τις τιμές σας, τις αγάπες και τα λουλουδάκια των φίλων σας. Απολαύστε τα όσο είναι καιρός, γιατί άμα πεθάνετε, δύσκολα θ' ακούσετε τα χειροκροτήματα. Η επανάσταση θα έρθει από τα "ΚΡΥΦΑ". Ριμέμπερ δατ, αγαπουλίτσες και αγαπουλίτσοι.
