Dreary Poetry

DE GEBOORTE VAN DOOD : ZELF-CASTRATIE MET BLOTE HANDEN

2012-01-18T14:41:00.003+02:00

Φοβήθηκα γιατί ήμουν μόνος · και μια ευλογία από αυτόν που έδωσε κοκαΐνη στο θεό, μ’ έσωσε από τ’ απόστημα που ονομάζεται ελπίδα. Έπαψα ν’ ασχολούμαι με κάθε τι ανθρώπινο. Πήρα στα χέρια μου το ηνίο της φυλακής: έφτιαξα οικογένεια. Τώρα ένας παλιός γνώριμος με φωνάζει απ’ το πηγάδι. Δεν εγκαταλείπω το ήθος ούτε τη χώρα μου. Ξέρω να πολεμώ το πρέπον με τον εξευτελισμό του, γιατί ο καθένας, ακόμα κι ο βλάκας, μπορεί να το καταλάβει, πως δε δίνω τίποτα για όσο υπηρετώ την ανθρωπιά. Το μεταφυσικό και το παράλογο είναι το δεξί και το αριστερό μου χέρι. Μαλάζω μια κουρασμένη πλάτη, ζυμώνω ένα ψωμί. Επιλέγω την τρέλα και φτάνω χίλια σκαλοπάτια πιο πάνω από τη λογική. Ξέρω. Και μπορείτε να μου πάρετε τα πάντα, τα πάντα, αλλά όχι την γνώση.

***

Κι όμως δεν πιστεύω στις ιδέες, δεν πιστεύω στο μεταδόσιμο αίμα των ιδεών, και στην παρασυναγωγή των ιδεαλιστών, οι οποίοι αποτελούν το ακίνητο στολίδι της κοινωνίας. Καθηλωμένοι στον αυτοσκοπό του έργου, οι ιδεαλιστές δεν παράγουν παρά μονάχα την κόρα, που είναι η θέληση του στοχασμού, απ’ όπου μπορεί να ξεκινάνε όλα, χωρίς όμως να υπόσχονται την τελείωση του στοχασμού, την ουσία του, την απάντηση ενός ερωτήματος ή τη λύση ενός προβλήματος. Η παιδεία είναι η ηλακάτη του έργου. Δεν αρκεί να γνωρίζεις πώς θα τη χρησιμοποιήσεις, πρέπει να ξέρεις και γιατί θες να τη χρησιμοποιήσεις, καθώς επίσης και να οραματιστείς και να υλοποιήσεις το σχέδιο του υφαντού. Οι λέξεις είναι η ασιτία του λόγου. Η ιδέα είναι ένα λουκούλλειο γεύμα. Γι’ αυτό υποστηρίζω την πράξη, που στεφανώνεται από λέξεις και κινείται με ιδέες, και τον βουβό άνθρωπο, που είναι ο φωρατής της.

***

Ζούμε σε εποχές όπου η τέχνη είναι θαμμένη βαθιά, ως τις ρίζες των βουνών. Όμως οι μέρες μας είναι μετρημένες για το ακατάπαυστο της τέχνης. Λόγω αυτού, συν του ότι ο μεγαλύτερος φόβος του ανθρώπου θα παραμένει, εις τους αιώνας των αιώνων, ο θάνατος, προσπαθούμε να χωρέσουμε εντός των στενών πλαισίων της ζωής μας την απεραντοσύνη του πνεύματος. Άραγε όμως τι περιλαμβάνει ο δυσνόητος τούτος όρος στον οποίο μοχθούμε ολημερίς κι ολονυχτίς να επιβάλλουμε το όριο της ανούσιας καθημερινότητάς μας? Θα σταθώ στο κυριότερο ίσως θύμα της ανθρώπινης τάσης μας να εκμαυλίζουμε όσα μας δόθηκαν άρτια κι αμόλυντα από Θείο Χέρι. Τι άμοιρη ύπαρξη η λογοτεχνία, και δη η ποίηση. Διότι εκείνη φέρει το κατακρεουργημένο κορμί εκ των διαφόρων σωμάτων που γέννησε η Τέχνη . Η ποίηση αναδύθηκε αυτοκράτειρα για τα μάτια του επαίτη, ενώ φτωχός επαίτης για τα μάτια αυτοκρατόρων. Γιατί αλήθεια, πολλοί βασιλείς των ημερών μας, θωρούν τη ποίηση ως ζητιάνο που πρέπει να υποθάλψουν, πολλοί ποιμένες ως αμνό που πρέπει να ποιμάνουν· όλοι τους αγνοώντας το γεγονός. ότι η ποίηση είναι ο Ιησούς των γραφών. Περιδιαβαίνει φτωχική και ρακένδυτη χωρίς ίχνος πλούτου και δεν αποζητά επευφημίες μετά βαΐων και κλάδων, μα αντιθέτως δε διστάζει να σκύψει ταπεινά και να ράνει με μύρο τα πέλματα των μαθητών της. Μύριοι όμως όσοι θεώρησαν υλική τη βασιλεία της ποίησης, μύριοι όσοι την υπηρέτησαν μόνο και μόνο από συμφέρον, ή συνήθεια. Όμως άλλο είναι το ποιόν της · όπως ο Ιησούς Χριστός, αν υπήρξε, ήρθε, ουσιαστικά, για να καταλύσει το συντηρητισμό και ν' αντικαταστήσει το μαστίγιο με την επιβράβευση και το χαλινάρι με τη συνείδηση, να εξυψώσει τον ασκητισμό, αλλά να καταδικάσει τον εξευτελισμό και τον αυτοβασανισμό, έτσι και η ποίηση ήρθε για την επανάσταση, δίνοντας την απόλυτη ελευθερία, αλλά χωρίς ν' αγγίζει την αποκτήνωση, υπηρετώντας το ήθος, αλλά πολεμώντας τον πουριτανισμό, πατάσσοντας κάθε δεισιδαιμονία και επικροτώντας κάθε πίστη. Όπως για το Χριστό είπαν πως ήταν "φάγος και οινοπότης", έτσι για την ποίηση μερικοί θεωρούν πως είναι για γιορτές και πανηγύρια... όμως τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Η ποίηση απλά καταδέχεται τους πάντες και τα πάντα, χωρίς διακρίσεις, χωρίς στερεότυπα... έχει μι' αγκαλιά για τον ελιτιστή και τον μποεμιστή, το ρεαλιστή και τον υπερρεαλιστή, αλλά και -πέρα από τους δικούς της κόλπους-, για τον φτωχό και τον πλούσιο, για τον περισπούδαστο γέρο ή τον έφηβο του γυμνασίου, για τον άνδρα και την γυναίκα, για τον οποιονδήποτε, ακόμη και γι' αυτόν που δεν ξέρει να διαβάζει, ακόμη και γι' αυτόν που δεν κατάλαβε ποτέ τι πάει να πει ψυχή.

16 Απριλίου 2009

*****

Ο στοχασμός είναι η Ακελδαμά της εξατομίκευσης. Προδοσία, ωρίμαση, φθορά και αγιότητα πάνε αντάμα. Δεν έχεις τίποτα και δεν βρίσκεις τίποτα, αν δε θέλεις να βρεις αυτό που θα βρεις κι αν, όταν το βρεις, δεν ξέρεις τι να το κάνεις. Το δεύτερο μάς δεματιάζει σαν ξερόχορτα με μεγαλύτερη συχνότητα. Σπανίως να βρεις άνθρωπο να μη θέλει! Όλοι κάτι θέλουν, όλοι κάτι επιθυμούν, όλοι κάτι ζητούν, καλό ή κακό, ουσιώδες ή ανούσιο, μικρό ή μεγάλο. Όμως το πρόβλημα είναι πάντα η χρήση του επιθυμητού. Και τι να τους κάνουμε τους στοχασμούς, και τι να την κάνουμε τη φιλοσοφία, και τι να την κάνουμε τη λογοτεχνία? Μα εξυψώνει το πνεύμα! Έτσι θα μας πουν, όμως κάνουν πάρα πολύ μεγάλο λάθος. Τίποτα δεν ωφελεί το πνεύμα περισσότερο από τη σπιρτάδα του μυαλού. Εν ολίγοις, αν είσαι ξύπνιος, δε σου χρειάζεται η φιλοσοφία για να πας μπροστά. Τα βιβλία μπορούν να σε βοηθήσουν μόνο στο να διαχωρίσεις την εξυπνάδα από την πονηριά, αυτό μάλιστα, είναι ένα προτέρημα των βιβλίων. Κατά τα άλλα, εάν δεν έχεις πάθος μέσα σου, τίποτα δεν μπορεί να σε βοηθήσει. Ο νους του ανθρώπου είναι αφρούρητος · είναι ζωώδης, φυσικός πατέρας του εγωισμού, ξέρει ν’ αρπάζει την ευκαιρία ενδιαφερόμενος πρωτίστως για το καύκαλο που τον κουβαλάει, όπως μια έγκυος γυναίκα βάζει πάνω απ’ όλους το έμβρυο που έχει μέσα της και το έμβρυο αναγνωρίζει τη μητέρα ως μοναδικό θεό του. Όμορες η φιλοσοφία και η τεμπελιά, για τους εύγλωττους και για τους εύστροφους, αλλά και για τους ανίκανους να σηκώσουν ένα σφυρί και να χειριστούν ένα αλέτρι. Σε κάθε περίπτωση χρειαζόμαστε σοφία. Σε καμία περίπτωση δε χρειαζόμαστε την ματαιοδοξία των σοφών.

***

Τα πηγαίνω περίφημα με τους βαθυστόχαστους που δε λένε τίποτα, όσο και με τους μεμψίμοιρους ή τους υπερβολικά εγωπαθείς για να νοιαστούν. Πρέπει να μιλάς γι’ αυτά που δε σ’ ενδιαφέρουν να τα υιοθετήσεις και να μη ντρέπεσαι γι’ αυτό. Όταν ένας σκεπτόμενος άνθρωπος αρχίζει να κάνει τις σκέψεις του πράξεις, δημιουργείται το σοβαρό πρόβλημα που λέγεται, δεν ξέρω πώς λέγεται, αλλά το κάνω · κι αυτό που δεν καταλαβαίνω ή απειλεί την εξεζητημένη καλαισθησία μου, είναι αυτό που φοβάμαι, όπως συμβαίνει με τους ανθρώπους, γιατί στην πραγματικότητα γι’ αυτό δε συμπαθώ τους ανθρώπους, ούτε τους θέλω γύρω μου, κι όταν τους βλέπω ή τους ακούω με πιάνει η ημικρανία μου. Έχω ένα τεράστιο σάρκωμα στον εγκέφαλό μου, που δεν μπορούν να το καταπολεμήσουν τα χημικά, αλλά ούτε και η πανάγια μου πρόθεση να συμφιλιωθώ μαζί του. Είναι ένα σάρκωμα που δημιουργεί τις ψευδαισθήσεις και τα οράματα, που σε διατάζει να βρεις νόημα εκεί που δεν υπάρχει κι εκεί που δε χρειάζεται να υπάρχει. Κρίμα σ’ αυτούς που θ’ ακούσουν τα λόγια μου! Είμαι ακόμα πολύ νέος κι ενθουσιώδης για να μη δίνω δεκάρα για τις θρησκείες, για να περάσω έστω και μια φορά από το εναλλακτικό στάδιο του γάμου ή τις μητρικές νευρώσεις, για να περιφρονήσω τα εκτυφλωτικά μάρμαρα και να πλυθώ σε μια τσίγκινη λεκάνη με νερό. Μου αρέσουν πολύ οι δολοφόνοι, με ηδονίζουν οι δολοφόνοι, αλλά είμαι τόσο ανεκδιήγητα γαντζωμένος στον ομφάλιο λώρο του φόβου μου, που δεν πρόκειται να σκοτώσω προτού διανύσω μερικές ακόμα δεκαετίες ζωής. Δεκατέσσερα χρόνια με χωρίζουν από την κρίσιμη ηλικία του Ιησού Χριστού, ο οποίος, όπως καταλαβαίνω, σημαίνει για ‘μένα πολλά πράγματα, όπως ένα ψωμί με αλλαντικά και ρευστή σοκολάτα, κάτι που θα μου άρεσε να τρώω, ακόμη κι αν δεν ήμουν το μικρό γουρουνάκι, το μεγαλύτερο από τα τρία. Όταν πιέζω τον εαυτό μου να προχωρήσει στο υπέρ του πραγματικού, καταλήγω στην ασυναρτησία. Είναι η λανθασμένη εντύπωση που έχω για την ομορφιά και ο σαρκικός ανδρισμός που δεν κληρονόμησα. Η Γη της Προόδου, η Γη της Επαγγελίας, η γη που ρέει σπέρμα και γάλα, η γη των αργόσχολων, είναι το φυσικό μου σπίτι. Το να είστε εκκεντρικοί είναι πολύ σημαντικό. Το να μην είστε τίποτα είναι σημαντικότερο. Είναι η ελευθερία του να μη δέχεστε και να μην αρνείστε κανέναν, ούτε τον ίδιο σας τον εαυτό, να κοιτάτε με βλέμμα τρελό και γυαλιστερό το μοντέρνο όσο και το παρωχημένο, ν’ αλείφεστε με τα περιττώματα της τέχνης και να λούζεστε με το χρυσάφι της, αναγνωρίζοντας τις μητέρες και τους πατέρες σας σ’ αυτούς που δεν έχουν καμιά σχέση με τις τέχνες. Η υπερβολική σκέψη είναι ένα ρίσκο, που αποδεδειγμένα και αναπόδεικτα δεν βγαίνει σε καλό. Ο έρωτας είναι η κατάξερη πρώτη φέτα του μισοκομμένου ψωμιού μου, η φιλοσοφία είναι το έκζεμα στο δέρμα της πλαδαρής κοιλιάς μου, οι καλές τέχνες είναι οι κολλημένες από το πύον βλεφαρίδες στα μάτια μου, η θλίψη είναι ένα μαυρισμένο νύχι, η υστεροφημία ένα φλέμα με γλυκόξινη γεύση. Σταματώ να φορώ τα πανηγυριώτικα κοσμήματα της προσπάθειας κι επιλέγω να καταπιώ ό,τι μου ‘ρθει. Ήρθαμε για να καταρρίψουμε και για να κάψουμε! Αλλά μην έχετε την εντύπωση ότι θ’ ακουστούμε μακρύτερα από αυτήν την καρέκλα μου που κάθομαι και τρίζει. Δε θα μας απασχολήσει ο θάνατος γιατί είναι θέμα πολύ πεζό, ούτε και η ίδια η ζωή, για ό,τι γράφεται και δεν γράφεται είναι για κείνη. Ούτε και στους ανθρώπους πρόκειται ν’ αναλώσουμε το χρόνο μας, γιατί οι άνθρωποι βιάζονται και σκέφτονται πολύ, ενέργειες που για ‘μας πρέπει να είναι απαγορευμένες, όχι επειδή μας απειλούν, αλλά επειδή μας κάνουν να πλήττουμε.

Άντζυ Κ.

LE MINOTAURE

2012-01-03T14:22:00.001+02:00

Εκείνοι ξέρουν πως σιγανά σαν τον άνεμο η πέτρα που ήταν κάποτε ακατεύναστη θα βρει το κέντρο του πόνου κι ο άπατρις δίχως οίκτο θα ελευθερωθεί μέσα από την εξορία του και η αγάπη θα ‘ναι ένα ανεπιθύμητο παιδί για τους ερωτευμένους κι ο θάνατος ένας δρόμος που λυσσά μπρος σ’ έναν άνθρωπο δίχως άκρα με σιγουριά να τον περπατήσει κι οι εκκλησίες κέντρα διερχομένων και τα μπουρδέλα ναοί για ‘μας που αναζητάμε αδερφή και μητέρα και την τρυφερότητα της ματαίωσης και την χαρά της παρόδου, για ‘μας που μας γέννησε μια λευκή οδαλίσκη και χάσαμε τον πατέρα βρίσκοντας τον πατέρα σε τάφους ανθρώπων που ήταν για ‘μας σπουδαίοι σαν την ανάγκη για ήλιο και πίστη. Το τρεχούμενο νερό δεν αγανάκτησε ακόμη μαζί μας. Τα καμένα χέρια μας πλυμένα στον βόρβορο αυτού που δεν ήταν αρεστό βρίσκει τώρα το νέο σωτήρα, το ψωμί που έρχεται πέρα από την επιθυμία του ψωμιού, οι άνθρωποί μας στεγνώνουν τα ρούχα τους στα τρίγωνα των θυγατέρων τους, έγινα ο ίδιος οι άσπιλες μητέρες που γνέθουν ιππεύοντας τη μέρα και τη νύχτα, βαστώντας με το ένα χέρι το πιο εξαγριωμένο χαλινάρι και πάλι ακούραστα, έγινα οι βροντερές καρδιές των συντρόφων, βαθιές, ζεστές μετά το πέρασμα του θανάτου, κι ας ήταν το αίμα και η μάχη ακόμα εκεί. Χόρεψα σαν βεντάλια πάνω από τα ιδρωμένα σώματα και η θέλησή μου μονάχα έφτασε να σηκώσει όλους τους ανέμους. Τ’ ανομολόγητα πόδια μου σήκωσαν τα παιδιά κάθε άκαρπης γυναίκας και κάθε άκαρπου άνδρα, μες στο σκοτάδι ενός βροχερού απογεύματος περιγέλασα κάθε έριδα, σμίγοντας πάλι με τον εραστή, τον εχθρό και τον πρόγονο. Καλλιέργησα τη δύναμη του ταύρου σε χώμα πιο ικανό από κάθε απάτη. Έγινα ο ίδιος η απάτη κι έσωσα το ποτάμι που κυλάει αργά και το ρυάκι που εκβάλλει βεβιασμένα στα χαμόκλαδα, στους μίσχους και στις κισσώδεις παλάμες. Ονειρεύτηκα πως ήμουν η γλώσσα της κίσσας, του αιγίθαλου, της πετροπέρδικας, του αετού, της γαλιάντρας, του κύκνου, της τσίχλας και του φασιανού και κάθε σάρκα και καρπός έμπαινε μες στα ευκίνητα σπλάχνα μου κι ευφραινόμουν τόσο που τραγουδούσα ακόμη κι αν η φωνή μου ήταν στριφνή. Σ’ αυτή τη μεγάλη χαρά κι η στριγγλιά ακούγεται σαν τ’ ομορφότερο τραγούδι. Φωνές ανέστιων ανθρώπων είναι τα χέρια μου, η καρδιά μου γίνεται αδιάκοπη φωτιά για κάθε τι. Λεηλατώντας αυτό που δεν υπήρξε γιατί είναι πιο πάνω από αρκετό, αποκηρύσσοντας το εξαιρετικό, απομυζώντας ό,τι περιπλανήθηκε ανεπαρκώς γενναίο για τους ήρωες, προκλητικά αληθινό για τους προφήτες, σκοτώνοντας εκ νέου θεό και απογόνους, φορτώνω στην πλάτη μου τον αμετάβλητο ουρανό κι εμπορεύομαι την περηφάνια και το φρενικό έλεος του ορφανού, του άτεκνου, του άθρησκου, του ασεβή, του μονήρη και του προδότη. Τα πάντα είναι κάτι. Τίποτα δεν είναι τίποτα. Η εξομολόγηση είναι το πάθος του διψασμένου και η δίψα το πάθος του προστάτη, αυτού που εγκαίρως σε τραβά από το θυελλώδες ένα και άλλο, όταν ζητάς ν’ αγκαλιάσεις όλες τις τάξεις των θαυμάτων κι οι μήνες της καταγωγής να μην είναι πια μήνες διχόνοιας, αλλά αμφίβολοι θάνατοι που κανείς φανερά δεν πρόκειται να παραδεχθεί κι ούτε να υποκριθεί πως ξέρει, ανήμερα σαν αυτόν που ήπιε μια στάλα κάθε κόσμου κι η νύχτα που ατίμασε τη θλίψη ήταν γι’ αυτόν τον ίδιο η αυγή κάθε εμπειρίας. Απαλλάχθηκα, απαλλάχθηκα άγρια από την ακρότητα, τους ξέφρενους κινδύνους, τη μετριότητα των εθών, το μυθώδες αδύνατο των ηθών, φτάνοντας στα προπύργια όλων των ερώτων, όπου απέθεσα την αρρώστια μου, την αγωνία μου και την περιφρόνησή μου. Εγκατέλειψα τα πάντα γυμνός σαν κουφάρι κατασπαραγμένου βουβαλιού, ανέλπιδος σα σφαλιστή πληγή που από το βάρος της τίποτα δεν μπορεί να την ελαφρύνει, ελεύθερος, ακέφαλος, ζωόμορφος κι απύθμενα υπαρκτός, όσο κανείς και τίποτα άλλο. Ας γίνουμε εγκλήματα και ηδονές που δεν ανέχονται οι άνθρωποι, ουσίες ακυβέρνητες πέρα απ’ τα λόγια, τα σκαντάγια που ακύρωσαν χίλιες φορές τα σύνορα του χρόνου, εκείνοι που δεν στεφανώνονται πια με κανέναν οίστρο όταν φωνάζουν. Ζηλότυποι μόνο μπροστά στους νεκρούς, μέγιστοι εκφραστές όποιου ανούσιου ιδεώδους ο καθένας αντέχει, ασυναγώνιστοι μεταξύ των δύσμορφων και των κλεφτών, θεϊκοί για τους αρχαιοκάπηλους, φίλοι καρδιακοί στο πλάι των θρησκόληπτων και για τους απλούς ανθρώπους άγνωστοι, ανύπαρκτοι, ίσως εχθροί, αλλά ακόμη μακρινοί, ίσως διάβολοι, αλλά ακόμη αδύναμοι, ίσως τρελοί, αλλά ακόμη μαντρωμένοι στις όχθες των οραμάτων μας. Στις κατάρες, στις παγίδες, στα συντρίμμια των πιθανοτήτων, στις κόψεις των συμπτώσεων, εδώ ο μονόδρομος της εξέλιξης καλύπτεται από τ’ άνθη ενός χάους δίχως άλλο. Τίποτα δε μ’ εμποδίζει. Ούτε οι γεννήσεις, ούτε οι θάνατοι. Από το ζώο έως το ζώο η δύναμή μου θεριεύει στο πρόσωπο των περίφρακτων πραγμάτων. Γίνομαι ξανά εγώ και τίποτε άλλο.

Άντζυ Κ.

2011-12-18T21:53:00.002+02:00

Roses are red, violets are blue
I feel happy but it isn’t true
Drinking milk, pissing blood
Making love with a dog
Or a chicken, or a pig, or a horse
It can’t get any worse

Angie K.

AMPUTAÇÃO

2011-12-12T19:18:00.001+02:00

Você gosta da loucura...? …em águas profundas…ninguém pode feri-lo. Temos a capacidade de transformar os nossos corações. A amargura é um sonho e a alegria é um erro. Na escuridão da vida, o único sol vem pela fé. Este é um espaço da êxtase, caras com mil nomes, o deus, cercado pelas mãos que temem. O tempo e o homem… esta relação está em dúvida. A imortalidade é mesmo mais ela é uma morte. Você não sabe, e quando você souber, você não pode fazer qualquer coisa. Não acredite em idéias, não jogue com a moralidade. Como foi seu primeiro nascimento? Nada mas violência. Eu sinto a violência no movimento da minhas mãos e das minhas pernas. Ame o dia e a noite. Morra para nada. Este é o deus, este é a fé, esta é a desgraça. Adore esse, o auto de tudo.

angie k.

2011-11-18T18:38:00.003+02:00

Α! Στα τρομαγμένα πόδια μου μπροστά
Της κραυγής του ανθρώπου τα αναμασημένα τα σφαχτά
Πέφτω στο χώμα, ταπεινά γονατίζω, υποκλίνομαι
Βαθιά υπόκλιση καθώς ταιριάζει στους μελλοθανάτους
Καημένοι εσείς, μην και λάμπετε, όπως το τρελαμένο σάλιο
Του χρυσού, μην και ξεχάσατε τ’ αξίωμα των παιδιών σας
Γριές, αναίσχυντες φόνισσες, Αγαύες?
Τι κερδίζεται όταν κανείς συκοφαντεί
Τίποτα παρά η νόθα προσφορά στους εχθρικούς μας φίλους.
Φέρομεν ἐξ ὀρέων ἕλικα νεότομον ἐπὶ μέλαθρα
Μακάριον θήραν
Και από ποιανού το χέρι κρεμιέται το σφαχτάρι?
Απ’ το δικό μου, εδώ, του φόβου το παμμακάριστο κεφάλι.
Σκύλε του δικαστή που μοιάζεις με νεκρό
Κλάψε, εδώ είναι η υποταγή και η πρυτανεία σου.
Κανείς να μην τρομάξει όταν θα δει
Τα στήθη μου να γίνονται νύχια εφεδρικά
Θέλω να εκδέρω αυτόν που θα ταΐζω
Κανείς να μην τρομάξει όταν θα δει
Τους κόπους μου στον άφατο ύπνο των κατατρεγμένων
Από αγάπη είναι μια τυραννία αφόρητη, πιο πολύ
Από το κέρδος ή από την εξουσία.
Πεινάω, κράζουν, αλλά εγώ
Προτιμώ να πεθάνω παρά να σφάξω ένα σκυλί
Γιατί του αθώου το κρέας είν’ βαρύ, θα με σκοτώσει
Δυο φορές, μια από αδικία, μια από δικαιοσύνη,
Με την τύψη: την πιο λαμπρή κι αιματηρή δικαιοσύνη
Την τύψη την πιο χορταστική, στα μάτια των αδικημένων
Την τύψη την πιο αποτρόπαιη, στο στόμα των αισχρών.
Άλλο να τρως του ξένου τ’ άντερα και άλλο τα δικά σου.

Άσματα ηρωικά τα πολύτιμα ουρλιαχτά
Που κοιμούνται στους λοβούς της αυριανής μέρας
Για ένα χαμόγελο ζητιανεύει δίπλα στο παράθυρο
Μία γυναίκα που το χνώτο της το γυαλί αγκαλιάζει μητρικά
Άκληρη μένει η κάθε μία από αυτές, όταν δεν βγαίνει ο ήλιος.

Να ‘ρθει η ώρα που δε θα τρέμουνε στα κρεβάτια τους πια
Σώματα σφιγμένα σαν το φιλί από έναν απάνθρωπο νόμο
Βρέχει έξω στην πόλη πίσω από το λευκό θάνατο των σύννεφων
Ένα κομμάτι γαλάζιο, σαν εμένα που είμαι πλέον καθαρός
Αλλά περιτριγυρισμένος από μνήμες και λόγια αρπακτικά
Για το τρυφερό κρέας μου, για το λαμπερό δέρμα μου,
Ουρλιάζει όπως οι ταραγμένες ακτές της Κορσικής
Που άοπλες, μόνο από ψιλή άμμο και καμιά λεία πέτρα
Για ν’ ανεβαίνουν επάνω τους τίποτα ερωτευμένοι,
Δεν μπορούν να την αντέξουν τέτοια τρικυμία.

Απ’ τα σκισμένα ακροδάχτυλα ενός που φυλλομετρούσε
Μυριάδες βιβλία παλιά για να καταλήξει στην άνηβη
Στην αυθόρμητη γνώση ενός που ‘ξερε μόνο να παρατηρεί
Απ’ τους κύκλους φωτιάς κάτω απ’ τα μαύρα μάτια ενός
Που τώρα ξύπνησε
Από τ’ αυγά του αετού που έσπασε το φίδι
Σε όλους βρήκα κάτι από τη δυστυχία μου
Μες στους ταλαίπωρους που μάθανε το θάνατο από μέσα.
Με γδέρνει ο κάθε μου παλμός σε μια ζωή τέτοια
Ο πόνος που αρμέγει από τα χέρια μου ο κάθε κεραυνός
Κι άλλοι που φωνάζουνε θε μου θε μου πεινάμε
Θα γκρεμιστούν και τους πύργους τους θα τους γλείψει
Η ίδια παλίρροια που γλείφει όσους δε νοιάζονται
Κι αμέριμνοι και κυνικοί και περιφρονώντας και καίγοντας
Τον πλούτο για να δουν πόσο εύκολα θα ξαναπήξει το χρυσάφι
Έτσι τόσο εύκολα ισορροπούν τα άκρα οι καταστάσεις.

Να τι είδα σήμερα το βράδυ:
Ένα γερο-ρακοσυλλέκτη να ‘χει στο ‘να του χέρι ένα ζευγάρι
Παλιά παπούτσια από μια σακούλα ρούχα αφημένη
Δίπλα στον κάδο με τα κονσερβοκούτια από σκυλοτροφές
Και να τα εξετάζει όλο χαρά για το εύρημά του
Ενώ στ’ άλλο του χέρι κρατούσε ένα βιολί
Ένα ξύλινο, παλιό βιολί, χωρισμένο σαν παράνομη ερωμένη
Με δάκρυα καστανά από το δοξάρι του.
Να το ‘βρε εκεί, να το ‘χε άραγε από πριν ποιος ξέρει
Ήταν ένας ρακοσυλλέκτης που κρατούσε ένα βιολί
Κι αυτό μου φτάνει.

Το βιολί γεννάει άκουσμα ερωτικό γιατί έχει σώμα γυναίκας
Φαντάστηκα τον γέρο εκείνον, που θα ‘χε ίσως καιρό
Ν’ αγγίξει ένα τέτοιο σώμα θηλυκό, αν ποτέ άγγιξε.
Πόσα πολλά θα είχε άραγε να πει, σ’ αυτό το ανθρώπινο
Το γυναικείο βιολί? Θαρρώ πως, όλα αυτά που θες να πεις
Σαν έχεις κάποιον άψυχο, ψυχρό, απέναντί σου

Οι δρόμοι μας θα συναντηθούν
Εκεί όπου δε φτάνουν οι άλλοι δρόμοι
Κι από την ένωσή μας θ’ ανατείλει
Όχι ο ήλιος, μα εν’ άστρο άλλο
Που τ’ όνομά του δε θα ‘χε ποτέ παλιότερα ειπωθεί.

Αν σας πειράζει ο χρόνος
Σφάξτε και φάτε ένα παιδί.
Εδώ κερδίζουμε τα προς το θανεῖν από τη νεότητα
Αλλά πληρώνουμε το τίμημα των πολυπλάνητων πόθων μας
Αρρωσταίνοντας όλο και πιο πολύ απ’ την εξαθλίωση.
Δεν έχουμε γήρας όμως το γήρας μας καταπλακώνει
Δεν το βλέπουμε, μα ξέρουμε πως στέκει εκεί υπομονετικό
Βλάσφημο σαν τους γέλωτες τρομερών ανθών
Που χωρίς έλεος σφίγγουν ένα έντομο στα λιπαρά χείλη τους
Τόσο που το συνθλίβουν και το τρώνε μ’ απόλαυση βρέφους
Που την τροφή του την βρίσκει ακούραστα, φρέσκια και αλεσμένη.
Είναι το γέλιο αυτό που οι αθώοι και οι παρθένοι το προαισθάνονται
Να παραφυλά μέσα στα χαρακώματα αυτής της βαθιάς μετάνοιας
Έτοιμο ν’ ανατινάξει την καρδιά μας, την τόσο άμαθη
Στον αιφνιδιασμό ενός συναισθήματος πιο πολύ από κάθε άλλο
Ανθρώπινο.

Αν δεν είχαμε φόβο δε θα ‘μασταν άνθρωποι
Αλλά συντρίμμια που μετά από μια μεγάλη πυρά αφήνονται
Στην οκνηρία, να περνούν από πάνω τους οι αιώνες
Όχι με μεστότητα αλλά με σκόνη. Δεν είμαστε τίποτα παρά σκόνη
Κι όμως πασχίζουμε να κάνουμε τη μικρότητά μας πιο ορατή
Από αυτά που υπερυψωμένα μπορούν με δυσκολία να μας κοιτάξουν
Περιμένοντας ένας ν’ ανεγερθεί περισσότερο για να τον πάρουν
Δικό τους. Αρνούμαστε το φως, γι’ αυτό κανείς δε μας ξεχωρίζει
Σαν πληγέντες που αγνοούνται και που βάφουν τα πρόσωπά τους
Με παγωμένη λάσπη κατ’ ευθείαν κάτω από την κακοτράχαλη γη
Για να μην τους βρούνε. Μα αυτοί που κρύβονται
Δεν ξέρουν από τι κρύβονται και μέσα σε τι κρύβονται
Αυτή η λάσπη που τους καλύπτει είναι από χώμα, από βρόχινο νερό
Κι από νεκρούς, νεκρούς τόσο παλαιούς που ‘ναι λιωμένα πια
Ακόμη και τα οστά τους, αυτά τα σημεία του πάντα
Και τα κρανία τους που μόνο εκείνα ξεχάστηκαν απ’ τη λήθη
Σμίγουν τις νύχτες και λες κι ‘ναι σμιλεμένα από ήλεκτρο
Ανταλλάσουν σπίθες συμπόνιας.

Μίλησα πάλι γι’ αυτά που δε με αγγίζουν. Ποιος ξέρει,
Ποιος γνωρίζει, ποιος κατανοεί, όσα δεν είπα ακόμη
Όσα τα κράτησα στην ανήλιαγη μα τόσο ευρεία φυλακή
Να ζεις σ’ ένα μεγάλο, ζεστό σπίτι κι όλοι γύρω σου
Να είναι νέοι κι ευγενικοί · αυτό είναι στ’ αλήθεια ν’ αναρωτηθείς
Πώς τόσο πολύ έρημος, πώς τόσο μόνος είμαι
Ένας τυφλός που ατενίζει τη φτιάξη μέσα από τον ήχο
Ένας σοφός που ατενίζει το θεό μέσα απ’ την περιφρόνηση
Ένας νεκρός που θεωρεί πως ζει, σπάζοντας το θάνατο
Μέσα στα μάτια των εγκαταλελειμμένων.

Εύκολα παραδόθηκα, απ’ την τρισόρφανη λιακάδα του Ρήνου
Με τα πένθιμα νερά και τους ολολυγμούς ψαροπουλιών
Που αρέσκονται και κείνα στη λιμοκτονία,
Ως τα ξερά τα φύλλα που γέρνουν ευτυχισμένα στη σήψη τους.
Μα η κραυγή μου δεν ήταν ούτε σα ψίθυρος
Ούτε σαν το ανάερο άκουσμα κείνων των ίδιων φύλλων
Καθώς μ’ έναν κρότο φριχτό δέχονται στη φιλόξενη ράχη τους
Το πουλί, που θα πέσει νεκρό απ’ τα ψηλά
Φασκιωμένο σαν την ημέρα που πρωταντίκρισε τον κόσμο
Σ’ ένα ζεστό χορό απ’ ολόλευκα φτερά.

Αυτή είναι η αιώνια βασιλεία? Αυτό
Το άσχημο ψεύδος των αγανακτισμένων δεσποτάδων
Που σ’ όποιον πονάει υπόσχονται ζωή και ομορφιά?
Τίποτα λοιπόν δεν είναι · δεν είμαι · κι ό,τι ζω
Μοιάζει σα μια αιώνια μέρα
Αιώνια, ατελείωτη, ευρύχωρη
Για τις κηδείες όλων αυτών των προδομένων.

Και να ο άνδρας που κάθισε
Απέναντι απ’ τον αγριεμένο αγέρα κι ο αγέρας
Στη θέα της πράας οργής του ανασκουμπώθηκε
Και το δίκαιο ρεύμα του, που πιο δίκαιο
Δεν ήταν από του άνδρα τη στρεβλή και δίκαιη ρίζα
Μέσα στο χώμα όπου ο γέρος-ορφανός θλιμμένος θάβει τους γονιούς του,
Έντρομο σάλεψε από το πώς την είχε αντέξει τόση ένδεια
Μα πια δεν είχε παρά να μείνει στη νωθρότητα
Όπως εκείνος που ξυπνά αργά το απομεσήμερο
Κι ως να του πουν την ώρα της στιγμής
Η ώρα του νυχτερινού του ύπνου καταφτάνει. Πάλι.

Δεν ξέρω τι ‘σαι τ’ όνομά σου την καταγωγή σου δεν ξέρω
Από καθήκον ή από παρόρμηση, από φιλοσοφία ή τέχνη
Τι ημερεύει των μεγάλων πόλεων τον ατιθάσευτο θάνατο
Τίποτα, μ’ από τον ενσυνείδητο νεκρό ένα επιφώνημα:
Γυρίστε! Από τον άλλο δρόμο πάνε πιο καλά
Μια καλημέρα, μια καληνύχτα σ’ έναν ξένο
Σ’ όμβρια μέρα ένα φως από το εκλεκτό αντιφέγγισμα
Που δίνει το αγκάλιασμα του εχθρού στον ουρανό.

Τι γυρεύεις, τι ζητάς κι εσύ εδώ χάμω, πλάσμα ανώριμο
Πλάσμα ανόητο, πλάσμα αδικημένο, πλάσμα ανθρωπινό
Τι ψάχνεις τόσο κάτω, στην αλήθεια που δεν είναι αλήθεια
Και που έχασε τη μονάκριβη την πιθανότητά της να ‘ναι αλήθεια
Απ’ τη στιγμή που άνθρωπος τη μαγάρισε με το στοχασμό του
Αυτό συμβαίνει σ’ ό,τι στοχάζονται οι άνθρωποι
Από τ’ απόκοσμο καταπέφτει σ’ ευτελές, σε κοσμικό
Κι οι αγγελοκρουσμένοι ποθούν να το υπερβούν και οι γυναίκες
Έπαψαν πια να το χλευάζουν. Σε ουρανούς, σε χώματα
Που απέραντα ή έστω θεϊκά πλασμένα μοιάζουν κι όμως
Πια δεν τα έχει σ’ εκτίμηση κανείς. Τίποτα και πουθενά δεν είναι
Τίποτα. Τίποτα. Τίποτα κι ο ουρανός και η γη κι αυτό
Που λένε αλήθεια κι αυτό που λένε ψέμα κι αυτό που λένε και τα δυο
Τα δυο ή αλλιώς μάτι του κάθε ένα που το βλέπει
Όπως το μάτι του μπορεί να κινηθεί για να το δει.

Σώμα, σώμα. Ή το μάτι μου είναι λίγο ή το σώμα είναι πολύ
Λοιπόν μι’ αλήθεια το σώμα την κατέχει
Βλέπεις? Δική σου μόνο η θέα, για όσο υπάρχουνε τυφλοί
Ακούς? Δικός σου μόνο ο ήχος, για όσο υπάρχουνε κωφοί
Όμως απ’ την αφή ποτέ σου δεν προδίδεσαι
Γιατί μπορεί άνθρωπος δίχως χέρια να υπάρχει
Αλλά όχι χωρίς σάρκα, χωρίς δέρμα, όχι χωρίς να μπορεί να αισθανθεί
Αν πάνω του ακουμπήσεις πάγο ή πυρωμένο μέταλλο
Λοιπόν, ακόμα αμφιβάλλεις πως είναι όλα η ύλη και η αφή?

Φωτιές διακρίνω πάνω από το Ζλάτογκραντ
Πλάι στα φαιά νερά του Βάρμπιτσα φυσάει πολύ
Σάστισα · οι κούφιοι λάρικες και οι σφαλιστές μηλιές
Ξέπνοοι γέροι μουσικοί σβήνουν γυμνοί πάνω στ’ ακόρντα τους

Ε! Εσείς στην πόλη, αναθεματισμένοι αστοί
Κι εσείς που δε διαφέρετε καταραμένοι χωρικοί
Σπέρνω τον ουρανό, σπέρνω τη θάλασσα, σπέρνω την γη
Μα ο δρόμος μου οδηγούσε σ’ αφανισμένο μέρος.

Λάβρα στην γη? Το δρέπανο του παγετού ρημάζει το ποτάμι
Να το! Το στέρεο αίμα κόβει του πεινασμένου την ψαριά στα δυο
Σαν το χαμόγελο μπρος σ’ ένα πρόσωπο άγνωστο
Που χάνεται ξανά μέσα στο πλήθος.

Σκύβω στο δέντρο το νεαρό και οι θαλλοί του μου αντιστέκονται
Σκύβω στο γέρικο και τσακίζονται τα βαριά κλαδιά του
Τι λένε σ’ αυτούς που δε μας επιθύμησαν
Τι απαντούν, όταν εμείς σφαδάζουμε μα κείνοι αγκαλιάζουν θαλπεροί
Το ταπεινό αεράκι που σηκώνει η φυγή μας
Τι κηρύσσουν σ’ άνδρες ολόρθους κι αναλλοίωτους
Σαν ο καιρός μάς θέλει στραγγισμένους απ’ όλα
Να πίνουμε το αίμα μας για να ζεσταθούμε
Σκυθρωποί, σ’ έναν ανάπηρο κύκλο καθισμένοι παίρνοντας
Φως από φωτιά σκληρή, τενεκεδένια.

Μην είμαστε των αστέγων παρωδίες
Και των αληθινών αρρώστων χωρατά
Που λεν’ τις νύχτες στα νοτισμένα τα κρεβάτια τους
Ελαφραίνοντας του βαθέως πυρετού την ώρα την αβέβαιη?

Μ’ αρέσει να καίω να καίω μ’ αρέσει
Φίλοι, πιάνω στα χέρια μου σκιές, νομίζω, αγκάθια σκοτεινά
Κι έτσι γεμίζω, εγώ, που άφθαρτος δεν είμαι, χαρακιές
Μετρώ τ’ αστέρια, που είναι πάντα τόσο λίγα πάνω από το σπίτι
Πάνω από ‘να σπίτι ταπεινό των μεγάλων πόλεων
Από τα φώτα της μεγάλης πόλης ντροπιάζονται τ’ αστέρια
Μ’ αρέσουνε τ’ αστέρια, όμως τα φώτα της πόλης με ευφραίνουνε
Κι όταν περνάω βαρύς από το κέντρο της
Παραλυμένος απ’ την κούραση, από την απεχθή εργασία
Νιώνω ξανά κοιτάζοντας τα φώτα. Φώτα ποικίλα κι ανθρώπους
Ποικίλους που περνούν ή που για λίγο στέκονται, όσο εγώ
Στο ίδιο μέρος, πλάσματα όμορφα κι ευγενικά
Που αγαπιόμαστε για μια στιγμή βαθιά μέσα απ’ τα βλέμματά μας

Γιατί οι μονάχοι, γιατί τα ευλύγιστα στάχυα της λαλιάς
Γιατί τα άρβυλα που αναβλύζουν φονικά φύλλα πορείας?
Ένας έγινε προδότης, τον είπανε δαυλό σιωπής
Μα η σιωπή είναι η διάλεκτος που όλοι κάποτε μιλούν
Η γλώσσα είναι μι’ απόδειξη της πτώσης
Κι αν ο προδότης πρόδωσε την γλώσσα του
Ας χαρεί, γιατί έγινε άγιος.

Είμαι ο χρόνος · χέρια χρυσά, χέρια γαλάζια, χέρια
Απαρατήρητα, που ενώνονται για λίγο · είμαι η συγκίνηση του τρελού
Και η φροντίδα του, το τίμημα του κάλλους είμαι, η παρθενία
Σκέφτομαι συνεχώς κι ο λιγοστός καιρός που μ’ απομένει
Θρέφει του απέραντου την άθρεφτη οπλή.
Κάτι θα ‘ρθει κάτι θα φύγει
Ρίχνω το δίχτυ του βουνού στου δειλινού τον κάτωχρο ήλιο
Το Νοέμβρη πάλι, που ένας σκυμμένος περπατά, δεμένος στον εαυτό του
Ζώο γυμνό που κέρδισε από την γύμνια το έριό του
Φυλά η στείρα γυναίκα την κερήθρα του θανάτου
Κι αυτός από το μόνιππό του ευγνώμων την τραβά.
Θα δεις ροδώνες πέρα απ’ τη στειρότητα
Πηγαίνοντας με το ρεύμα των νεκρών και με το γέλιο των δημίων
Βρίσκοντας την προδοσία σου στο λυγμό της προσευχής
Να ‘ναι πατέρας κι αδερφός ελάχιστοι και ξένοι? Να ‘ναι ·
Να αγαπάς αυτό που ό,τι κι αν κάνεις δε θα σε χωρά
Όπως αυτός που δε χωρά μες στο παιδί του
Όμως αυτό, μ’ αμέτρητων πατέρων τα ονόματα ζητά
Να σκίσει πια του χρόνου του τη μήτρα, που του ‘ναι στενή και λίγη.
Αυτή είναι η τρέλα του ευτυχή.

Άντζυ Κ.

"Οι Τηλε - φιλάνθρωποι των δεξιώσεων"

2011-11-16T11:36:00.003+02:00

http://hamomilaki.blogspot.com/2011/11/tele-charity-banquet.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+hamomilaki+%28To+hamomilaki%29

Η φιλανθρωπία που έχει θεατές, είναι δολιότερη από το φόνο.
(α.κ.)

Μπράβο σ' αυτούς τους ισχυρούς και στους λεφτάδες πολίτες -ακόμη και του Ελλαδιστάν- που νομίζουν ότι οι δεξιώσεις, οι εκδηλώσεις, οι χοροεσπερίδες, ακόμη και τα κουλτουριάρικα χάπενινγκς, θα σώσουν τον κόσμο. Βαρεθήκαμε ν' ακούμε τα ονόματά σας και τα μπράβο του συναφιού σας. Και καλά αυτοί για τους οποίους μιλάει το "Χαμομηλάκι"... πώς τολμούν μερικά ραμολυμέντα του "πνεύματος", οι δήθεν ευαισθητοποιημένοι, να μας τα κάνουν τόοοοοοοοσα με τον κοινωνικό τους αγώνα και να τρέχουν από εκδήλωση σε εκδήλωση, θέλοντας να πιστέψουμε πως "κάτι κάνουν"? Στην Ανδρομάχη του Ευριπίδη, υπάρχουν μερικοί εκπληκτικοί στίχοι περί δόξας και "τύχης" αυτού που δοξάστηκε... γιατί βλέπετε το κοινωνικό είναι πολύ πιασάρικο... με το που το παίζεις φιλάνθρωπος, να από πίσω το πόπολο, να επαινεί εσένα και την τέχνη σου. Αμ δε! Ειδικότερα αν δίνεις ολόκληρα χιλιάρικα για να δημοσιεύσεις την τέχνη σου (είτε είναι βιβλίο, είτε γλυπτό, είτε φωτογραφία, είτε πίνακας ζωγραφικής), αν μένεις σ' ένα σπίτι σαν την βουλή και οδηγείς μι' αμαξάρα σα λεωφορείο. Τεράστια υποκρισία, χρυσοί μου και χρυσές μου (αν είχαμε κι εμείς τα λεφτά σας, θα γινόμασταν και "φιλάνθρωποι" και "διάσημοι"). Ο κόσμος που τόσο πολύ θέλετε να πιστέψουμε πως βοηθάτε, σας έχει χεσμένους. Κι εμείς επίσης. Απολαύστε τα βραβεία σας, τα μπράβο σας, τις τιμές σας, τις αγάπες και τα λουλουδάκια των φίλων σας. Απολαύστε τα όσο είναι καιρός, γιατί άμα πεθάνετε, δύσκολα θ' ακούσετε τα χειροκροτήματα. Η επανάσταση θα έρθει από τα "ΚΡΥΦΑ". Ριμέμπερ δατ, αγαπουλίτσες και αγαπουλίτσοι.

ΤΑ ΑΙΔΟΙΑ ΤΟΥ ΕΝΤΟΥΑΡ ΣΙΜΟ

2011-11-09T01:18:00.003+02:00

Ικανοποίησα την ψυχή και το σώμα αφήνοντάς τα να ‘ναι ανεξάρτητα, ελεύθερα πάνω στο βρέφος της γης που κανείς δεν πατάει, του νερού που δεν πίνει κανείς. Είπα στη φωτιά να μη μας πλησιάσει ξανά και στην πέτρα να γίνει μαλθακή, να μεθύσει με τα φρούτα μας κι όχι με τα κρέατά μας, ειδάλλως να φύγει κι αυτή. Καθρέφτες στα μαρμάρινα πατώματα, καθρέφτες κι έξω στο χώμα, ανάμιξα τις φλέβες μου με τις φλέβες του ζητιάνου, ικανός να του δώσω το αίμα μου, όταν θα του ‘λειπε. Εγώ ποτέ πια δε θα ‘παιρνα απ’ το δικό του, παρά μόνο λίγο απ’ το νόημά του, όταν και ‘μένα κάποτε θα μου χρειαζόταν να ντυθώ το κορμί του ζητιάνου. Τ’ άρωμα που αφήνουνε τα παστρικά μας σώματα, που τα πλένουμε σε μια αγκαλιά τέτανου όλη κι όλη, μοιάζουν στο παιδί και μοιάζουν στη μάνα του, στον γέρο παππού μας ναυτικό, που έκαψε τα χέρια του, στις κινέζες παλλακίδες, στις βάρβαρες που ξεγεννούσαν επάνω στ’ άλογα, στα φτωχικά θέατρα με τους πρόχειρους νεαρούς, που μας ετοίμαζαν τον καφέ μας κι έπειτα άλλαζαν να ‘πανε να ενσαρκώσουν τον οδυνηρό άνθρωπο, τον απάνθρωπο άνθρωπο, τον γιο που δεν μπορεί να πεθάνει ακόμα κι αν το ‘θελε, γιατί ‘ναι φτιαγμένος από μελάνι. Μελανοί, μαύροι άνθρωποι, μ’ έντερα από γαλάζιο, σφαιρικό ημιμορφίτη, πόδια καρκινικά αντίστροφα, καρδιές βαλσαμωμένες στο σίδερο και την απαρχή του κόσμου, μαλλιά με ήβες, χείλη νοτερά, ψημένα στην πρωκτολειχία. Επισκεφτείτε το ομαδικό όργιο του θανάτου χωρίς να ξοδέψετε ήλιο. Θα βρείτε πολλούς φίλους στο θάνατο. Θα σας περιμένουν σαν πάνινες κούκλες μ’ ανθρώπινη ζωή. Γυναίκες ελλοχεύουν στα παράλια των πορνείων, καβούρια μελαμψά, λευκά, κόκκινα και κίτρινα, καβούρια μ’ ωραία μουνιά ή συφιλιδικά, ξερακιανά ή χυμώδη, γυμνά ή περίτεχνα σκαλισμένα στο χέρι του ξυραφιού, σκισμένα από γέννες φλόγινες, κρεουργημένα από παρθενορραφές προτεσταντικές, διαμάντια που κρέμονται διαλαλώντας τον εαυτό τους από μια πιθαμή ψυχής, γαντζωμένη στη νύχτα. Ανόρεχτα, μαρτυρικά, όπως το θέλετε κύριε. Κέρατα στου καθένα το κεφάλι, οι μεγάλες προσπάθειες, οι ευσεβείς πόθοι, τα οράματα, οι επιλογές και οι αποφάσεις. Στις λινές εστίες που καίνε διάσπαρτες στο φουστάνι της ευνουχισμένης νύφης, εκεί η αφή αποκτά το νόημα της τιμωρίας. Πατέρα μου που διαβάζεις του χωραφιού τα μνημονεύματα, μητέρα μου που κάθε μέρα ενοικείς το αίμα της ήβης σου, μικρά μου αδέρφια, γιοι που δεν ήρθατε ακόμα, στων βαρβάρων το φθόνο για το κρασί και το κρέας που ξαναβαφτίζουν την μαραμένη πολιτεία στη μαλθακότητα, όπως είπα, μια χώρα καινούρια για ‘μας, ατελείωτη βαθαίνει στους ήχους των αλμυρών νερών και της αλόης. Στο στήθος της προσεύχονται άνθρωποι από αζουρίτη και μάλαμα. Πλατιά πανιά από καράβια παιδιών και αθώων μεταφέρουν ακριβά καρυκεύματα, κι από μια χρυσή χούφτα κάποιου καλού αρωματικού, γι’ αυτόν που θέλει να κάνει ένα δώρο στη γυναίκα που πρόκειται να ζητήσει σε γάμο. Το σπίτι πλουτίζει σαν βάφεται με τις μυρωδιές των καρυκευμάτων. Άσε το χρυσό, που δεν υπακούει στη φύση, ακολούθησε τα θειάφια. Τόλμα, αν θες να γίνεις σοφός, καθώς είπε ο μεγάλος Ρωμαίος.

Άντζυ Κ.

Η ΓΟΡΓΟΝΑ

2011-10-14T15:33:00.002+03:00

Στους άφθονους δρόμους μιας σκοτεινής χώρας περπατάμε, τα ίδια τα υποδήματά μας δαιδαλώδη, στενά ή φαρδιά σαν τα χέρια μας, ωθούν τα νύχια μας να τρυπήσουν τη σάρκα ή το δέρμα μας να καεί ψάχνοντας ένα καλό σημείο ν’ αναπαύσει το μυ που φέρνει από κάτω του. Το βήμα είναι ο τρόμος της φυλακής, το αργό ή το επίμονο σύρσιμο, η μελωδία που ανατριχιάζει τους τοίχους καθώς το βαρύ τους χρώμα ξεφτίζει πέφτοντας στο σιδερένιο κρεβάτι, απαλά όπως οι βλεφαρίδες ενός αμέριμνου στο λευκό μαξιλάρι. Το στήθος μου βαραίνει και με πονά. Βγαίνω στους δρόμους γυμνός να θηλάσει το φύλο μου τους επαίτες και τους ρακοσυλλέκτες, τους άρρωστους που αργοσβήνουν στα παράνομα σοκάκια και τ’ αδέσποτα σκυλιά που τ’ αγνά μάτια τους πλησιάζουν με φόβο το χέρι μου. Στο στήθος μου τρώει ο γιος τον πατέρα, ο αδερφός τον αδερφό. Στον εμφύλιο του γάλακτος και του αίματος, καρκινικές ιαχές φέγγουν σαν ένα απόμερο χωριό από πάμφτωχα, οργισμένα φεγγάρια. Το στήθος μου είναι η παλαίστρα μου, ο κόλπος μου η κοιλάδα του θανάτου, όπου οι ένδοξοι κι άσημοι νεκροί ξαπλώνουν κουρασμένοι στη στεγνή γη, να ζεστάνουν στην άθαφτη ομορφιά τους κάτω από τον μαύρο, βλεννώδη ήλιο των εμμήνων μου. Όταν με τ’ αδρανή χείλη μου αγκαλιάζω ένα τραγούδι, βγάζω τα λόγια του απ’ το επώδυνο σιγίλιο του θηλυκού. Θα μας ξεκάνουνε κάποτε αυτά τα μαλλιά κι αυτά τα βλέφαρα που ο χρόνος κι ο κλεπταποδόχος ύπνος προσφέρουν πράα στο μαξιλάρι, σα να ‘ταν δικά τους. Το κατράμι της ευγνωμοσύνης μου φέρνει δυο μαύρες γραμμές στα πρόσωπα των ετοιμοπόλεμων παιδιών μου. Πάντα πολεμάμε τη νύχτα, τη νύχτα που το χάδι της μας αφήνει γυμνούς και μας παγώνει. Ό,τι δεν έκανα μού μπήγει το αγκάθι της περιέργειας, μα ό,τι έκανα το αγκάθι της ντροπής. Από τα δυο αγκάθια, ας με κατέτρωγε το πρώτο αυξημένο μύριες φορές, παρά μια ελάχιστη του δεύτερου. Ντροπιάζω αυτό που υπηρετώ κι απ’ τ’ ότι υπηρετώ ντροπιάζομαι. Κουράστηκα να δίνομαι στο δύσκολο σπέρμα, κουράστηκα να γεννάω και ν’ αναθρέφω λιοντάρια που στριγγλίζουν και που γι’ αυτά ένα σωρό παγωμένοι άνθρωποι μ’ άνοιξαν με τα δάχτυλά τους, για να τραβήξουν τα χοντρά, ανάποδα κεφάλια. Αν μπορούσα για μια πρώτη και τελευταία φορά να ζήσω, θα γεννούσα στο δρόμο ένα άφυλο, απρόσωπο πλάσμα, μ’ άπειρα στήθη ανάγλυφα στ’ αυστηρό σώμα του, για να ‘χει ο λαός να φάει όταν εγώ θα ‘χω φύγει. Τίποτα δεν έζησα όσο έδωσα. Δέχομαι να γεννώ, να ξεπετώ τα βλαστάρια μου ορμητικά σα να εξεμούσα το ποτό μου απ’ τη μήτρα, μόνο για να τους κληροδοτήσω το χρέος μου. Απ’ όπου το κορμί μου έχει άνοιγμα, πηγάζει σώμα, γάλα ή αίμα. Όταν διψά η αφή του αγαπημένου μου, λούζω τα μαλλιά μου με θαλασσινό νερό. Γονατίζω σ’ αυτούς που υπέφεραν περισσότερα από ‘μένα και μ’ αυτήν την αβαρή υπόκλιση θριαμβεύω πάνω στον εαυτό μου. Έστω για το παρόν και για το καρπερό φεγγάρι που δεν έσβησε ακόμα. Όσο για το δικαίωμά μου στον κόσμο, αυτό δεν είναι παρά η πάχνη που ντύνει τα επιβλητικά βράχια στα σαπφείρινα βουνά, που αν και πελώρια, μοιάζουν σα να μπορώ μόλις να τα κλείσω στην αγκαλιά μου, όταν κάθομαι από μακριά και τα κοιτάζω, κρυφά σαν το σάτυρο που γεννιέται και πεθαίνει παρθένος, αφού η μουσική αυγή που ξυπνά το αίμα στο ροδόχρου μέτωπο των κοριτσιών, περιπαίζει τη σάρκα αλλά καμία σάρκα δε διαθέτει, που θα μπορούσε να τρέξει τρελαμένα στο αγωνιώδες μονοπάτι του δράματός της, την άχρονη μέρα εκείνη όπου ο υμένας της θα ράγιζε σαν ένα γυάλινο μπουκάλι που περικλείει ένα αδάμαστο κομμάτι πάγου. Ένα ποταπό δίκρανο, ένα αχρείο χαλινάρι, η αγάπη για την ψυχή που μαρτυρεί την ενοχή της. Είμαι ο ένοχος, ο ζωολάτρης που προσκύνησε τα θυσανωτά πτηνά των αστικών ηθών και ήπιε το χορταστικό μέταλλο στο όνομα των άλλων. Κανείς δεν είναι μονάχα ένας, μήτε δύο, αλλά πολλοί, μία μορφή για κάθε δωμάτιο που αλλάζει, χιλιάδες μορφές για τις μέρες και τις ώρες. Η ταυροκέφαλη εργασία με περιμένει, να λογχίσω τη ράχη της με τα πλουμιστά δόρατά μου ή να λογχιστώ απ’ τα κέρατά της. Πρέπει να βρίσκουμε τη δύναμη να σκοτώνουμε για τη διασκέδασή μας. Πώς είναι να σπάει το νόημα της θεατρικής μου ομορφιάς και του ηρώου των φίλων μου η διχασμένη πέτρα? Ξέρω να δίνομαι στους άνδρες για διασκέδαση, κι έτσι ξεχνώ πως είμαι στείρος. Ανυπάκουος θα χαλάσω όλες τις θυγατέρες των ελπίδων και θα ζήσω σα θεός.

Άντζυ Κ.

ΣΕΚΜΕΤ

2011-10-09T23:52:00.001+03:00

Έχω ποτό στο δαμασμένο μου πρόσωπο, που ποτέ δεν τελειώνει
Έχω θεό που βγάζει το νυχτέρι του
Σιωπηρά εγκλωβισμένος στη μύτη του αδραχτιού
Βουτώντας την αγκωνή του στο δαμασμένο μου πρόσωπο.
Μη με αγγίζεις εσύ σπέρμα, αίμα, δηλητήριο
Στην ένταση της ευγενικής μου γύμνιας που ανταμείβεται
Αδελφωμένη με τον εαυτό της, στη σίκαλη ή στο ελατοδάσος
Στο σκότος να ξαπλώνει κι από το σκότος να εγείρεται
Τι είμαι εγώ, η πεισμονή ή το φαιό κουκούλι ενός σταχυού
Που λιανισμένο γνέφει στο δρέπανο, να ‘ρθει ν’ αποτελειώσει
Το θάνατό του που λειψό τον άφησε η άλλη εποχή?

Οι φίλοι κάθονται αντικριστά στο καύμα της ερήμου
Κι αυτή η δίψα τους είναι που με διευρύνει
Ώσπου θηλυκωμένος στη φωτιά, μπαίνω στο δρόμο τους
Αλλά εκείνοι με παίρνουν για εχθρούς και προσπερνάνε
Από τους καστανέρυθρους μανδύες που ‘δα και δάκρυσα
Έως το χρόνο που βελάζει, λύκος που πλάγιασε με αμνό ·
Εκεί φθάνουν · κι εκεί το χηρεμένο νερό μου θα τους βρει.

Έχω ποτό στο δαμασμένο μου πρόσωπο, η θημωνιά των μαλλιών μου
Στοιβαγμένη στα δόντια του απείθαρχου αλόγου
Κι ο αμαξάς στο σβέρκο μου τρυπώνει και σταλάζει
Μ’ αρρώστια στους άνοσους δρόμους ο ιδρώτας μου.
Χιλιοσταυρωμένος στον ίδιο δρόμο, δε μοχθώ
Εγώ το ξύδι μου το πίνω με μαργαριτάρι
Πλύνε τη μνήμη σου στο ύψος μου, τελάλη του αγκιστριού
Γιατί εδώ που βρέθηκα άκουσα το νερό, όταν ακόμη ήταν πάγος
Γιατί εδώ που βρέθηκα ο θάνατος ήταν μια άρμη
Στου πάγου την αμύθητη γλυκάδα, για να χορταίνουμε
Την ηδονή απ’ όλες τις μεριές.

Η οργή που ωοτόκησε τ’ αθάνατα ιδανικά και τα ιδεώδη
Κρατώντας τα μες στην κοιλιά του αγριμιού
Είναι συχνά η στείρα αγάπη ενός ανθρώπου, πιο σοφού
Που απαλά γλιστράει στην ελευθερία του
Σα μια γυμνή γυναίκα σ’ ένα ποτάμι, τότε που δεν κοιτάει κανείς.

Τι είμαι εγώ, ο τρομαγμένος πνιγμός σ’ ένα ποτάμι,
Ή ένας μονόφθαλμος που αρμαθιάζει κατάκοπα μάτια συγγενών
Προστάζοντας τα χέρια του, παίξτε πάλι
Τυχαία το άγγιγμά σας να ξεκλειδωθεί.

Έχω ποτό στο δαμασμένο μου πρόσωπο,
Των ναών τα θηριώδη αετώματα
Δείχνουν το δρόμο προς τα μέρη των αμέθυστων
Που θέλω να περάσω από τα χείλη τους σαν κρώξιμο
Του κορακίσιου τους οστού, να πιουν από ‘μένα.
Γενειοφόρος γέροντας βοσκός, τυφλός από την παιδική ηλικία
Σβήνει γλυκά την κραυγή του στην ταπεινότερη σπηλιά
Το βράδυ σα φθάσουμε μαζί στη χώρα, στους ώμους μας
Βαστώντας μια ελαφίνα με δεμένα τα λιγνά πόδια της
Νεκροί θα φάμε μπροστά από την ενθεογενή φωτιά της ηλικίας.

Κάτω από την τρυφή, του στεγνού ψωμιού σιτεύει η εξουσία
Κάτω από τη δαμάλα, το θαυμασμένο κρέας του μοσχαριού
Κάτω από την ανάπαυλα, ο τρομερός κόπος του θρύλου
Δυο κρεμασμένων που σε μια θηλιά συγκατοικούν

Έχω ποτό στο δαμασμένο μου πρόσωπο, που ποτέ δεν τελειώνει
Έτοιμος να πυροβολήσω ένα παιδί
Με τα οστέινα χέρια του πλεγμένα πίσω από το κεφάλι της αβρότητας
Να περιμένουν για θάνατο ή τροφή
Ή για σπίτια πλωτά που διηγούνται
Το θρίαμβο του ταύρου και του βάτραχου.

Γυμνόστηθα κορίτσια δίνουν το φρόνιμο γάλα τους
Σε βρέφη που δεν γέννησαν ποτέ. Η ωραία χωρική
Φιλά έναν ξύλινο Χριστό στο κλειστό στόμα.
Απ’ την κοιλιά ως την ήβη μου ένα κλωνάρι χαμοκέρασα
Κι οι αδυσώπητες γέννες μου κοτσύφια που τσιμπούν
Ένα καρπό για κάθε ουλή μου.
Οι ουλές μου είναι τελλουρικά ρεύματα, πριγκίπισσες φωτιάς
Τη νύχτα φεύγουν αυτοί που τις αγγίζουν
Η αναπαραγωγή είναι λιτανεία θανάτου, συμβόλαιο φωτιάς
Τη νύχτα φεύγουν αυτοί που τραγουδούν.

Λένε πως είμαι ατιμασμένος και πειθήνιος
Στραμμένος σε στόχους ευτελείς, ωμός, παιδιάστικος
Πως περπατάω με το κάτω του ποδιού μου, πως κοιτάω
Με των βλεφάρων μου το σμήγμα από ύπνο βαθύ κι από απειρία
Αλλά εγώ δοξάζω το πέρασμα από το ένα κλουβί στο άλλο
Αλλά εγώ δοξάζω το πέρασμα, το πέρασμα δοξάζω
Του απόρου από το άλλο κλουβί στο χωνευτήριο
Και κακοφορμισμένη η πόλη που άρμεξε τις κύστες μου
Θέλει με την οργή μου τώρα να θεραπευτεί.

Όμως εγώ αγαπώ σαν το σπουδαίο εχθρό
Σέβομαι τ’ άξιο αίμα και του βασιλιά εχθρού το σώμα
Με την πορφύρα μου σκεπάζω.
Δε με διαπερνά η έπαρση όπως τα πέντε τόξα του ερπετού
Δεν τρώγω ακόρεστα την πληγωμένη πλευρά του ζαρκαδιού
Στον ανυπόφορο πόνο μου δαγκώνω ένα μαχαίρι
Ώσπου η παχύσαρκη φτερούγα της φωτιάς μου να κοπεί.

Έχω ποτό στο δαμασμένο μου πρόσωπο, που ποτέ δεν τελειώνει
Έχω θεό που βγάζει το νυχτέρι τραγουδώντας.

Εδώ είναι που καίνε τους τυφλούς?
Εδώ είναι.
Εδώ είναι που ξεριζώνουν μαύρα δόντια?
Εδώ είναι.
Εδώ είναι που στη χοντρή λεκάνη του αλατιού
Βράζουν του πλούσιου το αδύνατο σιτάρι?
Εδώ είναι.
Εδώ περίμενα κι εγώ να δω φλογέρες ήλιων, σάλπιγγες φιλντισένιες
Φεγγαριών, φαγκότα μαύρα κι ασημένια, νύχτας κι αυγής
Θαύματα μουσικά που ηρέμησαν το φόβο
Και σαν πουλιά από το τρυπημένο πτώμα του ξεπρόβαλλαν φθορά, σιωπή
Εντάξει, γέρασα · και ποιος σαν ποια αχόρταγη στάχτη θα νοιαστεί
Και ποιος σαν ποια αχόρταγη φωτιά θα με ζεστάνει
Αυτή η παραφροσύνη που μιλώ δική μου δεν είναι κι όμως δική μου είναι
Είν’ εύκολο να μιλάς για θάνατο, όταν δεν έχεις γιους.

Κυρία του πολέμου και πρόγονε απ’ τη θάλασσα
Αν είχα τη δική μου μεταμόρφωση, θα ‘ταν την ώρα λίγο πριν
Που ανατέλλει ο ήλιος · όχι την ώρα που αποκάμνω
Και ρίχνομαι στο άβολο κρεβάτι, δίχως στοχασμούς
Δίχως στοχασμούς γι’ αυτά που δε με νοιάζουν, γι’ αυτά
Που μ’ απειλούν, γι’ αυτά που δεν τα τραγουδά
Της μαγεμένης φωνής μου η ανάγκη για το αθάνατο.
Γυμνά είν’ ωραιότερα όλα.
Έχω ποτό στο δαμασμένο μου πρόσωπο, που ποτέ δεν τελειώνει
Έχω θεό που βγάζει το νυχτέρι του
Τρώγοντας τ’ άνθη από την ξύλινη παγίδα του ταξιδευτή
Τρώγοντας με λαχτάρα ασίγαστη το ανονείρευτο ψωμί
Τρώγοντας αυτόν που δύναμη από τη λαίλαπα της δάφνης δε θ’ αντλήσει
Για να κοιτάξει μια στιγμή τον εαυτό του.

Κυρία του πολέμου και πρόγονε απ’ τη θάλασσα, εδώ δαμάστε με, εδώ πιείτε
Τη μέρα την ωραία και την γαλήνια,
Που κράζει την καταγωγή της καθώς αργά προβάλλει απ’ τα βουνά
Καθώς και σ’ εποχή βροχής ακόμη, όπου το φως της απτόητος
Άγγελος του χάλυβα, όπου το φως της απτόητος άγγελος του λίβα
Κούφια κρεβάτια πλένει με το θάνατο
Κούφιους νεκρούς γεμίζει με την γέννα
Φωνούλα βρέφους σαν την αντάρα των αρχαίων ορέων που σείονται
Τραγουδά της ειρηνικής σφαγής του τη νέα εποχή.

Άντζυ Κ.

"a murdered child, a pig, devil and three jews"

2011-10-03T15:28:00.004+03:00

Ένα νεκρό παιδί, ένα γουρούνι
ο διάβολος και τρεις εβραίοι
στης πόλης κρεμασμένοι το πιρούνι
σαν το παχύ το κρέας αναγκαίοι

ο ένας πέθανε, ο άλλος καβαλάρης
ο ένας τρώει κι ο άλλος πίνει γάλα
και διάβολε εσύ, που κουμαντάρεις
τα ψάρια μέσα στου ναού την γυάλα

άλλαζε κάπου κάπου το νερό τους
μην και ανάποδα γυρίσουν και πεθάνουν
σαν ξίφη που χωρίς το σίδερό τους
ούτε καν για το βούτυρο δεν κάνουν

πρόσεξε μην τυχόν φθαρούν οι κώλοι
των κληρικών κι αδιάβαστοι παμ' όλοι

α.κ.

Ο ΘΗΡΙΟΜΟΡΦΟΣ

2011-09-28T23:01:00.003+03:00

Έχω δει την αντάρα και το ατσάλι ·
Το σάτι μου, ο δαυλός μου, η σκιά μου. Ανοίγω το μονοπάτι
Στη σκιά μου, πίσω μου ο ήλιος, λέω : σκιά, στάσου μπροστά
Πήγαινε εσύ πριν από ‘μένα κι αν πριν σταθείς εσύ από πίσω μου, σωθεί
Το στυγερό καυσόξυλο του αθέατου θεάτρου, υπόσχομαι
Να περπατήσω ισόβια στα πλευρά σου. Θέαμα, θέαμα · είμαι άνδρας
Είμαι γυναίκα, είμαι το άφυλον του αγνώστου πατρός και του υιού
Και του αγίου σπέρματος; Χαίρε και ύψωσε στο θέαμα το ψωμί σου
Ύψωσε στο θέαμα το ψωμί σου, είμαστε άνθρωποι λάγνοι προς την προσευχή
Ουκ ήλθον καταλύσαι, αλλά πληρώσαι. Βλέπω
Δες δροσερά που αποτεφρώνονται οι δόξες μας έξω από το μάτι…

Στο φρύδι του νυχτερινού δείπνου, κάποιος θεός ξεκοιλιάζει κάποια αδελφή μου
Από το λόφο αφίππευσε το λίγο φως κι έμειναν οι αντίλαλοι του ύπνου
Να μπαίνουν μες στη σταγόνα που ρέει απ’ το μαχαίρι εξίσου άδικοι
Κανείς απόψε δεν κοιμάται κι όμως κανείς δεν είναι ορθός
Με μαξιλάρι από παγωμένα σιτηρά βρίσκει ο αστός γαλήνη στο κεφάλι του.

Οι μεγάλες φωτιές δεν έσβησαν ακόμη – ακόμη στο θάνατο υπάρχει μια αρμονία
Ακόμη δυστυχισμένη γυναίκα, σα μια μητέρα όπως οι άλλες
Κρύβει τα σινικά της στίγματα από το δέρμα της πρώτης κόρης.
Κι αν δεν αφήσουμε τ’ ωμό τομάρι της αγρύπνιας
Να κολλήσει πάνω στην τρυφεράδα των βρεφών, μια άλλη νύφη πάντα
Περιμένει. Στο κλάμα της νύχτας και του οράματος
Που η εξέγερση κράζει τα ονόματά μας, στέκει ένα φάντασμα πρωινού
Που θα μας κλέψει κι όλα τα λάφυρα με την ανατολή θα γίνουν τρέλα.
Θα γίνουν τρέλα, θα γίνουν τρέλα. Όταν κοπάζει η νύχτα είμαστε τρελοί
Κι ασφαλείς κι όταν κοπάζει η μέρα είμαστε στα λογικά μας, στα νερά μας
Αλλά οι σημαίες του κινδύνου είναι ολόλευκες
Και λάμνουν στα κτηνώδη κύματα του βορινού ανέμου, όπως οι βάρκες
Των νεκρών στ’ ατάραχα ποτάμια της κάτω γης.

Και για τους βασιλείς των σκοτεινών ωρών είμαστε έτοιμοι
Ν’ αλλάξουμε πατριδογνωσία όπως αλλάζουν οι πόρνες εραστές
Κι όχλος είδωλα και ξόανα των θεών του.

Κάποιον ένας ιεροκήρυκας σαρκάζει κι αλλού ένας άλλος σκάβει το χώμα
Των πάντων, ωραίες, φαρδιές στοές για να χωρέσει όποιος πεινά
Κι όποιος καλά θρεμμένος στα μεγάλα πιάτα της ταυτότητας
Θα φτύσει τώρα την τροφή του σα να ‘ταν σάπια. Όταν μας φαίνονται οι τροφές
Οι πιο γευστικές κι ευωδιασμένες των ανθρώπων απεχθείς και γεμάτες έντομα,
Τότε είμαστε όλοι μας ίσοι.

Η κόρη της μητέρας της σιωπηλά συντρίβει τον ήχο στον ήχο,
Το δαυϊδικό ψαλμό που μεστά σκουραίνει στο αμπέλι της δροσερής γλώσσας
Να πει η σκιά πως πιστεύει σ’ έναν αδιανόητο άγιο
Και χωρίς όνομα βάπτισε τις σκλάβες στα κίτρινα νερά
Κι έστρωσε τη λινή σάρκα τους στη ματωμένη ψυχή της Ανατολής.

Μα το σκληρό κόκαλο της αυτοθυσίας πρέπει να σπάσει.

Ξεχάστε την ηθική και την επόμενη ζωή, ας γίνουμε σύζυγοι στην ανέμελη ώρα
Κι ας μας μεταμορφώσουν οι παραφροσύνες τους στην τρίχα της κάμπιας
Καλύτερα αθώοι, παρά άνθρωποι
Καλύτερα έκπτωτοι, παρά νεκροί

Από τα ζώα ανάμεσα στα ζώα, ας επιλέξουμε το λιγότερο αισχρό,
Όπου ακμάζει το φύλο πλάι στο φύλο
Και με το δίκαιο γέρασμα της ελιάς και του πλατάνου
Θα πιούμε το αχαλίνωτο άρωμα της αθανασίας.

Α.Κ.

2011-09-21T23:27:00.002+03:00

Έγινα για να γίνω.
Αποδέχομαι το θάνατο.
Έφαγα από ζώο που λιάνισε
τον εαυτό του για να ‘χω την τροφή μου
ήπια από τ’ άγρια νερά
και οι πνιγμένοι ευχηθήκαν στην υγειά μου.
Εσύ είσαι αυτός που φτύνει στ’ όνομά μου
εγώ η στέρφα εχθρά
Και τ’ όπλο εσύ που την οπλίζεις.
Εσύ, που με μειώνεις και μ’ αυξάνεις
ένα σαν γίνομαι με το έσχατο της νιότης μου
και από τ’ άσπρα μου μαλλιά σπέρμα σού πίνω
το αίμα σου να γίνω, για να γίνω
ο θάνατός σου όταν χαθώ.

WALPURGISNACHT

2011-09-19T14:06:00.000+03:00

Για ‘σένα αυτό που είναι παράλογο, είναι για τον αδερφό η αρχή των πάντων
Το αίμα που ρέει μέσα στη φλέβα αντίθετα, ο Υιός του Ανθρώπου και ο Υιός
Της Σκύλας ασταύρωτοι, τώρα κι οι δυο ταγμένοι υπέρ εκείνου που απαρνούνται ·
Το λεπτό σκίσιμο στη διάφανη κάλτσα της γριάς από το συρμάτινο πλέγμα
Η ευσπλαχνία του ανίκανου οστού που υπερβαίνει την οντότητά του και λέει
Ας προχωρήσεις, ξετρελαμένο σώμα, ένα βήμα ακόμη έως αυτά που απέμειναν
Όχι για να τραβήξει ο καιρός σου περισσότερο, μα για να μην πεθάνεις εδώ.

Ο δηλητηριασμένος καρπός της καταληψίας, ήλιος που δύει και ανατέλλει ξανά
Ώστε να μην μπορεί κανείς ν’ αμφισβητήσει, πως ο καθένας έχει μια κόλαση
Ν’ ανασαίνει για κείνον με τόσο πόθο, που ούτε το πνεύμα το άπληστο για σύνεση
Δεν αντιστέκεται. Συγχώρεσέ με, που η μιζέρια μου είναι ευμάρεια
Και η βλαστήμια μου ευλογία · ευτυχισμένος για κάθε μου άλγος,
Στο σιδερένιο κρεβάτι του Αγίου Βικεντίου, αδιαφορώ αν καίγομαι κι αν πεθαίνω.

Δώσε μου κι άλλο θάνατο, αυτό είναι που ζητάω, μη με λυπάσαι χέρι μου,
Πόδι μου και μυαλό μου, βλέφαρο, μη λυπάσαι ν’ ανοίξεις μπροστά σ’ αυτό
Που σ’ απειλεί με τύφλωση, στόμα, μη φοβάσαι να τραγουδήσεις
Αυτό που κάνει τ’ αυτιά των κωφών να εξεμούν τα κεκρυμμένα τους και αίμα,
Μη φοβάσαι να μ’ εγκαταλείψεις για να με σώσεις, ο ερυθρός λαιμός του κρεμασμένου
Μία φωνή με το δικό σου χρώμα ξεριζώνει από τ’ απύθμενο βάθος του.

Το κορμί που πάσχει από άθραυστα δεσμά, δίνει στον πνεύμονά του αέρα υψηλότερο
Από κείνον τον ελεύθερο που ούτε για μια φορά δεν άκουσε το σκυλί της καταπίεσης
Να σκίζει τις σάρκες του θηράματος έξω από το ίδιο του το κατώφλι.

Σταυρέ, αγκάλιασε το κεφάλι της εξορίας · δώσε μας το θεό μέσα από το θάνατο
Τόσα ξέρει και το δειλό ιερό, που προσκυνά το ραβδί που θα το ραγίσει
Σαν απροσάρμοστο παιδί, που θ’ αγαπήσει κάποτε την βία που το νουθετεί
Και θα το ρίξει πάλι στην ίδια βία, στον ίδιο ματωμένο κόλπο απ’ όπου εξήλθε
Σαν ένα ακόμη εύχρηστο προϊόν της προκαθορισμένης ημέρας, καθώς έρχεται
Και καθώς φεύγει, δεσμευμένη απ’ όλους εκτός από το λόγο εκείνου που τη ζει.

Η ομορφιά είναι το λευκό καρκίνωμα κι ολόκληρα τα σώματά μας ο μαστός
Του πειρασμού, τα πνεύματά μας ο άλλος μαστός, ο μαστός της διχόνοιας
Πάνω στ’ οστέινο στέρνο του θεού · η στύγια γυναίκα μες στο θεό
Ανταμώνει με το αρσενικό μου σώμα.

Κανείς δεν είναι αρκετά αιρετικός για να επιζήσει εκεί που ορθοδοξία
Είναι η περιπάθεια κι όλοι έχουν στο σαρκικό κελί συστήσει μια εκκλησία.
Ας καεί ο θεός στην άφυλη, ηθική μου πυρά, ας μην πιστέψω σε τίποτε άλλο
Δάκρυ οργισμένο κυλά στη σκιά του τσεκουριού ο τελευταίος ιδρώτας του ακόλαστου
Είναι αυτός που προσπαθεί πιο πολύ απ’ τους άλλους να σύρει το πτώμα της εποχής
Μακριά απ’ τις κούνιες των παιδιών του. Η σήψη είναι τακτική και αδέκαστη
Αλλά ας έρθει για τον καθένα στον καιρό του.

α.κ.

MEN IN STILETTOS

2011-09-06T19:16:00.007+03:00

Δεν γεννηθήκαμε ξένοι τυχαία,
Σιδερένιοι κι αβάσταχτοι
Έφυγε το κορμί μας ένα μεσημέρι τυχαίο
Να πλύνει την καρδιά του να τη στύψει απ’ το ξένο νερό

Θα δείτε παντού πεθαμένα πουλιά, παρατημένα στη σήψη, ακόμη και μες στην άνοιξη, ακόμη και κάτω από τον πιο ζεστό ήλιο. Κι ο αθώος πεθαίνει κι ο λοιμός του δεν κοιτάζει τον ήλιο. Ένα μωρό που γεννάς από το στόμα, θέλει να κόψεις την γλώσσα σου μαζί με το λώρο, να μιλάς ως εκ τούτου με τα δόντια και τα χείλια μονάχα. Όταν θα βγεις στο μπαλκόνι να ξεκουραστείς, θα συνειδητοποιήσεις πως όλα είναι γκρίζα, αλλά ευτυχώς, εσύ θα έχεις φυτέψει στις γλάστρες σου ροζ και κόκκινα γαρύφαλλα, ελπίζοντας τα γαρύφαλλα να μην βγάζουν πύον. Υπάρχουν σώματα μ’ αρκετό απ’ αυτό μέσα τους. Κίτρινο ή κιτρινοπράσινο, είμαστε σχεδόν πριγκίπισσες στην αρρώστια. Ας είχαμε μόνο τη μεγάλη ευτυχία να περπατάμε στα τέσσερα. Τότε θα ήμασταν πλούσιοι. Πλούσιοι σαν ένα πεύκο. Ο άνθρωπος είναι το πεύκο. Ένας ξερός, λιγνός φλοιός που ραγίζει αποκαλύπτοντας ένα ποτάμι από ολόχρυσο ρετσίνι. Ο χυμός είναι μια έκσταση, μια γιορτή, ο Βάκχος, ο Πάνας και ο Σαβάζιος. Κι όσο για τη σελήνη που κοιτάζεις, εκεί είναι το θησαυροφυλάκιο, ενώ εμείς καθόμαστε εδώ και φιλάμε πένθιμα το κολοσσιαίο ψάρι της κατάστασης και τις λειχήνες της κακοδοξίας. Είμαι ο Απόλλωνας και ο Υάκινθος. Ιδανικότερα θα ήμουν ο Ερμής. Είμαι ένα κουνέλι, αλλά δεν είμαι αυτό που φαίνομαι. Κάπου στο φεγγάρι, χτυπώ το ελιξίριο με το γουδοχέρι μου και κρατώ την πριγκίπισσα φυλακισμένη στο κάστρο. Ο ήλιος δεν πέφτει πίσω από το φεγγάρι και το φεγγάρι δεν κάνει πως φωτίζεται, αν δεν του πω εγώ. Αν θέλω, μπορώ να πάρω την πριγκίπισσα και να φύγω προς έναν πολύ μακρινό πλανήτη, χωρίς κανένα ίχνος φωτός, και θα ξεχάσετε ακόμη και την ιδέα του ελιξιρίου. Κουνελάκι μου λαμπρό, φέγγε μου να σκοτωθώ, θα φώναζε ο θεός. Θα ‘κραζε σαν τη λυσσασμένη αλεπού : για την ακρίβεια, δεν έχω πόδια, το δέρμα μου μπορεί να σκιστεί και να σαπίσει με το παραμικρό, το πρόσωπό μου είναι σα μια διαστρεβλωμένη εικόνα από πίνακα ζωγραφικής που η βροχή έλιωσε όλα του τα χρώματα. Μετά βρήκα θεό και όλα άλλαξαν : είδα τη ζωή μου να καλυτερεύει, αφού κάθε παλιά μου αναπηρία ήταν αμελητέα μπροστά στη νέα. Κι όμως ο θεός, ως καλύπτρα όλων των κακών, πράγματι βοηθάει. Θα έκοβα το ποτό κι όλα τα παρελκόμενα, το θεό ποτέ. Όποιος πολεμά το θεό, πολεμά τη φαντασία. Αυτός που βλέπει τα πάντα λογικά και ρεαλιστικά, με θράσος θα κατέλυε το θεό του χωριάτη, και με τον ίδιο τρόπο την ελπίδα του αναπήρου. Βρήκα θεό. Φαντάστηκα τον εαυτό μου, επινόησα τον εαυτό μου, και να ‘μαι, εγώ πάνω σ’ έναν γλυκύτατο, τρυφερό θρόνο. Όταν έπαψε να μιλά ο θηλυκός θεός που ουρεί όρθιος, βρήκα το νόημα της ζωής. Μ’ άφησα να κόψω το στήθος μου σε κομμάτια. Αυτό το πλάσμα είναι τόσο υπέροχο. Έχει ένα στήθος κομμένο, ένα ολόκληρο, ένα μαραμένο γιαπωνέζικο πέος, μακριά γαλάζια μαλλιά και πρασινοκόκκινα σημάδια στα χέρια του. Ο κόσμος των χρωμάτων ανοίγει για ‘μας και μόνο για ‘μας. Ο κόσμος είχε και θα έχει πάντα μια όμορφη πλευρά, ακόμη κι επισκιασμένη, ακρωτηριασμένη, απομονωμένη ή ασθενική. Η ομορφιά είναι πάντα ομορφιά. Αυτό το πρόσωπο του κόσμου είναι το ανυπόφορο από τα πολλά. Γι’ αυτό και θέλω να πεθάνω, γιατί ακόμη και η λίγη ομορφιά του κόσμου, έχει για ‘μένα ένα βάρος, ένα μεγαλείο ασήκωτο.

A.K.

Φωτογραφίες : Άντζυ

(You know... thanks, beautiful bitch...)

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥ

2011-09-01T12:05:00.002+03:00

Ω εσύ ομορφιά του μακρινού λόφου, που δεν μπορώ
Πια ν’ αντικρίσω από το πατρικό μου σπίτι
Χαμήλωσε το χλοερό σου χέρι στο κεφάλι των παιδικών χρόνων
Μήπως γιατρέψει το άγγιγμά σου την αμνημοσύνη του
Μήπως η τρομερή χροιά του μητρικού λυγμού με περισώσει
Σαν τιμαλφές από το αποτεφρωμένο σπίτι
Και γίνει ο θάνατός μου λίκνο αγάπης και μετανοήσω
Και θηλάσω ξανά την ομορφιά κι ακρωτηριάσω τις ασχήμιες μου
Με τη λόγχη που σκότωσε τον Ιησού Χριστό και το αίμα επάνω της
Αγίασε.
Δεν είμαι εγώ αυτός που θα θανατωθεί επάνω στο σταυρό του
Γιατί στην απιστία μου προσηλύτισα άγριους θεούς
Και είναι αυτοί που θα τυλίξουν το σάβανό μου
Γύρω από ξένο κορμί για να μ’ ειρωνευτούν
Ακόμη κι όταν θα καταπίνω το σπέρμα του Σεόλ
Σαν πόρνη που πληρώθηκε με χρυσή ψυχή
Μα εξαργύρωσε το χρυσό της σε νάρκες και κρέας από ειδωλόθυτα
Για να ταΐσει αυτήν και τον εβραίο σκύλο της
Που με τα χαρωπά λικνίσματά του ζεσταίνει τους ώμους της η κόρη του τύφου.
Ο κήπος των τέρψεων ανθοφόρος και οι παρθένες
Μου γνέφουν με χλεύη κάτω από τα δέντρα του ·
Τ’ ορθάνοιχτο χάος μ’ αφήνει να μυρίσω τον ήχο που κάνει
Το απόκοσμο φρούτο καθώς κόβεται από κλωνάρι φωτεινό
Και η πρώτη σταγόνα του χυμού του πέφτει στα τολμηρά χείλη της νεαρότερης.
Να γιατί ρίχτηκα στην κόλαση
Γιατί αν έπεφτε στο δρόμο μου ολοζώντανη
Δε θα ‘μενε σάρκα επάνω στα οστά της
Κι όποιαν ορμή κι αν εξαπέλυα επάνω της
Πάλι ξανά θα την έφερνα στο σώμα μου,
Το σώμα της σαν άγιο δείπνο. Κι έπειτα θα ‘παιρνα
Κι άλλες νεαρές παρθένες και θα γέμιζα την ολότητά μου με το κρέας τους,
Εγώ, ο πιο λαίμαργος της φυλής του Κυανοπώγωνα, να μην πατήσει
Ποτέ στους αιώνες ερωμένο πόδι τη χλόη της Ιερουσαλήμ.
Ανάγκη εσύ της εξιλέωσης,
Πέτρα του ανυπόμονου παιδιού θ’ αναλωθείς στο τρίσβαθο ποτάμι
Και τα νερά του ατάραχα δε θ’ αφήσουν παρά ένα στεναγμό αδιαφορίας
Όταν η λάσπη θα σε πνίγει στα τάρταρά τους.
Πορνεύω έξω από τις κατοικίες του σατανά
Κι όμως δεν αποδέχομαι την ιερογαμία μας
Κι ούτε οι κόρες μου και οι γιοι μου κι όλοι μου οι απόγονοι
Θα παραχωρηθούν από ‘μένα ευλογημένοι γι’ αυτήν την ένωση
Κι όμως να
Ποια είναι τώρα η μοίρα που μου υπόσχονται
Ο ακόρεστος θεός και η σάρκα μου.
Το κακό κανενός θνητού ακηδία δεν αξιώνεται, τίποτα
Δεν τον κάνει να θρηνεί κι όλα τα πάθη της νεκρωσικής ηλικίας που με βαραίνουν
Είναι για κείνο οι ανάλαφροι γοφοί που μαλάζουν
Κρυφά απ’ όλους οι μαστροποί της εκκλησίας.
Γι’ αυτό το ξέρω, πως είμαι ικανός, εγώ και κανένας άλλος
Για την ακάθαρτη αθωότητα,
Για το νεανικό μου σώμα που παραληρεί μες στη φθορά και τις απολαύσεις
Για την αναισχυντία μου, τις ασέβειες, τη φιληδονία, τις βλασφημίες,
Να γίνω του παρακμάζοντος γένους Ιερέας, ποιμαίνοντας όλους τους κοινούς
Ώσπου να ξεχαστεί διαπαντός το όνομα ενός Άλλου.
Μακάρι να ήμουν ευσεβής
Και η ψυχή μου να καταλάγιαζε ·
Μα τίποτα ιερό δεν έχω μέσα μου, τίποτα εκτός από τον εαυτό μου
Ο σατανάς οστούν εκ των οστών μου
Και στο λαιμό μου ζέχνει ένας ξύλινος σταυρός.

α.κ.

2011-08-26T15:05:00.000+03:00

Mindfuck

2011-08-24T20:00:00.003+03:00

Το μεγαλόπιασμα είναι το αγαπημένο σπορ πολλών νεοελλήνων. Λίγο με τα οικονομικά τους, λίγο με τη δήθεν μόρφωσή τους, λίγο με τη δήθεν τέχνη τους, ο καθένας σήμερα έχει κάτι για να μεγαλοπιάνεται. Κι από ‘κει που ο πατέρας σου μάζευε πατάτες στην Πέρα Ραχούλα, ήρθες εσύ να κάνεις την Αθήνα Παρίσι και LA. Ο νεοέλληνας, ο νεόπλουτος, ο νεοποιητής, μπορούν να κάνουν εμάς τους φτωχούς και τους ατάλαντους να αισθανθούμε βασιλιάδες του κόσμου. Χαίρε εσύ που δεν έχεις να φας κι εσύ που δε σε ξέρει ούτε η μάνα σου. Μακάριοι οι φτωχοί γενικώς σήμερα, αν έτσι καταντάει τον άνθρωπο ο πλούτος και η φήμη.

"Before you diagnose yourself with depression or low self-esteem, first make sure that you are not, in fact, just surrounded by jerks and fucking assholes."

George Carlin

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΓΑΤΑΣ

2011-08-19T23:14:00.002+03:00

Έχεις ακούσει ποτέ μια γάτα να τραγουδά? Δίπλα στο πατρικό μου σπίτι είδα μια μέρα ένα μικρό μαύρο γατάκι, ένα μωρό, που μόλις ξεπερνούσε τη μια μου παλάμη σε μέγεθος. Κάποια ζεστά μεσημέρια το άκουγα να τραγουδά. Οι γάτες τραγουδούν πολύ διαφορετικά απ’ ότι τραγουδά ο άνθρωπος ή οποιοδήποτε άλλο ζώο. Βγάζει μακρόσυρτους, σιγαλούς ήχους, με φωνή θηλυκή και παιδική συνάμα, μυστήρια και σταθερή, τόσο σταθερή, που νομίζεις ότι θα συνέχιζες ν’ ακούς αυτήν τη μελωδία ακόμη και παράλληλα με τις κραυγές των θνητών κατά την καταστροφή του κόσμου. Το ν’ ακούς μια γάτα να τραγουδά, είναι η καλύτερη και συνάμα η χειρότερη μουσική ηδονή. Το τραγούδι της γάτας είναι εκστατικό, χαράσσεται στο μυαλό σου σα να ‘ταν η γλώσσα της πυρωμένο σίδερο, είναι οργιαστικό, λάγνο και παρθενικό σα μαινάδα, εξουσιαστικό σα μια παλιά φίλη του Θεού Πάνα. Αλλά όπως κάθε γλυκό ναρκωτικό, το τραγούδι της γάτας μπορεί να σε απομακρύνει τόσο πολύ από τις άλλες μελωδίες της πανίδας και της χλωρίδας ενός φυσικού κόσμου, που ξαφνικά βρίσκεσαι παγιδευμένος σε μία μεθυστική κόλαση κι ακούς τους αγγέλους αυτής να τραγουδούν όσο εξαίσια τραγουδούν οι άγγελοι του παραδείσου, αλλά οι στίχοι τους είναι διαφορετικοί, καθώς μιλούν για τις πιο φρικαλέες θλίψεις και διαστροφές των αδύναμων ψυχών μας. Το παράδοξο είναι πως αυτά τα ακάθαρτα τραγούδια σ’ αρέσουν. Γίνεσαι ένα με την απόλαυση και το αίμα τους, εσύ ο νεκρός, που παίρνεις μια δεύτερη μεταθανάτια ύπαρξη στο αγαπημένο χάος. Ο καθένας μπορεί να λατρέψει το χάος, αν είναι ικανός να το καταλάβει. Κάθε γάτα είναι ένας μικρός διάβολος, όπως τα κουνέλια είναι μάγισσες, οι χελώνες χθόνιοι σοφοί και τα κοράκια νεκροπομποί. Είναι ο δεσμός μεταξύ ζώου και Πανδαιμόνιου. Γιατί όλοι υπηρετούμε μια κόλαση. Αλλά ο άνθρωπος, το πιο αξιοθρήνητο ζώο, το ανίκανο να απαιτήσει την ανταμοιβή του γι’ αυτές τις υπηρεσίες, γίνεται τιμωρούμενος αντί να γίνει τιμωρός. Έτσι εμείς κολαζόμαστε και τα ζώα συνεχίζουν ακάθεκτα, αθάνατα, το έργο τους επί της γης. Δεν πρέπει να έχεις ασθενική ακοή για ν’ αγνοήσεις το τραγούδι της γάτας. Δεν πρέπει να είσαι ανόητος για να μη δεχθείς τις απολαύσεις της κακής φύσης. Αρκεί να είσαι ένας άνθρωπος σαν όλους τους άλλους. Και να δώσεις πολλά, για να μη λάβεις τίποτα.

α.κ.

Υ.Γ. 1

Λίγους μήνες αφότου έγραψα αυτό το κείμενο, έτυχε να μου κάνει μία φίλη μου δώρο ένα βιβλίο του King, το οποίο περιείχε μια ιστορία που λεγόταν “Η Γάτα του Διαβόλου”... για ένα σατανικό ζώο, όπως λέει κι ο τίτλος, που σκότωνε κόσμο με αριστοτεχνία.

Όσο για το μωρό γατί της ιστορίας, είναι αληθινό και τα πράγματα ξεκίνησαν ακριβώς έτσι όπως τα περιγράφω. Επίσης, τελευταία φροντίζω μια άλλη αδέσποτη γάτα που βρήκα μια μέρα τυχαία στο μπαλκόνι. Καθόταν επάνω στην πολυθρόνα μου και τρόμαξα όταν την είδα, γιατί ήταν ξημερώματα και είχα καθίσει μισοκοιμισμένη στο μπαλκόνι, σε μια κατάσταση ημι-υπνοβασίας. Παρόλο που ζω σε βουνά και λαγκάδια και έχει πολλά αδέσποτα ζώα εδώ, το μπαλκόνι μου δεν είναι ευπρόσιτο σ’ αυτά, αλλά η γάτα βρήκε τον τρόπο ν’ ανέβει. Τη λυπήθηκα λοιπόν κι άρχισα να την ταΐζω, πιάναμε και την κουβέντα που και που. Πριν λίγες μέρες, άρχισε να μου φέρνει στο σπίτι νεκρά πράγματα, ποντίκια και σαύρες, κυρίως. Είναι επικίνδυνο για την υγεία να μαζεύεις κομματιασμένα ποντίκια από το μπαλκόνι σου κάθε τρεις και λίγο, αλλά έχει κι αυτό την γοητεία του. Το πιο όμορφο είναι ότι το ζώο μάλλον το κάνει αυτό από ευγνωμοσύνη, εξάλλου οι γάτες, τουλάχιστον οι οικόσιτες, απ’ όσο ξέρω, δεν τα τρώνε τα ποντίκια, αλλά απλώς τα σκοτώνουν, αφού τα βασανίσουν λιγάκι.

Θέλω να καταλήξω στο ότι σίγουρα οι γάτες έχουν μία δαιμονική πλευρά, για ‘μένα. Η γάτα ως λογοτεχνικό μοτίβο, τύπου Poe, κλπ, γνώρισε μεγάλες δόξες, αλλά εγώ πάντοτε προτιμούσα τα σκυλιά. Τα σκυλιά για ‘μένα είναι πιο πιστά και βεβαίως πολύ, μα πολύ πιο αθώα. Τις γάτες ποτέ δεν τις συμπάθησα, αν και αγαπώ υπερβολικά τα ζώα και φροντίζω ακόμη και τα ζουζούνια στον κήπο μου. Δεν ξέρω γιατί το θεωρούν όλοι –και γω μαζί- τόσο μυστήριο ζώο, ίσως επειδή είναι ανεξάρτητο, μοναχικό και αδιάλλακτος εραστής της ελευθερίας του. Είτε τη συμπαθείς είτε όχι όμως, η γάτα ασκεί αναμφισβήτητα ένα τρομακτικό γόητρο στους ανθρώπους... γι’ αυτό μου φαίνεται πως είναι ένας μικρός διάβολος, γιατί, ακριβώς όπως εκείνος, σε μαγεύει με τη μυστηριακή ομορφιά της, σα μια σειρήνα, που όλο σου τρίβεται για να της χαϊδέψεις τη ράχη, ώσπου, μια μέρα, ξυπνάς και σ’ έχει πάρει μαζί της στην κόλαση....

Υ.Γ. 2
Είπαμε, η γάτα δεν είναι και το καλύτερό μου, όμως αν κάποια στιγμή αποκτούσα μία, θα ήθελα να είναι μία μονόχρωμη Sphynx... διαολεμένη ομορφιά...

At Sea - Aleister Crowley

2011-08-17T11:55:00.000+03:00

As night hath stars, more rare than ships
In ocean, faint from pole to pole,
So all the wonder of her lips
Hints her innavigable soul.

Such lights she gives as guide my bark;
But I am swallowed in the swell
Of her heart’s ocean, sagely dark,
That holds my heaven and holds my hell.

In her I live, a mote minute
Dancing a moment in the sun:
In her I die, a sterile shoot
Of nightshade in oblivion.

In her my elf dissolves, a grain
Of salt cast careless in the sea;
My passion purifies my pain
To peace past personality.

Love of my life, God grant the years
Confirm the chrism - rose to rood!
Anointing loves, asperging tears
In sanctifying solitude!

Man is so infinitely small
In all these stars, determinate.
Maker and moulder of them all,
Man is so infinitely great!

…para enlouquecer…

2011-08-10T15:32:00.003+03:00

De sonho e pesadelo . Meus olhos estão sangrando . Espelho, mulher e monstro, você é uma escrota, mas te acho bonita. Verdade, tinha esquecido. Dei a mão a Morte, porque alegria é uma desgraça. O que eu posso fazer? Deus perdeu o pai, eu perdi minha fé, estamos perdidos. Ódio dos seres humanos, amamos a todos os seres humanos. Mulheres são seres humanos. Mas eu não sou uma mulher! Eu sou um ídolo, uma parte da idolatria, um totem, uma fantasia. Escutem minhas palavras. Você tem sonhos? Você encontrará pesadelos. Aquela noite ele passou mal. Já foi a época. Do mesmo tom da pele. Não sei se é apenas uma fantasia, por causa da dor que me mata. Não há tratamento, a minha dor está sempre comigo. O que é a noite? Uma menina perdida na obscuridade de minha alma. O Ídolo enfrenta uma grande crise existencial. Ser ou não ser? Eu não chorarei, um pesadelo que tira o rasgo, minha vida. De evento traumático do passado. A cor da pobreza, a tirania da beleza, o amigo e o inimigo dos sonhos. Quando a terra azul do sono se tornar estéril. A irradiação, a pílula, a enfermeira da noite. A hemorragia após o sono. Vá para a morte mais próximo! Perguntas e respostas, felicidade e tristeza, uma canção da vida, com este som criamos a Poesia. Dos meus filhos. Los gritos de pánico. Boas-vindas a meu inferno. Sepsis e sepsis e sepsis, ruptura de útero, a grande sepultura. Basta sentir sem pensar. Eu estou vendo a criança morrer.

A.K.

SOLUS IPSE

2011-07-28T21:14:00.001+03:00

(Klaus Kinski - L’important c’est d’aimer, Andrzej Zulawski, 1974)

Και κείνος ακόμη που λαχταράει να είναι
Ολάνθιστος μες στους μαραζωμένους
Πλαγιάζει κάποτε πάνω στον οίκτο του θανάτου.
Γιατί δεν είσαι Κύριος μεγαλύτερος από ‘μένα.
Γιατί φέγγεις μονάχος σ’ έναν αρμό από αίμα
Στο έδαφος το λευκό από τους τόσους αθώους τάφους
Από τους τόσους αθώους βωμούς
Που έχτισε με στυφή πέτρα ο πρώτος γιος της φυλής.
Αλλά φθάνουν τα μάτια του τελευταίου να μαίνονται
Ότι σου εστίν η νεκροσυλία · ας κλάψεις όπως ο χρόνος
Που γερνά, κι όλη η δύση θυμίζει τη φυγή του.
Για ‘μας δεν υπάρχει συντρίμμι και χτίσμα
Ο τρωτός και ο άτρωτος είναι στο υγιές σώμα της τύχης
Πρωτόγνωρος ιός σαν του Ναβουχοδονόσορ
Όλοι εμείς που πιστέψαμε στη δύναμη, δαρθήκαμε
Σα λύκοι που με λύσσα χτύπησαν τις πλάτες τους στους βράχους
Μέχρι ν’ απαλλαγούν από έναν ανίατο κνησμό.
Τώρα λιωμένοι αφήνουμε αντρόπιαστα την γύμνια μας στον ήλιο
Ξεροί στα πρόσωπά μας οι νέοι βλαστοί του ονόματος
Γδυμένοι ακόμη κι απ’ αυτό που δε μας έντυσε
Ποιος περισσότερο από εμάς φέτος κρυώνει? Τον άλλο χρόνο
Κι αυτός εξίσου παγωμένος. Δεν έχουμε ρούχο ούτε από σάρκα
Ή φήμη, δεν έχουμε μια θέρμη ούτε από ανάμνηση.
Και δεν έχουμε πίστη γιατί οι δόξες μας είναι και κείνες θνητές.
Χωρίς ταυτότητα, οι άλλοι είναι οι θεοί σου
Κι αν δεν υπάρχουν, απελπισμένα πάλι στρέφεσαι σ’ αυτούς
Για μια ευλογία μέσα στο χάος του εαυτού σου.

Α.Κ.

Τραλαλα.....

2011-07-05T11:53:00.001+03:00

Σαν τον τυφλό που πέφτει στο πηγάδι
Σαν τον τρελό που τρέχει μες στα δάση
Αυτός που κάθ’ αυγή αλλάζει και το λάδι
Στον τάφο, ο νεκρός μην και πεινάσει
Λες και το πνεύμα πάσχει απ’ όλα εκείνα
Που του σώματος οι ανάγκες διατάζουν
Φέρνουν το ορφανό κι η χήρα μύρια κρίνα,
Μοιρολογίστρες σαν τους σκύλους ν’ αλαλάζουν
Και ο άτυχος νεκρός μες απ’ το χώμα
Σε ποιου θεού το όνομα να τάξει
Τη λυπημένη του ψυχή που ψάχνει ακόμα
Κάποιον απ’ όλ’ αυτά για να την απαλλάξει?
Ο ηθικός ο ζωντανός να μην αφήνει
Από του κόπου την πηγή ο νεκρός να πίνει
Για τίποτε άλλο να μη μεριμνήσει
Περ’ απ’ τ’ ο ίδιος να δεχθεί τη θνητή φύση.

Α.κ.

13

2011-06-29T17:41:00.003+03:00

Ας υφάνουμε το δόλιο ιστό της ομορφιάς, που φυλακίζει και με φριχτό τρόπο αφήνει τον κτήτορά του να σκοτώσει το τρελαμένο από τους καθρέφτες του μεταξιού του θήραμα. Μόλις τώρα, το φάντασμα με φίλησε ξανά. Πόσο όμορφος φαντάζω εγώ σε κείνη! Η ομορφιά έρχεται και δίνει στη μισητή θάλασσα του κόσμου το εκτοκύκλιό της. Με την ομορφιά πορεύεται κανείς στο σίγουρο δρόμο, ακόμη κι αν είναι δρόμος σύντομος και γεμάτος λεία πετρώματα που αντανακλούν κάθε οφθαλμαπάτη του στερεώματος, μεγαλοποιώντας τη μάλιστα τόσο, που η ίδια η φτωχή γη προικίζεται με θαύματα και ο γύψος γίνεται μαργαριτάρι και ο άνθρακας ακατέργαστο διαμάντι. Είναι ευλογία να αντιλαμβάνεσαι την ομορφιά της φύσης, των ζώων και των ενάρετων ανθρώπων. Εύχομαι να μην υπήρχε η καταραμένη αντίληψη του εαυτού εκείνου, που βρίσκει την ομορφιά σ’ αυτό που ο καλός εαυτός καταδικάζει. Όταν είμαι ο μολυσμένος άλλος, αποθέτω όλο μου το δέος στους θριάμβους του κακού. Κάτι ανάμεσα στα πρόσωπα του ημιθανούς ουρανού που συνδυάζει τον ήλιο του απογεύματος, αυτήν τη δειλή σφαίρα φτιαγμένη από σάρκα παιδιού, και την ευλύγιστη θερινή βροχή, που, αν και δεν βρίσκεται υπό την προστασία της εποχής της, φέρνει βαρβαρικά τάγματα νερού και μουσκεύει ακόμη και τα πιο περίεργα μέρη. Ένα βρώμικο, γκρίζο πουλί κατέβηκε ως τη στέγη ενός παλιού σπιτιού και ήπιε νερό. Τα πόδια του βράχηκαν, αλλά τα πουλιά δεν χρειάζονται τα πόδια για να πετάξουν, εφόσον σε κανένα δε νιώθουν την ανάγκη να τα επιδείξουν. Αν ένα πουλί αναγκαζόταν να καταπατήσει τα φτερά ενός άλλου, για να εξασφαλίσει μία θέση στον ουρανό, τότε θα έλεγα πως η αθωότητα είναι μεγάλο ψέμα, πως δεν υπήρξε ποτέ κι ο λόγος που ο κόσμος πιστεύει σ’ αυτήν είναι η απόλαυση που προσφέρει η δεισιδαιμονία. Πράγματι, η δεισιδαιμονία προσφέρει εξαίσιες απολαύσεις. Παράλειψε να πεις στο μικρό παιδί ένα παραμύθι και δημιούργησε έναν άνθρωπο άψυχο, ένα μελλοντικό ενήλικα υποταγμένο σε κάθε αντιληπτή από τον ανθρώπινο νου μορφή του θανάτου. Εκείνο το απόγευμα αναλογιζόμουν την απλή ομορφιά. Είδα μία γυναίκα βαρύθυμη, σέρνοντας, με τις άκρες του χυδαία δεμένες στους ώμους της, ένα μακρύ πέπλο κεντημένο με κάθε θλίψη και δυστυχία, με τύψεις, με ερωτήματα, με απέχθεια, με μίσος, παραίτηση και μελαγχολία. Πλάγιασε στο κρεβάτι της, σκεπάστηκε ελαφρά μ’ ένα σεντόνι κι αγκάλιασε σφιχτά ένα από τα μαξιλάρια της, σα να ‘ταν ο πιο αγνός από τους εραστές της ή το πιο αγαπημένο από τα παιδιά της. Όποτε έκλεινε τα μάτια της φλερτάροντας έναν ύπνο δευτερολέπτων, πέθαινε, ενώ όποτε άνοιγε τα μάτια της, ανασταινόταν. Τόσο εύκολα και περιπαικτικά κινούταν μεταξύ της καθημερινής ζωής και του καθημερινού θανάτου. Ένα από τ’ ανοίγματα των βλεφάρων της διήρκεσε περισσότερο από τα προηγούμενα. Κοντεύοντας να σπάσει τη σπονδυλική της στήλη, γύρισε ανάσκελα και λύγισε, ώστε τα μάτια της να κοιτάξουν τα σύννεφα ανάποδα. Στην ουσία εκείνη ήταν ανάποδα κι ουρανός στην ίδια θέση, εφόσον τα σύννεφα δεν έχουν ίσια ή ανάποδα, μπροστά ή πίσω, δεξιά ή αριστερά. Τα σύννεφα είναι μικρά καλλιτεχνήματα φτιαγμένα από άνεμο, καπνό κι άλλα πράγματα ελάχιστα υπαρκτά, γι’ αυτό αρκεί ένα χρονικό διάστημα το οποίο ο νους δεν προλαβαίνει να συλλάβει, ώστε το μέσα τους να γίνει έξω, το έξω τους μέσα και ν’ αντιστρέψουν οπωσδήποτε κάθε φυσικό τους νόμο. Η γυναίκα κοίταξε τα σύννεφα για λίγο, έπειτα επανέφερε το σώμα της σε μία πιο ανθρώπινη στάση, αγκάλιασε ξανά το μαξιλάρι, έκλεισε τα μάτια κι αποκοιμήθηκε. Τι παράλογο άνθος η απλότητα! Όσο νύχτωνε, η αρματωσιά του κακού βάραινε όλο και πιο πολύ το σώμα της σκέψης μου. Έφαγε με λαιμαργία από τα πιάτα της σχιζοφρένειας, από αυτά τα πιάτα που πάντοτε περιέχουν τόσο αξιοθαύμαστα εδέσματα, με αρώματα, χρώματα και γεύσεις που ξεπερνούν τα φρούτα του παραδείσου, και τράβηξε τις μακριές κορδέλες των εντέρων από μέσα της. Απόψε, όλη η τρέλα θα μείνει μέσα μου, ζήτησε, ο πλουσιοπάροχος βούρκος μου δε θα σπαταληθεί σε κανένα χάος. Ό,τι έφαγε και δεν έφαγε, έχτισε τα αβαεία των αγίων δαιμόνων μες στο σώμα της. Η σκέψη έχασε την παρθενία που είχε αποκτηθεί ξανά μόλις το απόγευμα, που χάθηκε όσο άδοξα, αν και λυτρωτικά για την όραση, χάνεται ο ήλιος με τη δύση του. Προς τα πού θέλεις να κινηθούμε, μυαλό, πρόφερε με τη λάγνα φωνή της πόρνης η σκέψη, προς το Κατύν, να δούμε χιλιάδες στοιβαγμένα κουφάρια Πολωνών, προς το Παρίσι, να δούμε τ’ αξιαγάπητα ακέφαλα κορμιά των προτεσταντών, ή μήπως να φτάσουμε ακόμη πιο μακριά, να δούμε αξεπέραστους σοφούς να γίνονται πυώδεις μάζες μέσα στην άβυσσο του λοιμού των Αθηνών? Ο αισχρός διεγέρθηκε. Ανθρώπινα ψοφίμια σε όλο το εύρος των εποχών. Και οι έξι αρχές του Αλφαβήτου της Επιθυμίας λόγχισαν την κοιμώμενη ψυχή, που κραυγάζοντας ετοιμοπόλεμη ξέφυγε από την ηθική οκνηρία. Αυτή η φυλή της ομορφιάς, που απαρτίζεται από πόθους χθόνιους, εγκληματικούς, δε θέλουν πολύ για να τρελάνουν τον αθώο. Όσο πιο αγνός είσαι, τόσο θέλγεις την αμαρτία, γιατί ο Κύριος είναι τόσο σίγουρος για ‘σένα, που σε αφήνει στρέφοντας το βλέμμα του στον τυφλωμένο αμαρτωλό, όταν όμως επιστρέφει με το μετανοήσαντα, εσύ λείπεις, έχοντας γίνει χειρότερος κι από αυτόν που μετανόησε. Ο κόσμος είναι πανέμορφος. Ο κύριος Όστιν το γνώριζε ήδη από τη νεαρότητά του, αυτός, με το εφηβικό πρόσωπο και τα σωθικά που βγαίνουν μέσα από τον κόλπο ενός από τα οράματά του. Αλλά εγώ γιατί σέρνω τέτοιους κατακόκκινους, μικρούς καρπούς της ευφροσύνης μέσα στο κακό μου όνομα? Έχω πολλά ονόματα, αλλά αν είναι μια φορά τραγικό να το συνειδητοποιώ, χίλιες φορές είναι ευχάριστο να το εκμεταλλεύομαι. Αν τελικά ο καλός μου υπερισχύσει, μια νύχτα θα φωνάξω το όνομα του κακού τρεις φορές κι όταν η θηλυκιά επανέλθει στο σώμα μου, θα τη σκοτώσω. Δε νομίζω πως σκοτώνοντας έναν, πεθαίνουν όλοι σου οι εαυτοί μαζί. Το σώμα γι’ αυτό το κολάζουμε, γιατί δεν έχει αξία. Μα κι αν κρύβω κι άλλους κακούς μέσα μου? Υπάρχει εξάλλου κι ένας αρσενικός κακός, ο μονόφθαλμος, που παγιδεύει τα πάντα μέσα στα δίχτυα της όρασής του, που μπορεί να κοιτάξει ακόμη και το άτομό του δίχως κάτοπτρο. Τρέλα, τρέλα, είναι το φρέσκο γάλα της τρέλας! Το ξέρεις πως ποτέ δεν έχεις κοιτάξει κατάματα τον εαυτό σου? Στην ουσία, δεν ξέρεις ούτε πώς μοιάζεις. Κι αν στέκεσαι μπροστά από ένα καθρέφτη, σιγοπεθαίνεις, θαμμένος ζωντανός, στο φέρετρο μιας πλάνης, η αρχή της οποίας χάνεται μέσα στους αιώνες. Μονάχα το είδωλό σου έχεις δει. Αν το αγάπησες, είσαι ένας ειδωλολάτρης. Κι εγώ είμαι ένας ειδωλολάτρης κι όλοι είναι ειδωλολάτρες. Δεν είναι μόνο ν’ αγαπάς το είδωλο, καθώς μπορείς και να μην τ’ αγαπάς · ειδωλολατρία είναι να πιστεύεις στην ύπαρξή του. Το ίδιο με τους χριστιανούς, πολλοί λένε πως πιστεύουν στο θεό τους, μα πόσοι στ’ αλήθεια τον αγαπούν? Οι άλλοι όμως, υποτακτικοί της λογικής, τους χαρακτηρίζουν χριστιανούς, ή και εβραίους, αναλόγως με τις μικροδιαφορές. Ναι, αλλά αν ο καλός ο πιστός του θεού του βλαστημά και σκοτώνει, με λέξεις είτε με πράξεις, δε σημαίνει πως εκτελεί εντολές του σατανά, συνήθως χωρίς να το καταλαβαίνει? Έτσι κι εγώ, πιστεύω στην ύπαρξη του ειδώλου. Είναι λογικό εξάλλου, δεν μπορώ να ξεριζώσω τα μάτια μου και να δω τον εαυτό μου στ’ αλήθεια! Άρα, το είδωλο είναι το μόνο που αναγνωρίζει κάθε μου όραση στο απτό ή στο μη απτό σώμα, από έξω ή από μέσα. Όμως δε δέχομαι πως το είδωλο έχει δύναμη. Το είδωλο είμαι εγώ, το είδωλο δεν έχει δύναμη, γιατί λοιπόν δε λέω πως εγώ δεν έχω δύναμη? Γιατί δεν είμαι ταυτόσημος του ειδώλου. Εγώ υπάρχω πάντοτε, ακόμη και μέσα στο πιο πυκνό έρεβος και στον πιο αποκαρδιωτικό ζόφο. Υπάρχω κάτω από το φως, υπάρχω και κάτω από το σκοτάδι κι αν τυφλωθώ, ή αν όλοι τυφλωθούν, δε θα πάψω να υπάρχω. Το είδωλο είναι μονάχα μι’ ανάπλαση της πραγματικής εικόνας μέσα σε ένα πρίσμα, εγώ είμαι μονάχα μι’ ανάπλαση της θεϊκής εικόνας μέσα σε μία σάρκα. Ευνόητη είναι η διαφορά μας, νομίζω. Γι’ αυτό ποτέ δεν υπήρξε άνθρωπος περισσότερο ακαλλιέργητος στο νου από τον ειδωλολάτρη. Κι αν θεωρείτε ότι οι μεγαλύτεροι φιλόσοφοι της αρχαιότητας ήταν ειδωλολάτρες, κάνετε μεγάλο λάθος. Γιατί αυτοί, σέβονταν μεν τους θεούς, αλλά πολλές φορές αρνούνταν αυτό που έβλεπε το μάτι και κρατούσαν μονάχα αυτό που έβλεπε η ψυχή, η ανθρώπινη η ψυχή η διψασμένη για καθοδήγηση, που αναζητούσε το ιερό, αλλά δεν παρασυρόταν από τις φθαρτές εικόνες. Θυμάσαι τι σου είπα? Μεγάλη ηδονή η δεισιδαιμονία! Και πόσο ο άνθρωπος ο ανίκανος να εξουσιάζει τον εαυτό του υποκύπτει στη δεισιδαιμονία, το βλέπουμε από αυτούς που περιμένουν ακόμη το μεσσία, είτε το μεσσία του κόσμου, είτε τον προσωπικό τους μεσσία, που θα ‘ρθει και μία για πάντα θα τους ελευθερώσει. Δηλαδή αν ο άνθρωπος ποθήσει να βρει δύναμη στο γεράκι, θα κάνει το γεράκι θεό, κι ομοίως τον ταύρο, το φίδι, την αγελάδα, ή οποιοδήποτε ζώο. Τόσο εύκολα δημιουργούνται ιερά σ’ αυτόν τον ανίερο κόσμο. Κάνε τους ανθρώπους να πιστέψουν πως υπάρχει λυτρωτική τέχνη μέσα στο νου των κοπράνων, και θα στήσουν αγάλματα για τα κόπρανα. Έπειτα, σας φέρνω ως παράδειγμα τους πιστούς του κακού. Ας διαχωρίσουμε πρώτα τους καλούς πιστούς από τους ηλίθιους πιστούς. Α, ναι, γιατί στην πίστη δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, αλλά κακοί και ηλίθιοι. Είναι οι καλλιτεχνικές μόδες κάπου-κάπου που προστάζουν να λατρέψεις το σατανά και ο κάθε νευρωτικός έφηβος λέει πως λατρεύει το σατανά και πως δεν υπάρχει γι’ αυτόν ωραιότερο θέαμα από μία καμένη χριστιανική εκκλησία. Υπάρχουν άλλοι που λένε ότι ο σατανάς υπάρχει, αλλά δεν είναι θεός, είναι το εγώ σου και συνεπώς αυτοί είναι αθεϊστές σατανιστές, δηλαδή οπαδοί του εγωισμού και του υλισμού. Έπειτα, υπάρχουν άλλες μικρές ομάδες, που ιερουργούν για χάρη του σατανά επιδιδόμενοι σε πραγματικά εξωφρενικά όργια, γιατί, ακόμη κι αν από πρόσωπο κι από πνεύμα, είσαι ανάξιος για να προσφέρεις τις τρύπες σου ή οτιδήποτε άλλο σ’ έναν απλό ερωτικό σύντροφο, διαλέγεις να παίξεις σιχαμένα παιχνίδια με τους ομόθρησκούς σου, οι οποίοι δε σε απορρίπτουν μόνο και μόνο επειδή φοράς το μαύρο πέπλο και τη μάσκα του τράγου, ή του πουλιού, ή ενός άλλου ζώου ή ακόμη και του απλού, λευκού κι ανέκφραστου ανθρώπινου προσώπου. Αυτοί λοιπόν είναι πραγματικά ανόητοι, γιατί ιδέα δεν έχουν για τη φύση του σατανά και κανένα από αυτά τα ελέη που προσδοκούν δεν τους προσφέρεται. Στιγματίζονται όμως και το πνεύμα τους θα τιμωρηθεί, γιατί, αν πεις πως αγαπάς ένα θεό, αυτός σε καταγράφει αμέσως για οπαδό του και κάθε ανοησία σου πάνω στη λατρεία στη συγχωρεί. Έτσι λοιπόν και φτωχός, λειψός, ανίκανος κι ανικανοποίητος μένεις και η ψυχή σου κολάζεται. Δεν είναι λοιπόν αυτό ανοησία? Αν βαδίζεις στο μονοπάτι του κολασμού, άρπαξε τουλάχιστον ό,τι μπορείς πριν πεθάνεις. Θα μιλήσω τώρα για το καθαρόαιμο γένος των πιστών του κακού, το οποίο, εχθρεύομαι βέβαια όσο ποτέ δεν εχθρεύθηκα ανθρώπινη κάστα θανάτου, αλλά ταυτοχρόνως αναγνωρίζω ως άξια αισχρή σέκτα, για τη λογική των μελών της. Είναι αυτοί που κατάλαβαν ότι ο σατανάς ως σατανάς είναι στ’ αλήθεια ένα υπαρκτό πνεύμα και τον λατρεύουν και συνηθίζουν να θυσιάζουν μωρά παιδιά στις κρυφές, κινητές εκκλησίες του. Πρόσεξε τώρα: δεν έχω δίκιο λέγοντας πως αυτό το οποίο μόλις ανέφερα σου προκάλεσε την υπέρτατη φρίκη? Όταν ακούς για θυσίες βρεφών δε νιώθεις, όπως κι εγώ φυσικά, την ψυχή σου να οδύρεται και δεν γεμίσεις με πόνο ως το μεδούλι? Αυτό συμβαίνει γιατί ξέρεις πολύ καλά ότι το βρέφος είναι η ομορφιά και η αθωότητα του ανθρώπου στη μεσουράνησή της. Καθημερινά μαθαίνεις για θανάτους ανθρώπων. Ίσως πονέσεις, ίσως κλάψεις, ίσως σοκαριστείς, αλλά κανένας θάνατος δεν ανάβει τέτοιες πυρές φρίκης, όσο ο θάνατος ενός βρέφους. Οι υπόλοιποι δε σ’ ενδιαφέρουν τόσο, εξάλλου, βαθιά μέσα σου το ξέρεις πως ο άνθρωπος είναι βρώμικος και πως όσο μεγαλώνει τόσες αμαρτίες προστίθενται επάνω του. Για να μη μιλήσω για το πλήθος των χρόνων που έχει περάσει, το οποίο τον κάνει πια κατάλληλο για το θάνατο, αφού τίποτε άλλο δεν έχει να ζήσει, κι αν ζήσει, μιαρότερος μάλλον παρά καθαρότερος θα φτάσει στο οριστικό βάραθρο. Άκουσε τον Κικέρωνα, με το «ω καιροί, ω ήθη» του. Όσο προχωρούν οι εποχές, τόσο ο άνθρωπος παρακμάζει. Το τεράστιο σύμπαν ακολουθεί τους κανόνες της ελάχιστης ζωής. Γεννήθηκε πάναγνο, πεντακάθαρο, μα όσο γερνά τόσο ομοιάζει στο Κακό. Σε καμία άλλη εποχή από τη δική μας, δεν ήταν ο θάνατος τόσο βαθιά ριζωμένος στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Παλαιότερα γινόταν ένας φόνος κι όλη η χώρα έτρεμε σύγκορμη από πόνο και φόβο. Τώρα οι θάνατοι είναι παντού κι αν είσαι ζωντανός μέσα σου, σου προκαλείται λίγη οργή και λίγη λύπη, αλλά τίποτε άλλο, καθώς η αμνησία έρχεται να σε κανακέψει ταχύτερα από ποτέ, σαν την καλύτερη μάνα. Κάποτε οι άνθρωποι δεν είχαν νου που να χωρά το θάνατο και έφταναν να ιδρύουν ολόκληρες δυναστείες τεχνών για να τον κατανοήσουν και να ελαφρύνουν το βάρος του στις καρδιές τους. Τώρα η παύση της ζωής είναι παντού, είναι το πιο καθημερινό πράγμα. Κι αν πας να φτιάξεις καλλιτέχνημα οποιουδήποτε είδους σχετικό με το θάνατο, σε χλευάζουν και σε λένε γραφικό και εραστή των παλαιών, ή, ακόμη, των ξεπερασμένων. Για να θεωρείσαι σήμερα καλός, πρέπει να φτάσεις βαθύτερα και να θίξεις μία κακή κοινωνία ή μία άθλια ζωή, καταπώς εκείνοι το θέλουν. Όμως ό,τι συνέθεσε την παλιά αίγλη των κλασικών καλλιτεχνών, απείρως μεγαλύτερη μπορεί να συνθέσει αίγλη για τους νέους, επειδή, αν των παλιών τούς κινούσαν το χέρι που δημιουργούσε η αρρώστια, ο θάνατος, τα ήθη και η πραγματική ύπαρξη του ανθρώπου, φαντάσου τι θα μπορούσε να γίνει σήμερα, που όλα τα κακά βρίσκονται στην έξαρσή τους και όλα τα καλά ήδη αποστεωμένα μέσα στον ένδοξο πλην γελοιοποιημένο τους τάφο. Ο κόσμος δεν αλλάζει, ό,τι καλό και κακό υπήρχε και τότε, υπάρχει και σήμερα, αλλά σε άλλες διαστάσεις και μ’ άλλα παραπλανητικά κοστούμια ντυμένο. Αυτό είναι λοιπόν, η εποχή από την οποία η τέχνη δείχνει πως δεν βρίσκει κανένα άνοιγμα, στην πραγματικότητα είναι η καλύτερη εποχή για την τέχνη. Οι συνωμότες είναι αυτοί που δε θέλουν να δημιουργείται η τέχνη γι’ αυτό και αναπλάθουν τον κόσμο με ρηχή όψη. Αλλά κι ο Ιησούς δε θυμάμαι να φορούσε τίποτα πορφύρες, αλλά με το καλυμμένο από χώμα χιτώνιο πήγαινε από τον έναν τόπο στον άλλον. Έτσι τα θαύματα περιπαίζουν τον άνθρωπο κι εσκεμμένα φαίνονται κάθε άλλο παρά θαύματα. Γιατί από αυτό θα κριθεί ποιος είναι άξιος να τ’ ανακαλύψει, ψάχνοντας κάτω από το χώμα. Αν δεν απατώμαι, ξεκίνησα με σκοπό να μιλήσω για την ομορφιά. Να τι είναι ομορφιά : ο κόσμος ολόκληρος. Ο κόσμος δεν είναι όμορφος, είναι αυτός ο ίδιος η Ομορφιά. Κυρίως όμως, ομορφιά είναι το κακό. Τρυφερή η καλοσύνη, αλλά αν δεν υπήρχαν οι άπειρες μορφές του κακού, πόσο στείρα κι ανούσια θα ήταν τα επιτεύγματα του ανθρώπινου μυαλού και πιο πολύ η φιλοσοφία και η τέχνη? Αν θες να καταλάβεις τι σημαίνει το καλό, πρέπει να γίνεις κακός. Συνεπώς, κανείς εκτός από τον πιο άσχημο άνθρωπο δεν αναγνωρίζει την ομορφιά όταν τη συναντάει και δε δακρύζει γι’ αυτήν από θάμβος κι ευγνωμοσύνη που του δόθηκε έστω η ευκαιρία να την κοιτάξει. Και συνηθίζοντας στο όμορφο ο άσχημος μπορεί να γίνει όμορφος. Επειδή όμως ισχύει και το αντίστροφο, φρόντισε να μάθεις εγκαίρως αν είσαι άσχημος ή όμορφος κι αν είσαι άσχημος κοίτα προς την ομορφιά, κι αν είσαι όμορφος κοίτα προς το πιο όμορφο ακόμη, κι αν δεν υπάρχει τίποτα ομορφότερό σου στον πρόσκαιρο κόσμο, κοίτα με ταπεινότητα προς τον ουρανό. Αρκεί να παραμένεις στην ομορφιά.

Α.Κ.

Der Zauberlehrling - Johann Wolfgang von Goethe

2011-06-25T13:23:00.000+03:00

Hat der alte Hexenmeister
sich doch einmal wegbegeben!
Und nun sollen seine Geister
auch nach meinem Willen leben.
Seine Wort und Werke
merkt ich und den Brauch,
und mit Geistesstärke
tu ich Wunder auch.

Walle! walle
Manche Strecke,
daß, zum Zwecke,
Wasser fließe
und mit reichem, vollem Schwalle
zu dem Bade sich ergieße.

Und nun komm, du alter Besen!
Nimm die schlechten Lumpenhüllen;
bist schon lange Knecht gewesen:
nun erfülle meinen Willen!
Auf zwei Beinen stehe,
oben sei ein Kopf,
eile nun und gehe
mit dem Wassertopf!

Walle! walle
manche Strecke,
daß, zum Zwecke,
Wasser fließe
und mit reichem, vollem Schwalle
zu dem Bade sich ergieße.

Seht, er läuft zum Ufer nieder,
Wahrlich! ist schon an dem Flusse,
und mit Blitzesschnelle wieder
ist er hier mit raschem Gusse.
Schon zum zweiten Male!
Wie das Becken schwillt!
Wie sich jede Schale
voll mit Wasser füllt!

Stehe! stehe!
denn wir haben
deiner Gaben
vollgemessen! -
Ach, ich merk es! Wehe! wehe!
Hab ich doch das Wort vergessen!

Ach, das Wort, worauf am Ende
er das wird, was er gewesen.
Ach, er läuft und bringt behende!
Wärst du doch der alte Besen!
Immer neue Güsse
bringt er schnell herein,
Ach! und hundert Flüsse
stürzen auf mich ein.

Nein, nicht länger
kann ichs lassen;
will ihn fassen.
Das ist Tücke!
Ach! nun wird mir immer bänger!
Welche Mine! welche Blicke!

O du Ausgeburt der Hölle!
Soll das ganze Haus ersaufen?
Seh ich über jede Schwelle
doch schon Wasserströme laufen.
Ein verruchter Besen,
der nicht hören will!
Stock, der du gewesen,
steh doch wieder still!

Willst am Ende
gar nicht lassen?
Will dich fassen,
will dich halten
und das alte Holz behende
mit dem scharfen Beile spalten.

Seht da kommt er schleppend wieder!
Wie ich mich nur auf dich werfe,
gleich, o Kobold, liegst du nieder;
krachend trifft die glatte Schärfe.
Wahrlich, brav getroffen!
Seht, er ist entzwei!
Und nun kann ich hoffen,
und ich atme frei!

Wehe! wehe!
Beide Teile
stehn in Eile
schon als Knechte
völlig fertig in die Höhe!
Helft mir, ach! ihr hohen Mächte!

Und sie laufen! Naß und nässer
wirds im Saal und auf den Stufen.
Welch entsetzliches Gewässer!
Herr und Meister! hör mich rufen! -
Ach, da kommt der Meister!
Herr, die Not ist groß!
Die ich rief, die Geister
werd ich nun nicht los.

"In die Ecke,
Besen, Besen!
Seids gewesen.
Denn als Geister
ruft euch nur zu diesem Zwecke,
erst hervor der alte Meister."

το νεκρό πρόσωπο συναντά το άλλο

2011-06-19T01:14:00.000+03:00

Υποτάσσομαι σ’ έναν ανίερο μονισμό · άνθρωπος μόνο σάρκα που αγαπά
Να διασύρεται σ’ ό,τι φαύλο, σ’ όποιο ανόμημα, καθώς πλαγιάζει στο εφηβαίο
Ο σπαραγμός μίας κομματιασμένης ηθικής.
Γι’ αυτό χαράσσω στις κίτρινες σάρκες των πτωμάτων τη νεκρολογία μου
Γιατί κατανόηση μού προσφέρουν μονάχα οι νεκροί,
Καθώς και ηδονή, αγάπη ή τρυφερότητα
Και ξέρω πως αν ποτέ σιχαθούν οι θεοί αυτό το ντροπιαστικό σώμα
Μονάχα οι άλλοι νεκροί θα το κατασπαράξουν
Από θλίψη ζητώντας ν’ αναβιώσει μέσα τους η ουσία μου.
Οι πεθαμένοι που τίμησα ηδονίζοντας, έχουν κρατήσει τη μνήμη τους άτρωτη
Από κανένα να μην ξεχαστεί το πρόσωπό μου στην αιωνιότητα
Κι όταν βρεθώ κοντά τους όλοι να μ’ εξυμνήσουν
Που είχα ζωή δίχως ζωή και τώρα θάνατο δίχως θάνατο,
Την ιερόσυλη, απέθαντη σάρκα μου ταγμένη στην αίρεση των κινδύνων.

α.κ.

Melty Love

2011-06-16T11:44:00.001+03:00

Ο διαμελισμός είναι εξουσία ·
Το μέλος, το αίμα και η σάρκα, οι τρεις θηλές
Απ’ όπου θα θηλαστεί το νέκταρ της εσώτερης οδύνης.
Γιατί το κορμί αδικεί τόσο πολύ η έννοια της ολότητας
Αφού κάθε κομμάτι υπόκειται στην ένωση σαν κοινωνία αδύναμη
Που με τη μικρότητά της δίνει έκταση στο ανόσιο τερατούργημα
Ενός κόσμου που καταπέφτει σε κλώνο του εαυτού του.
Όμως το κάθε μέλος ανεξάρτητο θα λατρευτεί όπως του αξίζει
Σα μία ελεύθερη θεότητα · τα χέρια, τα πόδια, το κεφάλι, ο κορμός
Με τον εκλεκτικό τους λατρευτή να τους προσδίδει λαγνεία ξεχωριστή
Και κάθε άκρο, κάθε μέλος να προσκυνείται σαν αγαλμάτινος άγιος
Κι ως ο καθένας απ’ αυτούς, να λάμπει από το φως της αρετής του
Αναδυόμενο σαν κάποια σαθρή Αφροδίτη
Μέσα από το σκοτάδι του θανάτου.
Κι αν μάλιστα ο καλός διαμελιστής γνωρίζει την τέχνη της ταρίχευσης
Τα αποκτήματά του, παρά το θαύμα της ζωής που θα ‘χει αφαιρεθεί
Δικάζοντας ανελέητα τον πόθο του,
Θ’ αποτελέσουν μες στην αιώνια κι άφθαρτη ομορφιά τους
Τα πιο αισθαντικά κοσμήματα μίας νύχτας
Μες στην οποία η σαρκική φύση
Θα ‘ναι ο μοναδικός θεός της βραδινής μας προσευχής.

α.κ.

2011-06-11T12:04:00.003+03:00

c'est fini ?

Άδικοι είναι οι θεοί μας και λειψοί
Εμείς, όπως αρμόζει σ’ ένα ποίμνιο
Για να κυκλοφορούμε κάποτε κομψοί
Σαν ακουστεί της Κρίσης το εφύμνιο.
Τ’ όνομα του Κυρίου πιο συχνά
Κι απ’ τη συγνώμη φέρνουμε στο στόμα
Μα απ’ την ψυχή ακούγεται βραχνά
Και ‘χει δρόμο η λύτρωση ακόμα.
Σπανίως λέγεται κάποια προσευχή
Να σε ευφραίνει η ζωή δεν είναι λάθος
«Είναι νωρίς -της παρθενίας λάγνη διδαχή-
Ασμίλευτη την πέτρα του ‘χει ο τάφος»!
Δε θα μοχθείς, δε θα διψάς, δε θα πεινάς
Για όλα έχει προβλέψει ο Σατανάς.

Τάνκα

2011-06-09T12:06:00.001+03:00

Όταν πεθαίνουν
Τ’ άνθη της αμυγδαλιάς
Πριν το δέντρο της,
Ποιος να μην αποστραφεί
Το φυσικό θάνατο?

*

Αυγή με ψύχος
Στο χιονισμένο Γκίφου.
Μνήμες γεμάτες
Με μιλτοχελίδονα
Έφεραν την άνοιξη

*

Ονειρεύεται
Καθώς κάνει έρωτα
Η γυναίκα στο
Ζεύγος του Κιγιονάγκα.
Άλλον άνδρα άραγε?

*

Εναγωνίως
Περιμένει τον ύπνο
Γιατί μονάχα
Στα όνειρα δεν είναι
Παντρεμένη με άλλον

*

Όλη τη νύχτα
Γράφοντας ποιήματα
Χωρίς νόημα.
Επιτέλους πέρασε
Μια αναίμακτη βραδιά

*

Ενώ κοιμάμαι
Τα δάκρυά μου πέφτουν
Στο μαξιλάρι
Γι’ αυτό και ξυπνώ πάντα
Με καθαρό πρόσωπο

*

Ένα κοράκι
Στο χιονισμένο δέντρο.
Δεύτερη φορά
Που στέκει απέναντι
Το σώμα του Θανάτου

α.κ.

Ας έχει ο Θάνατος τη χάρη της Βηρσαβεέ

2011-06-04T23:30:00.004+03:00

Η ομορφιά που προσεγγίζω δεν είναι υπέρ μου
Γιατί μέσα στα άλλα εμπορεύματα της νύχτας διακινείται
Προσιτή όσο σχεδόν και η αντίστροφή της, άγια δυσμορφία

Γόνος μιας κοσμικότητας ανήκουστης εκτοπίζει όλο χάρη
Το βαθύτερο σπέρμα των προσώπων, το μορφασμό και την αίσθηση
Όταν ακόμη κι από μεγαλύτερα άλγη ολόλαμπρη εκτίθεται
Στα κουρασμένα από παρόμοια αισθήματα μάτια των άλλων

Όλο χαριτωμένο νεύμα και μειδίαμα, η ευτυχία είναι μια ρίζα παρακμής
Εφόσον τίποτε άλλο δεν έχει ισχύ αυτές τις μέρες των δεινών εκτός από τη λύπη,
Αλλά γιατί κι αυτή η οδύνη να διακρίνεται σπαταλώντας το μύρο της μορφής
Και την απόκοσμη αναδίδοντας οσμή της σήψεως να ηττάται?

Καθολικώς οι θλίψεις μου κρυμμένες κι ας εξασφαλίζουν το διηνεκές
Από τη μεγάλη ντροπή της αποκάλυψης να μη χρειαστεί ν’ απαλλαχθεί
Στο θάνατο η ψυχή μου. Την προσδοκία παρθενική χωρίς πρόσθετες έγνοιες
Ας εξαντλήσει το σώμα μου, του αυτόχειρα

α.κ.

2011-05-31T13:21:00.002+03:00

Τρέλα : ζωτική ανάγκη μ' επτά κεφάλια. Για καλή σου τύχη, σε σκοτώνει κάποτε.

Integris Viribus

2011-05-26T19:32:00.003+03:00

Δώσε στον Άνδρα τη φθορά που επιδιώκει
Και στην Γυναίκα την ύψιστη ταπείνωση,
Προτού αδικήσει τους αρίστους η ευσπλαχνία σου.
Δεν υφίστανται το δίκαιο και οι νόμοι, μόνο η φύση, οι ρόλοι
Εκείνοι στους οποίους ο κάθε άνθρωπος είναι αλυσοδεμένος απ’ την πλάση του.
Να μην έχεις στοργή ούτε σκληρότητα, ποτέ μην είσαι εσύ όταν κρίνεις,
Αλλά στη θέση σου να βάζεις τρίτο μάτι, τρίτη καρδιά και τρίτο νου
Να βλέπουν έξω από τους ανθρώπους κι από ‘σένα
Όλων τα κατορθώματα, τα σώματα, τους στόχους και τις ψυχές μαζί.
Αν ο αδελφός σου είναι φαύλος και όσιος ο εχθρός σου,
Ας στραγγαλιστεί ο μεν, ο δε ας προσκυνηθεί από το πνεύμα σου
Γιατί ετούτη είν’ η πραγματική η δικαιοσύνη.
Ο δήμιος είναι αχρείος κι ανδρείος συνάμα, είναι σοφός και υπάκουος
Ακόμη κι όταν πρέπει να υποτάσσεται, αρκεί ως και το δάκρυ που θα χύσει
Για έναν αθώο που εκτέλεσε, ώστε να πουν γι’ αυτόν πως ήταν άγιος.
Είναι θεσπέσια πράξη να δακρύζεις γι’ αυτόν που αδικείς, ακόμη κι όταν
Θα έχεις ήδη κόψει το κεφάλι του. Καλύτερα να κλάψει ο λύκος,
Παρά να τρέφει φθόνου και φόβου έχιδνες ο αμνός.
Καλύτερα να υποκύψει στη σαρκοβόρα φύση ο λύκος
Παρά να σιωπήσει ο αμνός.
Να μάθεις να δίνεις στον καθένα ό,τι του πρέπει, κι αν θελήσεις
Για μια σου κρίση να χαρείς ή να λυπηθείς,
Ποτέ μην κλέψεις την αδυναμία ετούτη από το σκιερό φυλάκιο της αφάνειας.
Γιατί όσο δίκαιος κι αν φάνηκες, θα κατηγορηθείς
Είτε ένδοξα, είτε ντροπιαστικά είναι τα συναισθήματά σου.
Να αισθάνεσαι αλλά να κρύβεις, να κρίνεις αλλά χωρίς έχθρα ή επιείκεια.
Δίκαια να μοιράζεις, σ’ εσένα και στους άλλους, των ίδιων σας των πράξεων
Τα φίδια ή τα ελέη. Έτσι είναι του κρίνοντος και του κρινόμενου
Το ακμαίο δίκαιο και η πλέρια τιμή. Έτσι είναι η δύναμη του ανθρώπου.

α.κ.

Πίνακας : «Satan Smiting Job with Sore Boils”, William Blake, 1826

Και το όραμα σταμάτησε και η ζωή κόπασε

2011-05-23T11:13:00.004+03:00

«Quem nao quiser sofrer que se isole...»
F. Pessoa

Πρέπει λοιπόν, όπως ο εαυτός σε προσεγγίζει από χλεύη και η ζωή γελά από το θλιβερό θέαμά σου, να μπεις ως ξεχασμένη αρρώστια, μέχρι τα κόκκαλα στην απομόνωση, να γίνεις ένα με αυτό που σου προσφέρει τον ύπατο χαμό. Η καταγωγή σου θα πάψει να κυλά, θα μαραζώσει η ταυτότητα, ακόμη και η όψη σου, που δεν είναι παρά σάρκα ορισμένη για βασιλεία βραχύχρονη, θα συζευχθεί αδελφική ύπαρξη σαν αρχαία θεά, την άλλη όψη που κρατά κανείς στοργικά φυλαγμένη πίσω από το φαινόμενο πρόσωπο, καθ’ όλην τη διάρκεια της ζωής του. Το γήρας δεν ωφελεί, αν έρχεται σε ‘σένα απροειδοποίητο, δίχως να έχεις διατάξει τη σύντομη φύση να προεργαστεί, να εξοικειωθεί προτού την παρασύρει η μαύρη έκπληξη στο φόβο της ταφής. Πριν γίνουν όλα ετούτα, μάθε, ν’ ανέχεσαι τον βίο που θα γελά. Αν τόσο βάρος σου προσθέτει ο πόνος, ας μη δοκιμάσεις μι’ αντοχή που δε διαθέτεις. Χίλιες φορές καλύτερα να επιλέξεις στο βωμό της απομόνωσης, να θυσιάσεις όλην την παρθενική σου γνώση, τις όμορφες και αποτρόπαιες εμπειρίες, τη μνήμη, κάθε ανάγκη των δύο υποστάσεων και κάθε χυδαία βουλή των αισθήσεων. Να απομονωθείς σαν το τρελό, να απομονωθείς σαν το λεπρό, να απομονωθείς σαν τη ντροπιασμένη γυναίκα ή τον άνδρα τον πατροκτόνο, ώσπου ν’ ακούσεις την ορφανή αυτοχειρία να χτυπά την πόρτα σου επαιτώντας κι όταν ανοίξεις, ν’ αντικρίσεις ένα μικρό κορίτσι τέτοιας ωραιότητας, που να θελήσεις αμέσως να περιμαζέψεις το φτωχό πλάσμα, να το ντύσεις με τ’ ακριβότερα ρούχα και να του δώσεις τα γευστικότερα εδέσματα. Εκείνη, προερχόμενη από έναν κόσμο αδίστακτης ευγένειας, θα σου ζητήσει τότε ν’ ανταποδώσει το καλό, προσφέροντάς σου μία θέση βολική στο παιδικό κρεβάτι της. Όση τρέλα κι αν έχεις καταπιεί στην απομόνωση, τέτοια προσφορά καμιάς λογικής σήψη δεν την αποκρούει. Να προτιμάς να σε περιορίζει η τύχη, όχι η ψυχή. Γι’ αυτό τις ζωντανές, λαμπρές ευκαιρίες να τις στύβεις στα χέρια σου, ώσπου να χυθεί επάνω σου όλο της το αίμα. Τα ραγισμένα πουλιά θα πιουν ό,τι απομείνει.

α.κ.

"Satan said dance...."

2011-05-20T00:01:00.001+03:00

ΑΙΜΑ ΝΕΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΤΕΡΨΗ ΑΥΤΟΥ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΩ Τ’ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ

Ειρωνεία · ο κίβδηλος θρύλος των παρθένων
Και η αγνή σάρκα που αναβλύζει αίμα ζωογόνο
Για τον ίδιο τον εκμαυλισμό και τη νεκρότητα

Πλατιά φεγγίζει η αιχμή του θυσιαστή τους
Κάτω από το φως της πανσελήνου που ενοχοποίησε
Αδίκως η άγνοια και η δίψα του απόκοσμου
Όταν ο θάνατος άωρος ελαύνει ακόμη και γι’ αυτούς
Που ποτέ τους δεν το διεκδίκησαν ως να μην ήταν
Τόσο αυτός όσο η οδύνη του αδόξαστοι μοιραίοι

Τώρα τα χέρια μου αναδίδουν την οσμή του κρέατος
Απ’ τους ωμούς μύες που συνθλίφτηκαν μέσα στην έκσταση
Όσων για έναν φόνο από οίστρο και τόλμη δημιουργήθηκαν

Πόσο τυφλός είναι τούτος ο θάνατος επάνω στη μεθόριο
Του κακού, πόσο, αλήθεια, αμίαντη η μήτρα του σφαγίου
Που πάνω σε γη είτε πέτρα εγκατέλειψε
Το αίμα, τη ζωή και την αγνεία του!

Μάρτυρας είναι αυτός που μετανόησε
Για τις στιγμές που θήλασε στόμα σαρκοβόρων
Από θηλές αμνού και για στιγμές που δώρισε
Χαρά στον τράγο που είδε την παρθενία να ρέει στις οπλές του.

α.κ.

IN MEMORIAM

2011-05-15T20:09:00.001+03:00

(..a true story. For Ch. T.)

Θυμάμαι το σπίτι του νεκρού παππού μου. Εκείνος άρρωστος, λίγο καιρό πριν το θάνατο, έβρισκε την τελευταία ομορφιά στη θέα, την οποία τα γκρίζα του μάτια ροφούσαν λαίμαργα. Μου έλεγε ιστορίες από τους καιρούς της νιότης, στα σκούρα νερά των ωκεανών και στα βαλτώδη των μεγάλων ποταμών, όταν το καράβι του έσκιζε τη γαλήνη μικρών ψαριών σαρκοβόρων και θανάσιμων κητών. Τον άκουγα και ταυτοχρόνως κοιτούσα τα άλογα που έτρεχαν στο απέναντι λιβάδι. Σπανίως έβγαιναν στη γυμνή πλάση τα άλογα. Τον περισσότερο καιρό μάντευα τα σώματά τους κρυμμένα στους κορμούς των μεγάλων δέντρων. Α! Τα δέντρα, εκεί, πόση ωραιότητα για ν’ αγναντεύεις δακρυσμένος μπροστά στο μεγαλείο της φύσης και τη δική σου φτηνή μικρότητα! Θυμάμαι υπήρχε ένα δέντρο, ανάμεσα στα άλλα, που ήταν νεκρό. Ναι, μέσα στην οργιάζουσα ζωή των άλλων υπέροχων δέντρων, υπήρχε ένα κατάξερο, χονδρό, με εξωπραγματικές ρίζες να βγαίνουν έξω από το χώμα και φλοιό γκρίζο, γέρικο, ελάχιστα διαφορετικό από τα μάτια του παππού μου. Κι όμως εκείνο το δέντρο δεν έπεσε ποτέ. Τι κι αν παρέμενε στείρο, φαλακρό, κυρτό απ’ τους αιώνες που κουβαλούσε, μήτε έπεσε, μήτε χάθηκε. Παραδόξως, αυτό το δέντρο έλκυε πολύ περισσότερο το βλέμμα μου, σα μια λευκή, ενάρετη οπτασία στο κέντρο μίας πομπής μανιακών φαιδρών ανθρώπων της Βαβυλώνας. Τα άλλα δέντρα κινούσαν τα κλαδιά τους πρόστυχα, το βαθύ ή τ’ ανοιχτό πράσινό τους, διαδήματα από καθαρό σμαράγδι επάνω στα κλαριά, κι όσα απ’ αυτά έφεραν καρπούς, τους επιδείκνυαν σα ματωμένα δώρα εραστών έκφυλων στο βωμό της πόρνης. Το νεκρό δέντρο ήταν ταπεινό. Όσο κι αν έλαμπε η επιφανειακή ομορφιά των άλλων, η δική του ομορφιά φιλούσε μ’ ευλάβεια την πηγή του τη χτισμένη από απαλή πέτρα και πλαγιασμένη μέσα στις τούφες του αυγινού φωτός που το ζέσταναν. Εκείνο το δέντρο μου άρεσε, που ήταν γέρικο, σχεδόν, αν όχι ήδη μα εν αγνοία του, νεκρό. Μακάρι όλα τα δέντρα να ήταν έτσι γκρίζα και όλα τα άλογα λευκά. Μόνο μία φορά είχα δει λευκό άλογο, έναν ευτραφή αρσενικό, που φαινόταν αρκετά νεαρός δίπλα στους πανύψηλους συντρόφους του. Τα υπόλοιπα άλογα είχαν το χρώμα του χώματος. Θα ‘πρεπε, να αν θυμάμαι καλά, κάποτε να είχε φανεί κι ένα μαύρο. Αλλά για να μην είναι ισχυρή κι αδιάψευστη η μνήμη του, σημαίνει πως δεν του είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία. Τα καφετιά άλογα ταίριαζαν με τη γη, το λευκό ταίριαζε με το εξαίσιο δέντρο. Το μαύρο δε θα ταίριαζε πουθενά, πλην της νύχτας, που τραβούσε κάθε χρώμα της πλάσης σ’ ένα βάναυσο χάος. Αλλά, έτσι κι αλλιώς, τα άλογα δεν έβγαιναν ποτέ τη νύχτα. Λοιπόν, πολλοί θα έλεγαν άγρια τα ελεύθερα άλογα, αλλά εγώ ξέρω πως το μόνο ελεύθερο ζώο στη φύση που δεν είναι άγριο, είναι το άλογο. Το άλογο γίνεται άγριο μόνο όταν υποδουλώνεται. Και τι δεν είναι άγριο στη φύση? Βιαιότητα δεν είναι η σαρκοφαγία του λύκου, η υστερική κίνηση των φτερών οποιουδήποτε πουλιού που φοβάται, τα απειλητικά κέρατα του αρσενικού τράγου που είναι έτοιμα να σκοτώσουν έναν αντίζηλο? Μέσα στις φλέβες του ελεύθερου όμως αλόγου, δε ρέει ούτε μία ρανίδα σκληρότητας. Μόνο αν το άλογο υπομένει το δράμα της υποταγής, αναγκάζεται να θάψει την ευγενική φύση και να σκληρύνει, όχι για να εκδικηθεί μα για ν’ αντέξει την ανελευθερία του. Γιατί απ’ όλους μόνο οι σκλάβοι πρέπει να σκληραγωγούνται. Αλλιώς θα καταρρεύσουν στην πρώτη κακουχία, αφού στ’ αλήθεια η υποδούλωση απαιτεί ανέχεια βάρβαρη. Αυτά ήταν τα άλογά μου κι αυτό ήταν το δέντρο μου. Τα ελεύθερα στέμματα της ομορφιάς που πόθησε άπληστα η άγια κάρα του Θεού. Ο παππούς μου αγαπούσε και τα δέντρα και τα άλογα. Μου είχε πει κάποτε πως είχε δει σε μια μεγάλη κοιλάδα ένα ολόλευκο άλογο να τρέχει. Ήταν ένας ρωμαλέος άγγελος με μακριά χαίτη που χόρευε στο ρυθμό της ασύλληπτης ταχύτητας. Στάθηκε, είπε, να θαυμάσει το άλογο, μα το θάμβος του αποδείχτηκε φονικό, γιατί το επιβλητικό ζώο έπεσε κάτω και πέθανε. Οι παλαιοί μπορεί να είναι δεισιδαίμονες, αλλά αν προσπαθήσω να εξηγήσω το γεγονός τούτο, η λογική μου θα με οδηγήσει στον πόνο μίας φριχτής σύμπτωσης! Ας κατανοήσουμε πως ο άνθρωπος είναι θανάσιμος, πως ακόμη και το βλέμμα του και η ψυχή του σκοτώνουν κι όχι μονάχα τα πεινασμένα για απεχθή αγαθά σώματά τους. Όποια ζωή κι αν ζεις, είναι γεγονός πως η αμαρτία στιγματίζει πάντα ένα κομμάτι της. Γιατί εγώ, που θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια στο λευκό σπίτι, με τα άλογα, με τα δέντρα και τον παππού μου με τα γυάλινα μάτια και τ’ αποτεφρωμένο αριστερό χέρι να μου μιλά για τη θάλασσα και για τον Παναμά και την Ιαπωνία και τη σάρκα των ανθρώπων της Αφρικής που τ’ άρωμά της διώχνει μακριά τους καρχαρίες και κείνοι χαίρονται δίχως φόβο τα κιτρινόμαυρα νερά, είμαι τώρα κατάπτυστη και κλαίω πάνω από τα συντρίμμια της αρετής, λες και είχα μεγαλώσει σαν παρακόρη της μαίας που ξεγεννούσε μια βία που όλο διαιωνιζόταν. Τουλάχιστον είμαι υπερήφανη για την πρωτοτυπία μου, γιατί η ψυχή μου δεν αναμάσησε τη βία των άλλων, αλλά γέννησε τη δική της βία μονάχη, γι’ αυτό κι έτσι σφοδρή και ακατέργαστη βγαίνει από μέσα μου τώρα. Προσεύχομαι να μ’ εξυγιάνει η μνήμη μου. Αλλά φοβάμαι πως θα φτάσω κι εγώ στο θάνατο και ούτε για τα μεγαλύτερα σφάλματά μου δε θα ‘χω μετανιώσει. Θα με ξεχάσουν, αλλά το βάρος δικό μου. Ως προς τη μνήμη ας δείξω τιμιότητα. Να μην ξεχάσω ποτέ.

α.κ.

σ.σ. : αληθινό, όπως είπαμε. Υπάρχουν ακόμη : τα δέντρα, το σπίτι, η κακιά Άντζυ. Δεν υπάρχουν πια : τα άλογα, ο παππούς, η μικρή Άντζυ.

Χέσε μέσα, παππού, αλλού θα με στείλουνε εμένα μετά θάνατον... και πάνε και οι ιστορίες, και πάει και το χαρμάνι, και πάει και το άσπρο κρασί...

(και μια εξηγησούλα : όντως, κατά τα λεγόμενα του παππού, το δέρμα των ανθρώπων στην Αφρική αναδίδει ένα παράξενο, έντονο άρωμα, που κάνει τους καρχαρίες να μην τους πλησιάζουν. Υπόψιν ότι στην Αφρική οι καρχαρίες φτάνουν και τα ρηχά... στα πολύ ρηχά. Παρ’ όλα αυτά, οι άνθρωποι εκεί μπορούν να κολυμπούν ανενόχλητοι. Θυμάμαι ένα περιστατικό που μου είχε διηγηθεί : κάποτε, στα παράλια της Αφρικής, είχαν σταματήσει γι’ ανεφοδιασμό σ’ ένα χωριό. Ο παππούς μου καθόταν κοντά στη θάλασσα ενώ κάποιος από το καράβι είχε μπει μέσα για να κολυμπήσει. Τότε οι αυτόχθονες, που ήταν φυσικά μέσα στο νερό, άρχισαν να φωνάζουν έντρομοι στον άνθρωπο να βγει έξω, με δειλά «go!» και χειρονομίες, εφόσον δε μιλούσαν τη γλώσσα. Τελικά, εκείνος τη γλίτωσε στο τσακ, μιας και λίγα λεπτά αργότερα φάνηκε και το πτερύγιο...)

"...o θάνατος που θεραπεύει..."

2011-05-11T20:17:00.001+03:00

Avant de me suicider je demande qu’on m’assure de l’être, je voudrais être sûr de la mort. La vie ne m’apparaît que comme un consentement à la lisibilité apparente des choses et à leur liaison dans l’esprit. je ne me sens plus comme le carrefour irréductible des choses, la mort qui guérit, guérit en nous disjoignant de la nature, mais si je ne suis plus qu’un déduit de douleurs où les choses ne passent pas ? Si je me tue ce ne sera pas pour me détruire, mais pour me reconstituer, le suicide ne sera pour moi qu’un moyen de me reconquérir violemment, de faire brutalement irruption dans mon être, de devancer l’avance incertaine de Dieu. Par le suicide, je réintroduis mon dessin dans la nature, je donne pour la première fois aux choses la forme de ma volonté. Je me délivre de ce conditionnement de mes organes si mal ajustés avec mon moi, et la vie n’est plus pour moi un hasard absurde où je pense ce qu’on me donne à penser. je choisis alors ma pensée et la direction de mes forces, de mes tendances, de ma réalité. Je me place entre le beau et le laid, entre le bon et le méchant Je me fais suspendu, sans inclination, neutre, en proie à l’équilibre des bonnes et des mauvaises sollicitations. Car la vie elle-même n’est pas une solution, la vie n’a aucune espèce d’existence choisie, con-sentie, déterminée. Elle n’est qu’une série d’appétits et de forces adverses, de petites contradictions qui aboutissent ou avortent suivant les circonstances d’un hasard odieux. Le mal est déposé inégalement dans chaque homme, comme le génie, comme la folie. Le bien, comme le mal, sont le produit des circonstances et d’un levain plus ou moins agissant. Il est certainement abject d’être créé et de vivre et de se sentir jusque dans les moindres réduits, jusque dans les ramifications les plus impensées de son être irréductiblement détermine. Nous ne sommes que des arbres après tout, et il est probablement inscrit dans un coude quelconque de l’arbre de ma race que je me tuerai un jour donne. L’idée même de la liberté du suicide tombe comme un arbre coupe. Je ne crée ni le temps, ni le lieu, ni les circonstances de mon suicide. Je n’en invente même pas la pensée, en sentirai-je l’arrachement? Il se peut qu’à cet instant se dissolve mon être, mais s’il demeure entier, comment réagiront mes organes ruines, avec quels impossibles organes en enregistrerai-je le déchirement? je sens la mort sur moi comme un torrent, comme le bondissement instantané d’une foudre dont je n’imagine pas la capacité. Je sens la mort chargée de délices, de dédales tourbillonnants. Où est là-dedans la pensée de mon être? Mais voici Dieu tout à coup comme un poing, comme une faux de lumière coupante. Je me suis séparé volontairement de la vie, j’ai voulu remonter mon destin! Il a disposé de moi jusqu’à l’absurde, ce Dieu; il m’a maintenu vivant dans un vide de négations, de reniements acharnés de moi-même, il a détruit en moi jusqu’aux moindres poussées de la vie pensante, de la vie sentie. Il m’a réduit à être comme un automate qui marche, mais un automate qui sentirait la rupture de son inconsciente. Et voici que j’ai voulu faire preuve de vie, j’ai voulu me rejoindre avec la réalité résonnante des choses, j’ai voulu rompre ma fatalité. Et ce Dieu que dit-il? Je ne sentais pas la vie, la circulation de toute idée morale était pour moi comme un fleuve tari. La vie n’était pas pour moi un objet, une forme; elle était devenue une série de raisonnements. Mais des raisonnements qui tournaient à vide, des raisonnements qui ne tournaient pas, qui étaient en moi comme des « schèmes » possibles que ma volonté n’arrivait pas à fixer. Même pour en arriver à l’état de suicide, il me faut attendre le retour de mon moi, il me faut le libre jeu de toutes les articulations de mon être. Dieu m’a placé dans le désespoir comme dans une constellation d’impasses dont le rayonnement aboutit à moi. Je ne puis ni mourir, ni vivre, ni ne pas désirer de mourir ou de vivre. Et tous les hommes sont comme moi.

Antonin Artaud - Sur le Suicide

ΑΖΡΑΗΛ ΕΥΦΡΑΙΝΩΝ

2011-05-09T12:03:00.001+03:00

Όσοι απομένουν οδύρονται και ντροπιασμένος ο σαρκοκτήμων τάφος χαμηλώνει τα δάκρυά του, τυλιγμένος με τα συμμαχικά χέρια του χρόνου. Μα η ντροπή των τάφων σβήνει γρηγορότερα κι απ’ την ντροπή των μοχθηρότερων ανθρώπων. Το κάθε σώμα τότε, το νεαρό, το γέρικο, το όμορφο και το παραμορφωμένο, το άρρωστο, το υγιές, το δολοφονημένο ή από κάποια μαύρη φύση σκοτωμένο, είναι ο άσωτος που επιστρέφει μ’ ευσέβεια στο λίκνο του και τρισευτυχισμένος πατέρας του το χώμα σφάζει το μόσχο της οργής κι ό,τι απομένει είναι ανάπαυση και γαλήνη. Η ευτυχία των πεθαμένων είναι το ξημέρωμα που κοιμάται στην καθαρή πηγή με τα δροσερά βρύα της σιωπής να το στεφανώνουν. Ούτε καν πόνος και δυστυχία, που μες στο ίσκιο σκιά δεν έχει το σώμα, σκιά απ’ αυτές που τραβά η αντανάκλαση του ήλιου πάνω στο έδαφος, δηλώνοντάς σου ποιος είσαι και ποια είναι η πορεία σου. Χωρίς θλίψη, παρά μονάχα ευλάβεια · κι ευτυχία γιατί είναι ευτυχία να πεθαίνεις και μονάχα όταν πεθαίνεις, ακόμη κι αν λένε οι γλώσσες των τρομολάγνων, πως η χαρά σβήνει με την ευκολία που σβήνει η φλόγα από τα ταφικά κεριά. Η λύπη δεν είναι ιδέα, μα άχθος απτό. Το Κακό Σώμα. Όπως ο δαίμονας που μεταμορφώνεται σε υπέρλαμπρο άγγελο για χλευάσει το Θείο κατά την ώρα του θανάτου, ο φόβος πλανά το πνεύμα του θνητού, μέσα στις χίλιες μεταμορφώσεις του ματαίου. Να μη λυπάσαι, μα να χαίρεσαι · να θυμάσαι τι είπε κάποτε ο Ιησούς, ο εγγονός του Σειράχ : “κρείσσων θάνατος ὑπὲρ ζωὴν πικρὰν καὶ ἀνάπαυσις αἰῶνος ἢ ἀρρώστημα ἔμμονον”.

α.κ.

«Freude», από το «Totentanz»

Πίνακας : λίγο άσχετο, αλλά τέλος πάντων... «Η Γαλλία αγκαλιάζει τη Βοημία», Alphonse Maria Mucha 1918

Partial Unbirthing

2011-05-05T16:11:00.001+03:00

Αν δεν εκμεταλλεύεσαι το σώμα, μέχρι να το φτάσεις στα όριά του, ή και να τα ξεπεράσεις ακόμα, αν είναι δυνατό, τότε ας δηλώνεις ανενδοίαστα, πως τίποτα στη σάρκα δεν έχει αξία, παρά μονάχα η ψυχή και η προστασία της. Όλων των υπολοίπων μέλημα ας είναι τούτο : να ξεπερνούν το σώμα.

α.κ.

di completo silenzio

2011-04-30T20:55:00.000+03:00

Αυτή η νύχτα με αντιμετωπίζει σα να ‘μουν
ο τελευταίος τροχός της «Κι Αν Αλλάξεις?»...

***

το χρώμα της τρέλας είναι το κάπως νοθευμένο άσπρο
(το φωτεινότερο γκρι που έχεις δει ποτέ).
το άσπρο έχει όλα τα χρώματα μαζί.

Η τρέλα

έχει όλες τις ζωές μαζί.

Το σώμα
δεν έχει κανένα χρώμα κι όμως είναι
όλα τα χρώματα μαζί.

***

(η τρέλα είναι το άσπρο
το άσπρο έχει όλα τα χρώματα μαζί
το σώμα έχει όλα τα χρώματα μαζί
άρα
η τρέλα είναι το σώμα)

***

(Το μαύρο δεν είναι χρώμα
το μαύρο δεν έχει μέσα του κανένα χρώμα
έτσι, το μαύρο δεν είναι ούτε τρέλα ούτε σώμα

Αν είσαι το μαύρο είσαι ένα τίποτα
τουλάχιστον όμως δεν είσαι τρέλα
άρα δεν έχεις λόγο να φοβάσαι)

***

Μα χωρίς τρέλα και σώμα
τα πάντα είναι μονότονα

ακόμα και η νύχτα
ακόμα και η απόλυτη σιωπή

α.κ.

…remort…

2011-04-27T16:05:00.002+03:00

Δεν είναι ρατσισμός για τις χαμένες ψυχές, να υπάρχει αναγέννηση, μα όχι αναθάνατος?

Πίνακας : Μετανοούσα Μαγδαληνή, του Τζουζέπε ντε Ριμπέρα, 1611

μόνο να πέθαινα νέα

2011-04-24T15:32:00.003+03:00

Βαθιά μέσα μου το ξέρω, αυτό το άρρωστο κορμί θα κρατήσει αιώνια. Τρέμω στην ιδέα της μακροζωίας, το ξέρω, θα πεθάνω γριά στην ηλικία του χώματος που πατάω μα από μένα δε θα ‘χει σπείρει ούτε και θα ‘χει θερίσει κανείς. Δεν έχεις τίποτα, όχι, η τρέλα σου είναι θλιβερή, έχεις μανία, σιχαίνεσαι ακόμη και τη σκιά σου, είσαι σίγουρη πως σ’ αρρωσταίνει η αδυσώπητη κίνηση που κάνεις το πρωί σαν ξυπνάς, μου λένε. Κι όμως, εμένα η σιγουριά μου δε με πλανά, είμαι άρρωστη και το σώμα μου νεκρό εν δυνάμει. Αλλά θα ζήσω για να μαρτυρήσω όσο ο χρόνος μου θα κυλά, όπως το πηχτότερο λάδι από το σταγονόμετρο της κατοχής. Γιατί τελικά θα πεθάνω από πείνα.

α.κ.

Υ.Γ.

«...ob ich iuch des benemen kan und iu gehilfe in kurzer zit, daz ir des zinses ledic sit, die wile ir iemer sult geleben : waz welt ir mir ze löne geben»?

Από τον Τριστάνο του Γκότφριντ φον Στράσμπουργκ (“Tristan”, Gottfried von Strassburg)

(μετ . : «Αν μπορώ να σ’ απαλλάξω απ’ αυτό, και να σε βοηθήσω μέσα σε λίγο χρόνο ν’ απελευθερωθείς απ’ το φορτίο ετούτο για όσο ζεις, εγώ τι θα κερδίσω»? -θα μπορούσε να πει ο διάολος που ζει μέσα στην Άντζυ, στην Άντζυ)

Gibt es ein Leben vor dem Tod?

2011-04-21T12:16:00.002+03:00

L'AIDE AU SUICIDE

Τι μοίρα που ‘ναι ποθητή, θανάτου βολικού
Δίχως προσπάθειες τρομερές και δίχως αίματα
Στο μονό μου το κρεβάτι εδώ στου πατρικού
Σπιτιού να λυτρωθώ απ’ της μωρίας τα χεύματα

Κρυφά προσεύχομαι για μια ανίατη ασθένεια
Των ηδονών και των ερώτων της μιας μέρας
Χωρίς μια θεραπεία να δεχθώ, έτσι μ’ ευγένεια
Να φύγω ωσάν να με παρέσερνε ο αγέρας

Άλλο δεν είναι πιο ευτυχές για πεπρωμένο
Στου ενυπνίου τα γλυκά φιλήματα να ενδώσω
Όπως θα ‘ναι για με εξ’ αρχής σχεδιασμένο
Την βαρυσήμαντη ηθική μην αμαυρώσω

Τίποτε άλλο δεν αρμόζει, μόνο το νήμα
Να κοπεί, κι ευθύς να καταλύσω εις το μνήμα

α.κ.

P.S.
Um es einmal klarzustellen, der Tod ist überall…

“…und das Leben ist für die Lebendigen, meine Liebe!”
(Sweeney Todd)

Painting : “Skin Deep” by Jeremy Enecio

Είσαι σίγουρος ότι κοιμάσαι μόνος σου τα βράδια?

2011-04-18T23:32:00.003+03:00

Να προσέχεις τα δόντια Αυτού που σε συντροφεύει, καθώς και τις πράξεις σου, μην τυχόν Το δυσαρεστήσουν, γιατί μπορεί το πτώμα σου να φυλαχθεί σε τόπο που δεν πατά ανθρώπινο πόδι.

ΤΑ ΑΛΓΗ ΤΟΥ ΕΛΕΟΥΣ

2011-04-15T22:11:00.002+03:00

Για ‘μένα ηδονή είναι η βία. Η γυναίκα, η ερωμένη, μητέρα και τύραννος, στο πρόσωπο της λέαινας. Δεν υπάρχει τίποτε ωραιότερο από το κορμί που κυλά αιμάσσον στους βράχους της τιμωρίας. Η ποινή είναι το μοναδικό αληθές ευαγγέλιο της λύτρωσης. Ο δήμιος είναι θεόπνευστος ευαγγελιστής, που φέρνει, μέσα από την επιβολή του θανάτου, την ιεροσύνη. Μόνο ο τιμωρούμενος μπορεί να μονάσει στην ερημική αγκαλιά του χρόνου και η ψυχή του, τρεφόμενη ελάχιστα κι έχοντας απαρνηθεί κάθε ευκολία και πολυτέλεια, μπορεί να κολυμπήσει στη Βηθεσδά και να φιλήσει με το καθαρό της ακρόχειλο το άφθαστο για τους άλλους ύψος του Παραδείσου. Αν μείνει ετούτη η μιαρή μας σάρκα ατιμώρητη, με πόσα συντρίμμια λογικής μετά να υπερασπιστούμε τη Σωτηρία μας? Η βία, το αίμα κι ο θάνατος είναι τα υποδήματα που αν φορεθούν θα μας βοηθήσουν να περπατήσουμε αβύθιστοι πάνω στα νερά της θνητότητας σαν τον Ιησού. Η τέχνη του σατανά είναι να κανακεύει και να φροντίζει, να αγκαλιάζει στοργικά το βρώμικο σώμα και να συλλέγει με μαντήλι υφασμένο από τριαντάφυλλο το τρεχούμενο αίμα γύρω απ’ τις πληγές της τιμωρίας. Αλλά αυτή η αγάπη με την ακάθαρτη ρίζα μπηγμένη στις ηδονές του πυρός, δεν είναι παρά το συμφωνητικό του κολασμού. Ό,τι δεν είναι ευχάριστο είναι ο βωμός της αρετής κι ό,τι ευχάριστο, η θυσία της. Για να σωθείς, δεν έχεις παρά να πιστέψεις στο αγαθό της τιμωρίας.

α.κ.

Υ.Γ.

Και τώρα ας περάσουμε στο ρεαλισμό, πέρα από τις υπερβολικές, ποιητικές βλακείες...

Όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος. Η ελεγχόμενη αυτή «βία» είναι ο καλύτερος τρόπος διαπαιδαγώγησης. Η κακοποίηση από τη σωστή διαπαιδαγώγηση απέχει έτη φωτός –και βάλε. Η σκληρή τιμωρία, με στόχο το σωφρονισμό και όχι την εκδίκηση, αποδίδει πάντα. Από το άτακτο παιδί ως τον ειδεχθή εγκληματία, όλοι όσοι δε συμμορφώνονται με τα πρέποντα πρέπει να πονέσουν για να κατανοήσουν το βάρος των νόμων της αληθινής ηθικής. Η τιμωρία σε συνδυασμό με τη σωστή ψυχική αρωγή μαθαίνει στον άνθρωπο να κάνει αυτοκριτική και να σκέφτεται πριν μιλήσει και πριν πράξει, αλλά κυρίως του μαθαίνει να σέβεται και να επιδιώκει την αρετή. Η σκληρή σωματική τιμωρία πρέπει να είναι βέβαια η τελευταία μέθοδος που θα επιλέξει ο σωφρονιστής. Πρώτος είναι πάντα ο λόγος. Ό,τι κι αν διδάσκεται σ’ έναν άνθρωπο, πρέπει να διδάσκεται ήρεμα, ειρηνικά, αρμονικά, όχι με μαλθακότητα και επιείκεια, αλλά με ευγένεια και ήθος. Αν παραληφθεί αυτό το σκαλοπάτι της διδασκαλίας, τότε παρουσιάζεται η λεγόμενη «αποκλίνουσα συμπεριφορά». Γιατί πολλές φορές οι άνθρωποι που προκαλούν πόνο είναι άνθρωποι που δεν έχουν πονέσει αρκετά. Αυτή η περίπτωση φυσικά δεν αναιρεί το ότι η βία κάνει κύκλους. Αλλά ακόμη και τότε, όταν η σκληρή τιμωρία επιβάλλεται με σκοπό την εξυγίανση του χαρακτήρα του ατόμου και όχι τον ανούσιο κολασμό του, η βία παύει να είναι βία και γίνεται γνώση. Όταν τιμωρείς, πρέπει να είσαι σίγουρος πως ο τιμωρούμενος κατάλαβε το λόγο για τον οποίο τιμωρείται, αλλιώς αποτυγχάνεις. Το μόνο σίγουρο είναι πως η τιμωρία κινεί τα νήματα συνειδητού κι ασυνείδητου. Αν ένας σωφρονιστής εκμεταλλευτεί με σύνεση και ορθότητα το δικαίωμά του να τιμωρεί, τότε ο χαρακτήρας που θ’ αναγεννηθεί μέσα από την τιμωρία του, θα είναι υγιής και η γνώση που θ’ αποκτήσει από τα παθήματά του, αιώνια.

92 τραυμάτων ομορφιά

2011-04-10T22:06:00.002+03:00

...πώς ακούγεται το άρωμα της παραίτησης?...

Η ΤΡΥΦΕΡΗ ΔΥΣΘΑΝΑΣΙΑ ΜΟΥ

2011-04-03T23:36:00.003+03:00

Το μόνο που επιβάλλεται είναι η αιμοσταγής ευτυχία του θανάτου

Ενός καλού θανάτου των θανάτων όπως απ’ τις προγονικές ποθούνταν εποχές

Κι ο ίδιος πόθος είν’ ως αυτές τις μέρες αμετάκλητος

Του θανάτου στον οποίο η τιμή κι αυτό που είναι στα σώματα αρεστό

Χωρίς συντροφικότητα αντικρούονται έως ότου επικρατήσει

Όποιο επιφέρει τη διαρκέστερη ανάπαυση

Οι φιλήσυχες μνήμες που απ’ τον πόνο των παλαιών δεν ανασύρονται

Μα παραμένουν επισκέπτριες χωρίς τη θέληση αποχώρησης

Τις ώρες που μία γνώριμη μελαγχολία τις συνοδεύει

Και η μητρική τους τρυφερότητα που τόσο ευχάριστα γεμίζει την ευθύνη

Να περάσω μια μέρα αναίμακτη στη μακαριότητα αυτή της ανοσίας

Είναι η φλέβα που ως το σούρουπο θα έχει διαρρηχθεί

α.κ.

MEZZO PIANO

2011-04-01T15:51:00.005+03:00

Μες στο παλιό μου σπίτι θα είναι ακόμη

Το κλειδοκύμβαλο νεκρό και σκονισμένο

Από του παρελθόντος την τεφρή λυμένη κόμη

Το μαύρο σώμα ολοσχερώς πια καλυμμένο

Τα πλήκτρα σαν τη μορφή μου θα ‘ναι ωχρά

Κάποια σπασμένα σαν κομμάτια της σαρκός μου

Τα απαστράπτονται που ‘θραυαν ηχηρά

Κάθε σιωπή ενός παλιού άλλοτε κόσμου

Θλιμμένο πια το κλειδοκύμβαλο θυμάται

Χέρια, ανδρείκελα όμως πια, αδυναμίας

Που απ’ αυτήν εξεγειρόμενη αφορμάται

Η λήθη κι απλώνεται τυραννικός μανδύας

Όλα στου χρόνου τα περάσματα δοσμένα

Ως και το κλειδοκύμβαλο γερνάει μαζί μ’ εμένα

α.κ.

Αγάπη. Μια χιμαιρική ανάγκη ν’ αυτοκαταστραφείς με τρυφερότητα.

2011-03-29T14:01:00.002+03:00

2011-03-27T18:35:00.000+03:00

Dia de los Natitas

2011-03-23T10:59:00.001+02:00

Δεν ξέρω γιατί δεν αγαπάω τους ανθρώπους.
Το μόνο που χρειάζομαι είναι ένα λιβάνι στα πόδια μου
και μια επιθυμία στα οστά μου.
Κι αν όχι εκείνοι, εγώ
να περιφέρω σαν άγια τα κρανία τους
στεφανωμένα με τριαντάφυλλα και με θυσίες ελέους.
Αυτή η γιορτή είναι προς τέρψιν τους,
ο μόνος μεταθανάτιος καθαρμός τους.
Ποιος είμαι εγώ, που θα θελήσω
να γιορτάζω τη ζωή κι όχι το θάνατο?
Οι θεοί μας το ‘χουν ποθήσει εμφανώς
και γω δεν είμαι κανένας, να θελήσω
να γίνω ο πρώτος μιαρός σκανδαλιστής
μέσα στην ενορία των σφαγέων.

α.

ο ομορφότερος νεκρός που έχω δει

2011-03-20T14:30:00.001+02:00

P.S. :

(a collage)

- SATAN IS HAPPY WITH YOUR PROGRESS…
- ...oops, I did it again…

*

- Come visit me in hell…
- Suck Devil’s cock, baby…
- “Baby”? Baby, I was born this way.
- Right… but the End is near.
- Protège-moi?
- Just fucking die…
- If someone needs to be killed, you kill ‘em.
- Choke on a dick and die, choke on a dick and die…
- I don’t wonna kill myself.
- You know you want to.
- Oh! Death is always the winner…
- Die. And then I’ll fuck you. I promise.
- Je ne me contrôle plus…
- Swans are pretty.
- Snakes are pretty, too.
- I’m your swan, your snake, your satan…
- …and my sorrow.
- Όσα παίρνει ο θάνατος....
- I don’t love you anymore.
- Suck my left one.
- Your cum is red.
- Because it’s blood.

*

Το ρολόι του θανάτου, το ρολόι του θανάτου
Άνθρωποι με πανούκλα
Χορεύουνε παντού
Τρα λα λα λα

*

MY HEART IS MY PERSONAL GRAVEYARD

Μόνο τα σκυλιά αξίζουν...

2011-03-18T13:53:00.004+02:00

....σκέψου το. Κανένα ανθρώπινο ελάττωμα... και πολλά προτερήματα.. κακή μνήμη, ελάχιστες ανάγκες, αγάπη, τρυφερότητα και χάδια. Ό,τι χρειάζεται κάποιος για ν' αποφύγει αυτό το ηλίθιο γένος. Τι είναι η φύση? Ένα τίποτα μπροστά στην ουτοπία της αγάπης. Ποιος τους χρειάζεται τους ανθρώπους, όταν υπάρχουν τα σκυλιά?

Φωτογραφία : Ο νεαρός τότε πιανίστας Glenn Gould με το σκύλο του

ο μαύρος καρπός μιας πορφυρής παπαρούνας

2011-03-15T17:15:00.002+02:00

Αν η νάρκωση θεωρείται τεχνητός παράδεισος, τότε πώς είναι η τεχνητή κόλαση δηλαδή???

ΤΟ ΕΛΑΙΟ ΤΗΣ ΗΡΩΙΝΗΣ
ΣΤΑ ΣΚΟΥΡΙΑΣΜΕΝΑ ΚΙΓΚΛΙΔΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΛΕΒΑΣ ΜΟΥ
*

*
Θλίψη είναι η εξιλαστήρια μαρτυρία των πληγέντων κι εγώ, ανίκανος σαν τους τύμβους
Να περισώσω το βρέφος της αξιοπρέπειας, έχω αγγίξει τη μακαριότητα της σήψεως

Για ‘μένα οι ίδιοι ιερείς έχουν εφεύρει την ανάστροφη παραβολή του απολωλότος

Των γελοιότατων κορμιών η επιστροφή κανέναν ποτέ δε χαροποίησε
Μόνο σαν άχθος στους ώμους των σπλαχνικών μου συγγενών υπήρξα ο όρκος
Για την καλύτερη ζωή και το αύριο. Τώρα φυτοζωώ στα νεκρικά κρεβάτια των ευχών τους

Αναδίδω την παρακμή και τη σύληση. Θα πεθάνω ασθενής σαν το ποδοπατούμενο άνθος
Στα τεφρά οδοστρώματα μέσα στην πόλη της προτελευταίας κατοικίας μου

Μονάχα οι εχθρικοί βαρόνοι της νόσου μου ίσως δακρύσουν για ‘μένα προς στιγμήν

Ως τότε οι νύχτες, προβάροντας το νυφικό πέπλο του οστεοφυλακίου,
Θα δείχνουν ασύγκριτα ωραιότερες κι ας μην το ‘χουν ακόμη στ’ αλήθεια ενδυθεί
Αλλά στο δύσμορφο εύρος της ταφής είναι τα μάτια των παρανοούντων σφραγισμένα
Και δεν υφίσταται πια η αμφιβολία · το αποτρόπαιο μονοπάτι των αλύτρωτων είναι η τρέλα

Ω, μητέρα, μητέρα, εις γνώσιν σου με γέννησες θνητό

α.κ.

“…der Zweifel und die Angst werden im Feuer untergehn…”

2011-03-11T21:06:00.002+02:00

“Let my servants be few and secret: they shall rule the many and the known”
Aleister Crowley

ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΑΡΚΑ

Η ταπεινότητα για τους τέλειους είναι ό,τι η ζώνη αγνότητας για την κρυφή ερωμένη : λαιμητόμος της αποθέωσης. Τι σημασία έχει να είμαστε ταπεινοί κι ενάρετοι? Για τους θεούς είναι οι ψυχές και για τους ανθρώπους τα σώματα. Να αγαπάς μες στην ψυχή σου το θεό που διδάχθηκες, μα στο σώμα σου ν’ αγαπάς τον εαυτό σου. Δεν έχουμε τίποτ’ άλλο εκτός από το δέρμα που μας περιβάλλει, το δέρμα που τόσο εύκολα σχίζεται και ματώνει, μα τόσο επιδέξια κλειδώνει μέσα στους πόρους του τα θαύματα της αφής. Να μη χλευάζεις τη μετάνοια, να μετανοείς και να προσεύχεσαι μα φροντίζοντας η προσευχή να εξυγιάνει την ψυχή σου. Να πολεμάς το κακό, να πολεμάς το θηριώδες ένστικτο, να πολεμάς τις αρρώστιες των πνευμάτων, όμως ποτέ να μην αφήνεις τη σάρκα ανεκμετάλλευτη, γιατί το μόνο που θα επιτύχεις είναι να περάσεις την παραδείσια αιωνιότητα που θα σου χαριστεί μέσα στους θρήνους για όλα εκείνα που στερήθηκες.

α.κ.

Πίνακας : Andries Jacobsz, “Vanitas with Death and a Maiden” , λεπτομέρεια

2011-03-09T20:45:00.001+02:00

shoot against my devil

2011-03-02T13:15:00.003+02:00

Πώς θα ‘ταν άραγε να έγραφα και με τα δυο μου χέρια; Τραγικό · δυο βασιλείς θανάτου ν’ αλληλοσκοτώνονται για τον ίδιο θάνατο. Ο σκοτωμός θα πέθαινε εις διπλούν, ο τάφος θα ‘φθανε στο τέλμα του, οι νεκροί θα ψυχορραγούσαν, η σήψη θα έφθινε. Δυο βασιλείς θανάτου στον ίδιο θάνατο : τα χέρια μου, η γραφή.
*

α.

*
*

*
Σημείωση :
Η ποίηση είναι ένας σταυρός. Άλλοι καρφώνονται επάνω του για να σώσουν ζωές κι άλλοι τον φορούν ανάποδα, παίρνοντας τον κακό το δρόμο που τελικά έχει περισσότερη πλάκα. Θα μου πεις, έτσι αντί να εξευγενιστεί η ψυχή, πεθαίνει. Οκ, μικρό το κακό. Είναι κι αυτή η σάρκα στη μέση, πώς ν’ αντισταθεί κανείς?

tragedy

2011-03-01T00:15:00.003+02:00

Σε 21 ημέρες ακριβώς, το γεγονός ότι και οι άγγελοι τραβάνε μαλακία θα επαληθευτεί με το χειρότερο τρόπο. Αν κάποιος καταργούσε την άνοιξη, ο κόσμος θα έχανε κάτι από την ομορφιά του, αλλά και οι άνθρωποι από την καταθλιψάρα τους, επίσης. Ω, ναι, η άνοιξη προκαλεί πολλή περισσότερη θλίψη απ’ ότι ο χειμώνας. Είναι σα τα χριστούγεννα. Όλα είναι τόσο όμορφα, ζεστά και αγαπησιάρικα, που κινδυνεύεις να πεθάνεις από την έλλειψη αντοχής, μπροστά σε όλο αυτό το όργιο της υποκρισίας. Όταν έχεις πιάσει πάτο, ή όταν ο κόσμος σου έχει πιάσει πάτο, είναι φυσικό να ζεις σε ένα μαύρο σύμπαν, είτε είναι κατακαλόκαιρο, είτε είναι καταχείμωνο. Δηλαδή τι ακριβώς προσπαθεί να κάνει ο θεός, να μας ειρωνευτεί? Ε, όχι λοιπόν, δε θα περάσει. Βάψε κι εσύ με μαύρη μπογιά όλα τα λουλούδια της γειτονιάς σου, μπορείς.

moleste fero

2011-02-25T23:21:00.000+02:00

Την κράτησα στην αγκαλιά μου
Και κοιμήθηκε
Σα νεκρή
Που πήρε μικρότερη δόση

Το σώμα της
Ορμά μέσα στη θέλησή μου
Όπως ο Βελιάλ
Στη Βαβυλώνα

a.k.

...ο θάνατός μου είναι σκέτος έρωτας...

2011-02-24T18:37:00.002+02:00

*
*
*
*
*
"I can imagine myself on my death-bed, spent utterly with lust to touch the next world, like a boy asking for his first kiss from a woman…"

Aleister Crowley

we are nothing but....fuck machines....

2011-02-22T22:02:00.002+02:00

Fickmaschinen from Matt Lambert on Vimeo.

Ο ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΜΟΥ

2011-02-21T12:34:00.002+02:00

Δεν κοινωνώ γιατί ‘ναι η γλώσσα μου κομμένη
Δεν γράφω μιας και ‘χει το χέρι μου κοπεί
Τόσο βαθιά, μέχρι τα σπλάχνα είμαι χωμένη
Στη φρικαλέα μέσα της άγνοιας σιωπή

Τα πόδια μου κομμένα από την ρίζα τους
Και παραπέρα δεν μπορώ να κάνω βήμα
Όταν τα περιστέρια απ’ την μαρκίζα τους
Του έντερού τους μου προσφέρουνε το ντύμα

Κομμένα είναι τ’ αυτιά μου και που ήχος
Λίγο να με λυτρώσει απ’ τη νεκρότητα
Που ‘ναι φριχτό της κόλασης το ψύχος
Για να το υποστείς σε μία αιωνιότητα

Τι κι αν κοπήκαν’ όλα αυτά, άκοπο μένεις
Νήμα, εσύ, μίας ζωής δυστυχισμένης!

α.κ.

Μια μέρα συζητούσα με το Θεό περί Νόμου.
Όταν Σου είπα «κόψε κάτι», δεν εννοούσα εμένα, Έξυπνε!

***

Άσχετο, αλλά επειδή σήμερα ξύπνησα μ’ αυτό το ερώτημα :
Γιατί μερικές φορές το κεφάλι αυτού που πάει για να κρεμαστεί καλύπτεται με μια μαύρη κουκούλα?
Και καλά κάποιος που καρατομείται... γιατί λένε ότι το κεφάλι μένει για λίγο ζωντανό
αφότου αποκοπεί και αφού δει το ακέφαλο σώμα, τρελαίνεται. Ο κρεμασμένος όμως
έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να δει τον εαυτό του, οπότε προς τι όλη αυτή η μυστικοπάθεια?
Μπορεί να γίνεται για να μην δουν οι τυχόν θεατές την έκφραση του κρεμασμένου.
Αλλά και πάλι, εδώ πας να δεις έναν άνθρωπο ν’ απαγχονίζεται, η έκφραση σε μάρανε?
Όλοι όσοι παρακολούθησαν τη διαδικασία της κρεμάλας, είχαν σίγουρα μια δόση
σαδισμού μέσα τους. Οπότε, μη σου πω ότι θα γούσταραν να δουν και την έκφραση
του κακομοίρη μελλοθάνατου. Τέλος πάντων, αυτά τα κουλά πρωτόκολλα στα πλαίσια
της θανατικής ποινής, δεν τα κατάλαβα ποτέ. Εγώ πάντως, αν ήταν να κρεμαστώ,
θα ζητούσα να μη μου φορέσουν τη μαύρη κουκούλα. Έτσι, για το γαμώτο, αλλά
και για να προλάβω να ρίξω καμιά επιθανάτια χλέπα στους αποκάτω που θα με χάζευαν να ψοφάω.

ΜΑΥΡΟ

2011-02-16T13:53:00.000+02:00

Στα χέρια μου της προσευχής μαύρο ροζάριο
Μαύρη στην γλώσσα μου όστια η σελήνη
Και πώς το σκοτεινό μου πένθος ν’ απαλύνει
Μαύρο, από μαύρο μελάνι, πένθιμο στιχάριο

Μαύρη της νόησής μου εσθήτα, η νυφική
Ενδυμασία στου θηλυκού το μαύρο σώμα
Που κείται από μαύρο θάνατο στο στρώμα
Που άλλοτε πλάγιαζαν λεπροί και τυφικοί

Κι όπως αρμόζει τώρα πια και πάλι μαύρη
Η νύχτα έξω απ’ το μαύρο μου κελί
Μ’ εμένα εντός του να ρεμβάζω νωχελή
Αφού ‘ναι η μοίρα μου αντί για ‘μένα λάβρη

Η μοίρα μου! Που μαύρη είναι κι αυτή,
Μοίρα θνητού που ‘ναι γραφτό του να θαφτεί

α.κ.

Necrokinesis...

2011-02-14T00:30:00.002+02:00

Είσαι δυστυχισμένος? Χεχεχεχεχεχε. Λοιπόν πρέπει ν’ αρχίσεις να τρως μύγες. Εχθές το βράδυ, μια αλογόμυγα είχε μπει μέσα στην κάμαρά μου και η τρομακτική σιωπή της νύχτας μαστιγωνόταν από το εκκωφαντικό βουητό. Δεν μπορούσα με τίποτα να τη βγάλω έξω. Πρώτα της άφησα το παράθυρο ανοιχτό για να φύγει από μόνη της, μετά προσπάθησα να την κλείσω μέσα στα χέρια μου ή να την φυλακίσω με κάποιον τρόπο, ώστε να την οδηγήσω εγώ έξω από το δωμάτιο, όχι γιατί μ’ ενοχλούσε, αλλά γιατί λυπόμουν να τη βλέπω να ζαλίζεται από τον καπνό. Για να είμαι ειλικρινής, υπήρχε και η εγωιστική πλευρά της φιλευσπλαχνίας μου. Η νάρκωση είναι καθαρά προσωπική υπόθεση και δεν πρόκειται ν’ ανεχόμουν από μία μύγα να πιει τον καπνό μου. Ήμουν απελπισμένη, η μύγα ήταν απλώς μία ανούσια παρουσία στο χώρο μου, σε τίποτα δε θα μου χρησίμευε. Υπήρχαν λίγα ψήγματα μοναξιάς παρατημένα μέσα μου από περασμένες νύχτες, αλλά αφενός δε μου άρεσε η κτηνοβασία κι αφετέρου, ακόμη κι αν μου άρεσε, θα ήταν δύσκολο να κάνω έρωτα με μία μύγα. Τελικά η ίδια η μύγα έδωσε τη λύση. Είχα δίπλα μου ένα ποτήρι, στο οποίο πριν μία, δύο ή και περισσότερες εβδομάδες υπήρχε πηχτός χυμός κόκκινων φρούτων. Έπληττα και μόνο στην ιδέα να το πλύνω γι’ αυτό και είχα αφήσει το ποτήρι εκεί, να σαπίζει μέσα στα υπολείμματα του χυμού. Ξαφνικά λοιπόν η μύγα κάθισε επάνω στο παγωμένο, λασπώδες στόμιο του ποτηριού. Θυμήθηκα πως διψούσα. Τα μαύρα πόδια της μύγας είχαν κολλήσει επάνω στο πεθαμένο υγρό και κατάλαβα πως δεν μπορούσε να φύγει, αν και πάσχιζε μανιωδώς, κυριευμένη από φόβο. Με μία γρήγορη κίνηση, έπιασα το ποτήρι και έκλεισα τη μύγα μέσα στο στόμα μου. Στην αρχή εκνευρίστηκα γιατί η μύγα άρχισε να πετάει μέσα του και να με γαργαλά. Πλημμύρισα το στόμα μου με σάλιο και λίγο από το γλυκόξινο κίτρινο φλέμα που γεννούσε η αρρώστια και η κακή κάνναβη. Πάει η μύγα, λίγο πνιγμένη, λίγο ζαλισμένη, κόπασε, εξασθένησε. Τότε άρχισα να μασάω. Δάγκωνα το λιλιπούτειο, στρογγυλό, τριχωτό σωματάκι της και τα ωραία, ανάλαφρα φτερά κι ένιωθα τα ποδαράκια να σφηνώνονται ανάμεσα στα δόντια μου και να ξύνουν τους γομφίους μου, οι οποίοι ταλαιπωρούνταν από τη φαγούρα της πείνας. Είπαμε, υπάρχει τρέλα, αλλά όχι και τόση, ώστε να ισχυριστώ ότι μου άρεσε η μύγα. Ήμουν λίγο ναρκωμένη και δεν καταλάβαινα και πολλά, αλλά σίγουρα η μύγα δεν είχε ωραία γεύση. Είχε πλάκα όμως, γιατί γεύτηκα τη γοητεία του διαφορετικού. Είχα βαρεθεί να τρώω σάρκες ζώων. Ναι, δυστυχώς κανένας άνθρωπος δε με είχε αφήσει να φάω τη σάρκα του, αλλά και να μ’ άφηνε, η διαφορά δε θα ήταν μεγάλη. Όλοι τους είναι ζώα και μάλιστα τα πιο βρώμικα. Ευτυχώς που δε μ’ αφήνουν να γίνω κανίβαλος. Ήδη σιχαίνομαι. Τέλος πάντων, ας επιστρέψω στη μύγα. Κατάπια ότι ήταν να καταπιώ και μετά καθάρισα τη γλώσσα και τα ούλα μου απ’ ότι είχε μείνει με μία γουλιά χλιαρό νερό. Κατάπια και τη γουλιά και μετά πήρα την αντιβίωσή μου. Δύο βδομάδες άρρωστη, δύο βδομάδες να παίρνω φάρμακα και δεν είχα δει την παραμικρή πρόοδο. Κι όμως, το επόμενο πρωί, μετά τη σφαγή της μύγας, ένιωθα πιο υγιής από ποτέ. Εκτός αυτού, ένιωθα ευτυχισμένη. Άμα είσαι δυστυχισμένος, τρώγε μύγες. Κοίτα, μύγα, μην το παίρνεις προσωπικά. Τουλάχιστον εγώ είμαι ανώτερο ον, ανώτερο ακόμη κι από τ’ ανώτερα, σίγουρα είναι καλύτερα να σε φάω εγώ παρά κανένας βδελυρός βάτραχος ή κάποιο ξεπουπουλιασμένο πουλί, σαν τις καρακάξες που τρώνε ψοφίμια. Έτσι κι αλλιώς, θα συναντηθούμε ξανά στο Βασίλειο των Ουρανών, όταν οι ψυχές μας θα ‘ναι ελεύθερες πια και θα στεκόμαστε με δικαιοσύνη και ισότητα η μία απέναντι από την άλλη. Γι’ αυτό σου λέω, αγαπητή μύγα, μη μου κρατάς κακία. Αν θες να μου αποδείξεις πως με συγχωρείς, στείλε μου απόψε μία φίλη σου, να περάσουμε καλά οι δυο μας κλεισμένες μέσα στην κάμαρά μου. Θα τη φάω και θα ‘χεις παρέα. Μέχρι τότε, αναπαύσου εν ειρήνη. Έχε γεια μακάρια, δακρυοθραύστα μύγα. Ωπα, μισό λεπτό. Δεν κατάλαβα, γιατί να μ’ ενδιαφέρει η πνευματική κατάληξη της μύγας? Λες και δεν έχω δικά μου προβλήματα... να πας στην κόλαση, σιχαμερό ζωύφιο! Εγώ σ’ έσωσα, δε σου έκανα κακό. Σε γλίτωσα από την αποσύνθεση. Ξέρεις τι θα γίνω εγώ όταν πεθάνω? Μια σάπια καφετιά μάζα γεμάτη κόπρανα σκουληκιών. Θα με τρώνε οι μακρινοί σου συγγενείς, απαίσια μύγα! Θα σαπίζω, θα λιώνω, τα έντερα μου θα σκορπίζονται στον πάτο της κάσας, τα μάτια μου θα χυθούν μέσα στο στόμα, το συκώτι μου θα ρέει πάνω στα κόκκαλα, θα χάσω τα χείλη μου και τα περισσότερα από τα δόντια μου θα πέσουν. Τα μαλλιά μου θ’ αραιώνουν σταδιακά ώσπου να μείνω ένα φαλακρό κεφάλι, μισό κρανίο μισή κίτρινη μάζα λίπους και δέρματος. Η μύτη μου θα φαγωθεί, τα μάγουλά μου, η σάρκα του λαιμού και της κοιλιάς, των ποδιών μου, των χεριών μου. Θα σαπίσω, θα χυθώ στο χώμα και θα μείνει μονάχα ο σκελετός μου με τα ραγισμένα, βρώμικα κόκκαλα. Το βρωμοσκουλήκι που θα φάει τη γλώσσα μου θα μου στερήσει τη μικρή πολυτέλεια της κραυγής. Κατάλαβες τώρα, μύγα? Καλά να πάθεις, κι εσύ και όσοι άλλοι έφαγα και θα φάω. Από αύριο, θ’ αφανίσω το είδος σου. Χαχαχαχαχαχα. Σ’ αρέσει Θεέ? Ωραία δεν περνάμε? Εντάξει, συγνώμη, δεν ξαναπιάνω στο στόμα μου τ’ όνομά Σου. Πολλά σκουλήκια κάποτε θα περάσουν από αυτό, όσο κι αν τ’ αγιάσεις εσύ, αυτά θα το φτύσουν. Πάντως ισχύει ότι μ’ έκανε ευτυχισμένη η μύγα. Καλή μου φρίκη, που απλώνεις το πέπλο σου πάνω στο βραδινό μου παραλήρημα, κόπιασε στην κομματιασμένη μου αγκαλιά. Οι πληγές μου με τσούζουν, είμαι στην κόλαση, βοήθεια, που λένε. Δεν αντέχω άλλο να μιλάω για μύγες, θα χτυπήσω στο κεφάλι μου στην άκρη του κρεβατιού μέχρι να βγει καμιά καλή ιδέα μαζί με τον εγκέφαλο. Το κρανίο μου είναι δικό μου, άμα θέλω το σπάω πάνω στο κρανίο του Χριστού, σε περίπτωση δηλαδή που βρεθεί ποτέ. Τα μάτια μου αναδεύονται τώρα που σου μιλάω, μύγα, βλέπω πίσω από τα πάντα και ταυτόχρονα στα πλάγια, εκτός από μπροστά. Δεν είμαι άλογο, μόνο ανορθόδοξα ξέρω να βλέπω, γι’ αυτό και ποτέ δεν πάω μπροστά. Όχι τόσο κυριολεκτικά όσο μεταφορικά. Τυχαίο? Κάποτε πρέπει να τελειώσω γιατί δεν αντέχω τις μύγες. Σκάσε κι εσύ μωρή, τα τύμπανα θα μου σπάσεις. Θα ήθελα να χαστουκίσω τον εαυτό μου, μπας και ηρεμήσει, αλλά είναι μυγιάγγιχτος και θα τον πιάσουν πάλι οι νευρώσεις του. Εδώ ένα αεράκι σηκώνεται και κλείνει τα μάτια από φόβο, λες και έρχεται καμιά πέτρα κατά πάνω του. Τι αντανακλαστικά κι αυτά. Λοιπόν, ας αλλάξουμε θέμα. Μη μου λες εμένα ότι είσαι δυστυχισμένος, μη μου λες εμένα ότι είσαι δυστυχισμένος, είπα!!! Τελευταία νιώθω ένα παγωμένο ρεύμα στα πόδια μου, αν και όλα τα παράθυρα και οι πόρτες είναι κλειστά. Ακόμη κι όταν είμαι στο κρεβάτι μου με τρεις κουβέρτες σκεπασμένη, το ίδιο νιώθω. Υποψιάζομαι πως κάτι που δεν μπορώ να δω αγκαλιάζει τα πόδια μου. Όσο δεν το βλέπω δε μ’ ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Αλλά επειδή είμαι σίγουρη ότι θα πάθω ανακοπή έτσι και το δω ποτέ, προτιμώ να παραμείνει αόρατο. Γι’ αυτό αγαπάω τόσο πολύ το Θεό, γιατί δεν μπορώ να Τον δω.
*

*
α.κ.

XXXIX.

2011-02-12T09:29:00.002+02:00

Γδαρμένες οι γυναίκες μου πληθύνονται, η μία μέσα στην άλλη ·
Φαντάζομαι μια ενιαία μάζα από γυναίκες, γυμνών μυών κι αίματος κορμιά
Με τ’ άκρα του ενός βυθισμένα σε φυσικές ή τεχνητές οπές του άλλου
Και στους κόλπους των πιο εύσαρκων τα κεφάλια των πιο τολμηρών
Να υπερασπίζονται τις αρετές της προσωπικής υπερβολής τους.
Η μάζα των γυναικών μου τρέμει χωρίς σταματημό και τ’ άφυλα ζευγάρια
Των ματιών της κοιτάζουν τα χείλη μου που βρέχονται απ’ το σωματικό ποτό
Το ελευθεριάζον, τόσο για ‘μένα όσο και για κείνες,
Για όλες μας που, οιστρηλατημένες από ερέσιο χέρι, επικίνδυνο,
Στο ύψιστο δινόμαστε αίμα της αγάπης.

α.κ.

from the "reve du sadique....."

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΘΕΑ

2011-02-09T19:18:00.004+02:00

"Alabanza a la Santísima Muerte"

"Fuiste, ¡oh muerte inmortal!,
porque venciste al mundo
sometiendo dificultades
con un saber profundo,
haz, ¡oh Santa Muerte tan sagrada!,
que siempre triunfe en el mundo
por la pena y la agonia
que tú das al moribundo
en su postera agonia,
al desprenderse del mundo.
Haz, ¡oh Muerte tan sagrada!
que siempre triunfe en el mundo
por los dolores que das
al sentir tu emanación,
cuando tus miembros bien frios
son principo de emoción.
Haz, ¡oh Muerte celestial!,
que siempre triunfe en el mundo.
Haz, ¡oh Muerte celestial!,
que siempre triunfe en el mundo.
Haz, ¡oh Muerte celestial!,
calmando ya mi quebranto
unirme sólo a ese ser
a quien amaba yo tanto.
Haz, ¡oh Muerte celestial!,
que siempre triunfe en el mundo
sea orgulloso y primordial unirme
será un placer creo no arredre ni detenga
más que sólo su querer,
haz, ¡oh Muerte tan sagrada!,
que siempre triunfe en el mundo,
por nuestro Señor Jesucristo.
Amén".

***

SANTA MUERTE

Τι βολικό που θα ήταν, να υπήρχε για τον καθένα μας ένας προσωπικός θεός, αντάξιος όσων επιθυμούμε κι όσων είμαστε ικανοί να στερηθούμε για να τον αγαπήσουμε. Ένας θεός αγαθός μα δημιουργημένος να προστατεύει τη δική του κάστα φαύλων ανθρώπων, σαν τους τρελούς, τους οπιομανείς, τους δολοφόνους, τους έκφυλους, τους εν ζωή ακόμα πεθαμένους. Τα δύο αυτά άκρα, το καλό και το κακό, που αντιπροσωπεύουν οι μεγαλύτεροι θεοί, είναι τόσο ασφυκτικά για την πληθωρική ψυχή μου, που έχει στη φύση της χαραγμένους δύο δρόμους, οδηγούμενη σε κάθε έναν από τους δυο τους όποτε το θέλει. Όχι, δεν είμαι διχασμένη. Ζητώ μονάχα μια δική μου Σάντα Μουέρτε, να με προφυλάσσει απ’ τις ακραίες βουλές των Κυρίων, δίνοντάς μου την ελευθερία της. Για ‘μένα ένας θεός νεκρών θα γίνει η τελευταία ελπίδα σωτηρίας. Γιατί αυτό το σάβανο της πίστης μου, κάτω από το ζωντανό μου σώμα, θα γλιτώσει το πεθαμένο πνεύμα από τη σκύλευση και ίσως όταν πεθάνει και το σώμα μου να μπορέσω να διαδεχθώ την αγαπημένη μου θεά και να γίνω εγώ η επόμενη Αγία του Θανάτου.

α. κ.

THE RED BASS

2011-02-06T00:42:00.001+02:00

.....πόσες χορδές διαθέτει μία απλή ανεκπλήρωτη τρέλα?......

to D.

Κύριέ μου, γιατί να μη στερεύω από θνητή λατρεία
Επιμένοντας στα σώματα εκείνων που φθείρονται, πεθαίνουν ή χάνονται
Ζωντανοί ακόμη αλλ’ απομακρυσμένοι από τον έρωτά μου
Δίνοντας τα γαλάζια μάτια τους σ’ άλλων ποταμών υποταγές
Κι ολοκληρώνοντας μία φύση από δικές μου ανεκπλήρωτες θυσίες?
Ο πόθος αυτών υστερείται μονάχα από το πέλμα μου, τα πόδια μου
Που πρόλαβαν ν’ αγγίξουν το παλίμψηστο της μοναδικής του ωραιότητας
Για ν’ απαγγέλουν τώρα αδιάκοπα κι ακούραστα τις νεκρολογίες της
Μέσα από τη δική μου τη φωνή, την κομματιασμένη και παιδοκτόνο
Του κάθε ενός απ’ τα κομμάτια της.
Γιατί Κύριέ μου να προσμένουν όλοι τη σφύρα της βασιλείας Σου,
Από τους φαλακρούς χωρικούς με το γερασμένο δρεπάνι ως τα αιμοδιψή
Βρέφη που γεννιούνται επιθυμώντας τον πόλεμο του πατέρα,
Όταν οι δικοί μου εχθροί αναδύονται από τους κυανούς τάφους των βλεφάρων
Και χωρίς κανένα έλεος καρφώνουν τα μέλη μου σε τάφους άλλους,
Χτισμένους μέσα στην ανάμνηση μιας νύχτας και μιας περασμένης
Νοεμβριανής πρωίας, γεμάτες από χριστιανικούς θανάτους κι αστεία φονικά
Αγάπες σαν αίματα και θλίψεις ενός λάγνου Ρωμαίο,
Μοναδικές αναμνήσεις ενός έρωτα πιο εφήμερου κι από τη μετάνοια.
Κύριέ μου, το ανεκπλήρωτο είναι τελικά η θανατική ηδονή των αμαρτωλών σου.
Στερούμαστε για ν’ απαλλαγούμε, κραυγάζουμε για να σιωπήσουμε μ’ ευσέβεια
Αλλά μ’ όλη μου την αλήθεια στο δηλώνω, πως η κόλασή του είναι γλυκύτερη
Κι αν μ’ ενδιέφερε στ’ αλήθεια η Εξιλέωση, θα είχα ήδη αποδεχθεί
Την ήττα μου μπροστά στον αλησμόνητο κύφωνα των ματιών του
Που ακόμη και τώρα νιώθω να σφίγγει μέσα στα άκρα μου τη φλέβα της απώλειας.

Α.Κ.

bugger

2011-02-04T15:13:00.001+02:00

Εγώ κι αυτή ανοίγουμε διάλογο.
Η μια ζητά αγάπη από την άλλη
Κι όταν φτάνει στη σάρκα η κουβέντα μας
-την τελειότερη ένωση δύο όντων-
Ξεχύνονται οι βιολογικές δικαιολογίες της

...σου είπα μωρή, έχω πονοκέφαλο...
...άσε που δεν έχουμε και χώρο...
...άσε που κάνει και ψόφο εδώ χάμω...
...άσε που δε γουστάρω να παίρνουν μάτι τα σκουλήκια...
...άσε που έχω σαπίσει και πολύ...

Ο τάφος, ο τάφος
Είναι για έρωτα κι ανάπαυση
Κι εμείς καθόμαστε και νεκρανασταίνουμε αντιφάσεις.

Βαρετή που είναι η πραγματικότητα μερικές φορές...

2011-02-03T11:34:00.003+02:00

Ο εραστής της κι ο σύζυγος μιλούσαν δίχως ο ένας να γνωρίζει την ιδιότητα του άλλου. «Εκείνη λατρεύει την ασωτία, αλλά όποτε τον ευνοεί η περίσταση εκείνος την κυνηγά με σκοπό να τη χτυπήσει έως να φθάσει λίγο πριν το θάνατο», λέει ο εραστής κι ο σύζυγος: «έχει ποτέ κινδυνεύσει να σκοτωθεί»? «Όχι, όχι. Ο σκελετός της είναι βαρύς μα τρέχει σαν το ελάφι. Αν όμως τύχει και την πιάσει, η βιαιότητά του τού επιστρέφεται με άλλους τρόπους από τη σπιρτάδα του μυαλού της», συνέχισε ο εραστής. «Λοιπόν κύριε, αν γνωρίζατε τη γυναίκα μου θα έλεγα πως είμαι εγώ αυτός ο βάρβαρος σύζυγος». «Ω, ο σύζυγος κάθε γυναίκας είναι βάρβαρος, κύριε, γιατί τι άλλο από βαρβαρότητα μπορεί να είναι η φυλάκιση της γυναίκας στην οικιακή μονοτονία και τη μονογαμία»! «Το ξέρετε πως τα λόγια σας είναι κάπως προκλητικά»?, συνέχισε ο σύζυγος κι ο εραστής τότε έβγαλε από την τσέπη του ένα μικρό μαντήλι μ’ ένα γυναικείο φίλημα αποτυπωμένο επάνω του. «Αναγνωρίζετε αυτά τα χείλη»? είπε στο σύζυγο. «Μα ναι, θα ‘ναι τα χείλη της ερωμένης σας, που δε γνωρίζω τ’ όνομά της», απάντησε αφελώς. «Τότε επιτρέψτε μου να σας συστήσω τα χείλη της συζύγου σας», είπε και πάλι ο εραστής , «αν η σύζυγός μου είχε τέτοια χείλη, δε θα την είχα ποτέ υποβιβάσει. Θα έμενε για πάντα ερωμένη μου», «η ηθική και η αγάπη υποβιβάζουν τους ανθρώπους δίχως εκείνοι να το καταλαβαίνουν, γι’ αυτό κι εγώ, υπέρμαχος της ελευθερίας, μετέτρεψα τη σύζυγό σας σε μια ερωμένη που δεν αγαπώ, αλλά εκμεταλλεύομαι, πάνω σε ένα πρόστυχο κι ανήθικο κρεβάτι. Φιλήστε το χέρι μου ταπεινά και νιώστε ευγνωμοσύνη, γιατί είμαι ο απελευθερωτής και των δυο σας». Ο σύζυγος είχε μείνει άναυδος «γιατί να θεωρήσω απελευθερωτή το δαίμονα της μοιχείας που βρώμισε το στεφάνι μου με τις ακαθαρσίες του?», «γιατί αν δεν υπήρχα εγώ -είπε, τέλος, ο εραστής- η σύζυγός σας θα ήταν μια σκλάβα πνιγμένη στο ακόμη πιο βρώμικο κι απ’ το στεφάνι χρυσάφι σας κι εσείς ένας ασυνείδητος τύραννος, πολέμιος κάθε ωραιότητας του θηλυκού γένους. Ελευθέρωσα εκείνη από την έγγαμη ταφή κι εσάς από την αμαρτία του ολοκληρωτισμού σας». Τότε, ο σύζυγος πέρασε στοργικά τα χέρια του γύρω από το λαιμό του εραστή και τον έπνιξε με κάθε ευγνωμοσύνη. «Κι εσάς ποιος θα σας λύτρωνε από τα δικά σας αμαρτήματα? Δε θα δεχόμουν ποτέ μία ανούσια θυσία, γι’ αυτό τώρα το χρέος μου το ξεπληρώνω, απαλλάσσοντάς σας από το σώμα της ανομίας. Έχετε γεια και σας ευχαριστώ. Λυτρωθήκαμε όλοι από όλους».

"She never felt in love with someone..."

2011-01-30T23:26:00.003+02:00

*
*
*

"I slept with faith and found a corpse in my arms on awakening; I drank and danced all night with doubt and found her a virgin in the morning".

Aleister Crowley

ΣΧΟΛΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΥΠΑΡΧΟΥΣΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ

2011-01-28T10:45:00.003+02:00

Τις νύχτες είναι ο τριγμός και τα πρωινά η λευκή αντανάκλασή των στον καθρέφτη
Η μοναξιά είναι η πηγή που δεν μετρίασε τη δίψα μου ποτέ τα χρόνια ετούτα
Που στου δωματίου και του εαυτού μου τις περιφέρειες πληθύνουμε ακατάπαυστα

Είμαστε τόσοι πολλοί στον ίδιον οίκο και στο ίδιο σώμα, ακριβοδίκαια τα νεμόμαστε
Τη σάρκα και το ρευστό αέρα που φράζει τις οδούς της αναπνοής και της βίωσης
Αλλά ευτυχείς μέσα στην αγανάκτησή μας, στέργουμε ο ένας τον άλλο και μ’ ευλάβεια
Τηρούμε τους κανόνες της ορθής, για όλους εμάς, συγκατοικήσεως

Κάποιες φορές κοιτάζοντας, κρυφά απ’ το έλλογο μέρος της ψυχής μου, εμένα
Τίποτα δε διακρίνω να θυμίζει μία γηραιότερη εκδοχή εκείνης που γεννήθηκε
Πριν όχι πολλά έτη από τη μήτρα που για την πράξη της αυτή τόσο τη φθόνησα

Εγώ και κείνοι ήμαστε οι κλώνοι του εαυτού μας, πανομοιότυποι σχεδόν γιατί η άβυσσος
Δε διακρίνεται για την πρωτοτυπία της · πάντα το θύμα και οι άλλοι του σώματός του
Μία τη σάρκα, μία τη δύναμη ορέγονται κι έτσι πολύ δύσκολα εννοούνται οι φύσεις
Η ύπαρξή μου είναι κεκλεισμένη στην ύπαρξη των άλλων αλλά και πάλι δικής μου κατοχής
Αλλά δεν είμαι κτήτορας παρά μονάχα αυτού που φέρει μάζα νεκρή, ιστούς και φλέβες
Η μόνη αορτή που ρέει το αίμα είναι η πιο πολύτιμη κτήση των δυναστών μου

Η αρτηρία των σώων φρενών είναι από καιρό κατειλημμένη

Γίνεται εξάλλου φανερό απ’ την αιθάλη της παραίσθησης κι ας γνωρίζω
Πως όσο όλες μου οι αισθήσεις δεν πλανώνται, ως επί το πλείστον πλανάται η όραση
Αλλά και πάλι θα ‘μουν ανάξια να μιλώ για τρέλα εάν δεν είχα κάνει έρωτα μαζί της
Τόσες φορές που σχεδόν άρχισα να εγκυμονώ το άκρον άωτον της παράνοιας

Σε λίγες ώρες ο ήλιος ανατέλλει κι αν δεν ήταν πυκνό το σκότος θα τον έβλεπα
Αν δεν κυριαρχούσε αυτή η ψυχρότητα του κακού ολόγυρα θα ‘νιωθα τ’ άγγιγμά του
Κι αν δεν είχαν τα χείλη μου αλειφθεί με αίμα κι εκκρίσεις νεκρών, θα μπορούσα
Την πενιχρότερή του να γευτώ μαρμαρυγή καθώς διασχίζει την πικρή πάχνη του τέλους

Δεν ντρέπομαι παρά για το σεσημασμένο τώρα της ψυχής μου · ίσως με βρουν
Νεκρή κάποια στιγμή σ’ αυτήν την ίδια θέση που κινώ, μ’ όση μου απέμεινε αντοχή,
Το σώμα μου από την μέση ως το υψηλότερο σημείο του κορμού μου, μπρος
Κι έπειτα πίσω, εμπρός κι έπειτα πίσω, χτυπώντας τους ώμους μου στους τοίχους
Και το κρανίο μου με το ανέκφραστο προσωπείο των τρελών να σχίσει την ατμόσφαιρα

Συνηθέστατα η στάση αυτή διαρκεί ώρες ώσπου κάποιος να μου πει να σταματήσω
Κι ας ξέρει πως είναι η ενόχληση της τύρβης του κι όχι πως δήθεν τον άκουσα ποτέ

Άλλες πάλι φορές υπάρχει αυτή η απίστευτη αδυναμία των κινήσεων σαν το ελάφι
Που έχει πληγωθεί και είναι αμετάκλητή του καταδίκη ο θάνατος, αλλά με κάθε
Επιφύλαξη, νομίζω πως πραγματικά είμαι ακόμη ζωντανή, ειδάλλως κάποιος θα με έκλαιγε

Θα μπορούσε όλο αυτό ν’ ανήκει σε σελίδα του ημερολογίου μου είναι όμως
Ο ευσεβής πόθος της εξιστορήσεως, κι ας φοβάμαι μήπως ο ιατρός μου μ’ επιπλήξει
Η ανάπλασή μου απαιτεί μια τρομερή μυστικοπάθεια, αλλά και ποιος δεν θ’ αγνοούσε
Μια νεαρή γυναίκα υπό την επήρεια των ψυχοθεραπευτικών της ιαμάτων

Κι όλοι αυτοί μέσα κι ολόγυρά μου δεν σωπαίνουν, αλλιώς πόσο πιο εύκολο θα ήταν
Να συγκεντρωθώ, μην παραλείποντας άθελά μου το πώς αγγίζει η θνητότης την κατάρρευση
Σπανίζουν οι φορές που κάποιος θα έχει ακόμη τη δυνατότητα επικοινωνίας για να πει
Σ’ όλους τους άλλους πως ο θάνατος κάποιες φορές διαρκεί λιγάκι περισσότερο

Αλλά ας είναι · αν συνεχίσω υπάρχει κίνδυνος ο ισχυρότερός τους ως και στο φόνο
Να με ωθήσει, αποδεικνύοντας πόσο πολύ είναι το κάθε μέλος μου σκλάβος της διαταγής του

Από κανέναν τους ποτέ δε θα υπάρξει σωτηρία

A.K.

Omnia Vanitas

2011-01-26T09:16:00.003+02:00

*
*

Ο Ύπνος και ο Θάνατος είναι αδέλφια. Εγώ το πιστεύω αυτό. Αυτή η συγγένεια θα με βόλευε, εάν ο θάνατός μου ερχόταν σαν τον ύπνο των ξέγνοιαστων ανθρώπων, κατακτώντας με χωρίς να το καταλάβω και φέροντας μία αιωνιότητα από όνειρα. Δυστυχώς όμως οι σχέσεις μου μ’ αυτήν την οικογένεια δεν είναι καλές, διότι δυσκολεύομαι πολύ να κοιμηθώ και ξυπνώ με εξαιρετική δυσκολία. Από αυτό προκύπτει το ότι θα ταλαιπωρηθώ πολύ μέχρι να πεθάνω κι έχω ελάχιστες ελπίδες ν’ αναστηθώ. Ω, Θεέ μου, τι μοίρα...

*
Α.

Dziady....

2011-01-23T23:27:00.001+02:00

ΣΤΟΝ Ρ.

Είσαι ο ιλασμός και ο θάνατος, νεκρέ. Είσαι ζωή γεμάτη πνοές από φριχτές αλόες και θάνατος γεμάτος χάδια αδελφικά. Εγώ έχω ανάγκη έναν πατέρα κι εσύ θέλησες έναν υιό. Με μητέρα την αθλιότητα, θα οικούσαμε στην κόλαση σαν Αγία Οικογένεια του αίματος. Φοβάμαι να σκίσω την παλάμη μου, μ’ αν δεν το κάνω, ξέρω πως η ακίνδυνη τρέλα μου θα σ’ απογοητεύσει. Δεν αρκεί να βλέπω το διάβολο για σε πείσει η αγάπη μου. Δεν ξέρω τι να κάνω. Έχω στα χέρια μου ένα διαβήτη και προσπαθώ να φέρω έναν κύκλο με ακτίνα τη μια μου φλέβα. Πρέπει να εξοικειωθώ με τον πόνο, για όσο τουλάχιστον δεν υπάρχει κάποιος να με σκοτώσει. Ποια είναι μεγαλύτερη τρέλα, η αυτοκαταστροφή, ή η δειλία? Γιατί νομίζω πως οι δειλοί άνθρωποι είναι περισσότερο παρακμασμένοι από τους αυτοκαταστροφικούς? Η τρέλα απαιτεί δαιδαλώδεις συλλογισμούς κι αν σκέφτεσαι πολύ, όπως οι δειλοί άνθρωποι σκέφτονται υπερβολικά τον πόνο, είσαι περισσότερο τρελός από τον αυθόρμητο αμνό που καθαρίζει το πνεύμα του με το αίμα. Είτε θα με μισείς, είτε θα μ’ αγαπάς αυτήν την ώρα που σε γράφω. Σου οφείλω μια συγνώμη, αλλά ούτως ή άλλως η κατάπτυστη φύση μου δεν αλλάζει, εκτός κι αν είναι στη φαντασία μου όλο ετούτο το κακό. Κάποτε μου άρεσαν τα γλυκά ποτά, τώρα μυούμαι στις αιρέσεις κάθε πικρού σκευάσματος με τη γεύση των ρηχών ανθρώπων. Θ’ αρχίσω και πάλι να πίνω τη γλυκύτητα. Θα μου δείξεις το δρόμο προς την πρώτη σου θάλασσα? Μετά θα έρθει η φωτιά και τέλος ο ήλιος, ή μήπως η σελήνη, ή μήπως τ’ αστέρια? Γαμώ το, δεν ξέρω να διαβάζω ταυτότητες. Τελικά, μπορεί και να ήταν κεραυνοί. Οι κεραυνοί σού ταίριαζαν καλύτερα : φως, εκκωφαντικός ήχος, τρόμος, σα μαχαίρι, με το αίμα του και με την ταχύτητα της παθιασμένης πληγής. Ένας φόνος από πάθος, από πόθο. Εγώ πεθαίνω μόνη μου, κανένας δε με σκοτώνει. Μάλιστα, πεθαίνω από και προς τον εαυτό μου. Αυτή ήταν μια εγωιστική, γελοία ζωή. Πέθανες, μα τελευταία σε νιώθω πολύ κοντά μου, πάντοτε δίπλα μου, πάντα μες στο μυαλό μου. Θλίβομαι που πέθανες, γιατί δεν μου αρκεί πια η ψυχή, ήθελα να προλάβω να μελετήσω και ολάκερο το σώμα. Τα μάτια σου ήταν κυανά, μα εγώ διακρίνω και μία πράσινη σκιά μέσα τους, εκτός κι αν είναι το υγρό κλειδί της ουτοπίας. Σ’ αγαπώ κι όλο αυτό πρέπει να λάβει ένα τέλος. Έκλεψες τη φωτιά απ’ τους θεούς και γω σφυρηλάτησα τη λύπη μου στη λάβρα της. Όμως δεν έχω άλλες αντοχές. Ή θα γίνουμε ένα ή θα χωριστούμε για πάντα. Δε σου ζητώ δεσμεύσεις, μονάχα συμπόνια. Πες μία φορά τ’ όνομά μου και γω θα κινήσω να σκοτωθώ για να σε βρω, μέσα στα έλη της ομορφιάς, μέσα στον τάφο του ήλιου, μ’ όλο το φως δικό σου και για ‘μένα ένα μονάχα κοίταγμα από τη γρίλια του θανάτου. Μου αρκεί.

Υ.Γ.

(εχτές το βράδυ που καθόμουν και κάπνιζα, είδα μια έκλειψη)

Εξαναγκάζω το βίτσιο μου στην καμουφλαρισμένη αλήθεια.
Στο λόγο μου, μικρέ, είναι αγάπη.

Η Μέρα των Νεκρών είναι στην πραγματικότητα η κάθε μέρα, για τον ξεχωριστό νεκρό που εξυμνεί ή λοιδορεί ο καθένας μέσα του.. ο νεκρός εαυτός, κάποιος άλλος νεκρός, ένας νεκρός μεταφορικά ή κυριολεκτικά, όπως και να ‘χει, το θέμα θα είναι πάντα ένας νεκρός....

L'expiation de Satan

2011-01-20T12:12:00.003+02:00

Νιώθω κάπως μόνη απόψε, που η μεταμέλεια πασχίζει να κάνει το Σατανά να σωριαστεί νεκρός μπροστά στην ψυχή μου, αλλά η ψυχή ξαπλώνει μαζί του, στο στειρωμένο χώμα των πεθαμένων. Οι δυο τους είναι ξαπλωμένοι στη γη και αφουγκράζονται τους ήχους του υπεδάφους. Μερικά μέτρα κάτω από την επιφάνεια, οι παλιοί νεκροί ψιθυρίζουν την πλήξη τους. Τι θα γινόταν αν ανταλλάζαμε τις θέσεις μας? Να φέρναμε δηλαδή τα πτώματα πάνω στη γη και όλοι οι ζωντανοί να μετοικούσαν κάτω από το χώμα. Πανωλεθρία, θα καταστρέφαμε ακόμα και την κόλαση. Τουλάχιστον όμως οι νεκροί θα εξυγίαιναν τον κόσμο. Γιατί είναι όλοι μονάχοι, όπως εγώ νιώθω μονάχη απόψε. Οι μοναχικοί άνθρωποι έχουν περισσότερο αγάπη μέσα τους απ’ τους άλλους. Εκτιμούν αυτό που δεν τους χαρίστηκε, αλλά έφτυσαν αίμα για να το αποκτήσουν κι απέτυχαν. Υπάρχει ακόμα και στην κόλαση ένας πόνος. Ρώτησε κανείς το Σατανά αν έχει μετανιώσει για την αποστασία του? Κανείς. Ο Θεός τον έδιωξε αφαιρώντας του το δικαίωμα της συγχώρεσης και οι άνθρωποι τον εκμεταλλεύονται αλλά κανείς δεν αναγνωρίζει την προσφορά του στα μιασμένα τους πνεύματα. Ακόμη κι αν έχει μετανιώσει, ποτέ δε θα το μάθουμε. Θάψτε μας, μακάριοι κριτές, μέσα στο παρελθόν μας. Καυτηριάστε τα σώματά μας με τις πυρωμένες σφραγίδες αυτών που πράξαμε κάποτε. Μετανοήσαμε, ακόμη κι αν αγνοείται η μετάνοια μας. Όλα είναι μάταια, όμως θα δυστυχήσει αυτός που λησμονεί, πως όταν πεθάνει ο διάβολος, σα μάνα σκοτωμένου στρατιώτη ο θεός θα οδύρεται πάνω απ’ το κουφάρι του, μέχρι να τον σκοτώσει η μιζέρια. Δε νιώθω πια μόνη. Τα τάγματα των αδικημένων με συντροφεύουν.

α.κ.

Όταν αγαπάς, το αίμα έχει άλλη γεύση...

2011-01-19T11:07:00.002+02:00

Στη γη μου η θλίψη διαρκεί σαράντα ημέρες και οι γυναίκες πίνουν το αίμα των βρεφών τους...

α.κ.

ΩΔΗ ΕΙΣ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΛΛΕΙ

2011-01-17T15:26:00.003+02:00

Νύχτωσε κι έτσι κατάφορτη η ψυχή
Στου σκοταδιού πάλι σκιρτά το φόβο
Όποιου την κίνηση γροικώ μ’ ανησυχεί
Μέσα στων παραισθήσεων το στρόβο

Κάποιου αν ακούσει ζώου τη φωνή
Αμέσως σφίγγεται γερά η καρδιά μου
Και μοιάζει την αντοχή μου να φθονεί
Ακόμη και το θρόισμα του καλάμου

Μία σκιά κάπου εντός του δωματίου
Είναι αρκετή ώστε ψυχρός να έρθει ιδρώς
Με την μορφή ενός παράφορου ενωτίου
Για να στολίσει την ασχήμια της νυκτός

Να πως την γαλήνη του εύκολα θα χάσει
Αυτός που στων δαιμόνων το ιερό έχει μονάσει

α.κ.

σημ. : λίγο παλιό, λίγο χαζό, αλλά τρώγεται.
Α ρε Διάολε, Διάολε... μου σπας τα νεύρα.

עזאזל

2011-01-15T17:31:00.000+02:00

Από νεκρό κι από ποτό μαθαίνεις τη συνήθεια....

2011-01-13T20:53:00.004+02:00

Κοίτα τη ρε, ξαπλώνει στο κρεβάτι κι ανάβει τσιγάρο...
σου έχω πει πολλές φορές να μην το κάνεις αυτό
γιατί καμιά ώρα θα σε πάρει ο ύπνος και θα καείς ζωντανή.
Και καλά, νεκρή σε καταφέρνω,
αλλά πώς θα πηδήξω τη στάχτη σου, μωρό μου?

p.s. : "Cause I got the pill...."

Seul Dieu peut me juger....

2011-01-11T14:19:00.001+02:00

Ως και το πιο αθώο ακόμη με κολάζει
Και τ’ αμαρτήματά μου είν’ όλα βδελυρά
Ο αγιασμός που πέφτει επάνω μου κοχλάζει
Γιατί έχω μέσα μου την άσβεστη Πυρά

Δεν εξομολογούμαι κι ούτε κοινωνώ,
Ούτε καν περνώ απ’ έξω από εκκλησία
Για την ψυχή ποτέ μου δεν αγωνιώ
Κι ‘ν’ η ζωή μου μια διαρκής ακολασία

Κάποιοι μιλούν για ‘μένα, άλλοι δικάζουν,
Άλλοι με απειλούν μ’ αφορισμό
Άλλοι με μάχονται κι άλλοι απλώς εικάζουν
Πως μετά θάνατον θα βρω το σπαραγμό

Είμαι ένας άνθρωπος κτηνώδης και σκαιός
Μα να με κρίνει μπορεί μονάχα ο Θεός

α.κ.

...μαύρες κούκλες....

2011-01-09T01:15:00.001+02:00

Schwarze Puppen - Leon Damas

Gebt sie mir wieder meine schwarzen Puppen,
Auf dass sie mir das Bild der bleichen, feilschenden Dirnen verscheuchen,
Die da kommen und gehen auf dem Boulevard meiner Langeweile.

Gebt sie mir wieder meine schwarzen Puppen,
Auf das sie mir das immer währende Bild, das Sinne verwirrende Bild,
Der aufgedonnerten, dickärschigen Marionetten verscheuchen, deren Duft das Elend in die Nase trägt.
Barmherzigkeit!

Gebt mir die Illusion, daß ich die fleischliche Notdurft der Naserümpfenden Barmherzigkeiten nicht weiter befriedigen muß.
Während ich die Welt verachte!

Gebt sie mir wieder meine schwarzen Puppen,
Ich will mit ihnen spielen, die unbefangenen Spiele meines Instinkts, meinen Mut wiederfinden, meine Kühnheit, mein Ich fühlen.

Wieder das Ich, daß ich gestern war.
Gestern ohne Zwiespalt, gestern, eh die Stunde der Entwurzlung kam.
Werden sie je diesen Groll hier im Herzen erkennen?

Das Auge meines Mißtrauens schlug zu spät auf.
Sie brachen ein in den Raum der Mein war.
In den Brauch, in die Tage, in das Leben, in das Lied, in den Rhythmus, in die Kraft,
In den Wasserpfad, in die Hütte, in die graue verräucherte Erde,
In die Weisheit, die Worte, die Versammlung, die Greise, die Kadenz,
Die Hände, den Takt, die Hände in das Füße stapfen, in den Boden.

Gebt sie mir wieder meine schwarzen Puppen,
Meine Schwarzen Puppen,
Schwarze Puppen,
Schwarze

ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΥΔΑΙΜΟΝΕΣ ΕΧΘΡΟΥΣ

2011-01-06T11:51:00.001+02:00

Κύριε, εσύ που με ρωτάς γιατί σκοτώνω
Τους φθονερούς απέναντί μου, μισητούς
Γιατί στη σάρκα τους τα χέρια μου λερώνω
Σκυλεύσεις πράττοντας και φόνους αγαστούς

Εσύ που με ρωτάς γιατί έχω τόση
Μέσα μου φαύλη, νοσηρή, χυδαία οργή
Κι έχει της κόλασης, τα σπλάχνα μου λυτρώσει,
Γεμάτη θάνατο μια ολόμαυρη στοργή

Σου απαντώ, πως έχει η φύση μου ορίσει
Για μένα το ένστικτο το χείρον και το χθόνιο
Και πρέπει αν θέλω η ψυχή μου να ευτυχήσει
Ν’ ακολουθώ ένα πρέπον προαιώνιο

Που με το αίμα έχει γραφεί του ύψιστου Νόμου
«Κανένα κεφάλι πιο ψηλά απ’ το δικό μου»

α.κ.

Υ.Γ.
Δεν ξέρω αν το σονέτο ως σονέτο βγήκε και καλό.
Ξέρω μονάχα πως τον τελευταίο στίχο
τον έγραψα μέσα από την καρδιά μου, χωρίς πλάκα....
Δεν είμαι εγώ ψωνάρα, οι άλλοι είναι κατώτεροι :P

...κολασίτσα...

2011-01-03T22:54:00.001+02:00

Κεφαλάκι κεφαλάκι για τα ‘σένα το ‘κοψα....
....onirisme....

frénétique

2011-01-02T14:46:00.004+02:00

Σκλάβος, μεγαλείο, ανάσα, αγωνία, υποταγή, πέλμα, πειρασμός, αποκάλυψη, κατάκτηση, πανικός, χάπι, πένθος, μονοτονία, χειμώνας, κόκκινο, σκιά, οίστρος, γραφή, αυγή, έμβρυο, πόλεμος, αμνηστία, αυτομαστίγωση, έκτρωση, οδυρμός, διασυρμός, εξαθλίωση, πηγή, έκτρωμα, στειρότητα, εκφυλισμός, φυλή, σφαίρα, δάχτυλο, έξοδος, στέρηση, φόβος, κατάρρευση, αυτοκαταστροφή, ανικανότητα, ναρκισσισμός, ειρωνεία, ελεημοσύνη, δαχτυλίδι, βελόνα, θρίαμβος, λιτανεία, λαιμητόμος, πιάνο, ίκτερος, ρωγμή, βάραθρο, μοίρα, νοσταλγία, εθισμός, τρυφερότητα, αδικία, τέχνη, ασέλγεια

Le Bordel….

…le pire c'est que ça existe réellement.

Δεν υπάρχει κανενός είδους ηθική. Η σάρκα, αγαπητοί μου, ανήκει σε όλους
Θα τη φας, θα τη χλευάζεις, θα τη λατρέψεις, θα ασελγήσεις επάνω της, θα την περιθάλψεις
Θα κάνεις στη σάρκα ότι θα ήθελες να κάνεις στις ψυχές των εχθρών
Κι αυτό που θέλεις να κάνεις στις ψυχές των εχθρών
Είναι οτιδήποτε μπορεί να συνδυάσει την απόλαυση και την αιματοχυσία.

Η αγαπημένη μου λέξη είν’ η ΣΦΑΓΗ
Ακόμη κι αν οι ψυχές, ως άυλες, άσαρκες κι αναίμακτες
Δεν μπορούν να κατακρεουργηθούν από τους εξανδραποδισμένους στην υστερία

Η ζωή μας, o mon Dieu, είναι σκέτο μπουρδέλο
Αλλά η κάθε μας ώρα είναι δηλωμένη
Και οι θεοί την επισκέπτονται για ξεχαρμάνιασμα συχνά.
Ευτυχώς που όλες οι μορφές των θεοτήτων, αγγελικές είτε δαιμονικές
Είναι πολύ γενναιόδωρες και κάθε φορά προσφέρουν στις ώρες μας
Το θαυμαστό πλούτο της απελπισίας

Οι μήτρες των ημερών και των νυκτών μας έχουν γεμίσει θεόπνευστα μπασταρδάκια
Κι έχω πια τόσες πολλές λέξεις να μεγαλώσω

Κάθε μέρα θα κόβω κι από λίγη φλέβα του αριστερού μου του χεριού
-ναι, αυτουνού που κάνω το σταυρό μου-
Κι όταν θα μ’ έχουν ολωσδιόλου αφαιμάξει οι λέξεις χωρίς πατέρα
Θα μπορώ κι εγώ να πω ότι το χρέος μου το ξεπλήρωσα
Κι ανέθρεψα με μόχθο αλλά κι αγάπη πολλή
Τ’ αρρωστημένα παιδιά των κανιβάλων

Υ.Ν. (υστερόνεκρο)

Σου δίνω τις λέξεις, δώσε μου την αιωνιότητα.

Le "Club des Hashischins"...

2010-12-30T14:16:00.003+02:00

«Προσέξτε τις ορέξεις σας, την πεθυμιά κρατείστε ·
μην τύχει κι έρθει ως έκπληξη σ’ εσάς η Αμαρτία
κι ο μαύρος της ακόλουθος, Χάροντας που τον λένε».

Από τον «Απολεσθέντα Παράδεισο» του Τζων Μίλτων

Δεν εύχομαι καλή χρονιά.
Έτσι κι αλλιώς όλα θα πάνε σκατά, όπως πάντα...
μόνο που αυτός είναι ο λόγος που γουστάρουμε και ζούμε ακόμα.

je baise avec un mort

2010-12-29T12:43:00.002+02:00

ΑΝΙΚΑΝΟΙ

Εσύ και γω θα πρέπει να ‘μασταν νεκροί
Όταν βαδίσαμε πρώτη φορά στον ίδιο δρόμο.
Έπεφταν οι σάρκες μας λιωμένες στο χώμα
Και κανείς από μας δεν το παρατήρησε,
Ώσπου μια μέρα φύσηξε αέρας, πήραμε ζωή
Κι όλα τα σάπια μας σηκώθηκαν
Κολλώντας μ’ ορμή στα πρόσωπά μας.

*

ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΑΙΜΑΤΟΣ

Εγώ κι ο πρώτος μου εραστής ήμαστε ομόθρησκοι
Γιατί και οι δυο πιστεύαμε στον ίδιο θεό, Εμένα
Που το Λόγο του είχε κηρύξει εις αμφοτέρους:
«Να κατασπαράζετε τη σάρκα την παρθενική
Και να βαπτίζετε την αγνή ψυχή στο αίμα,
Γιατί ο θύτης και το θύμα ενώνονται
Μέσα απ’ τον πόνο που προκαλεί ο ένας στον άλλο».
Γι’ αυτό κι εμείς εύκολα ενωθήκαμε,
Εξαθλιώσαμε, πληγώσαμε, ορκιστήκαμε
Ποτέ ξανά να μην υπάρξει στις ζωές μας
Θάνατος απ’ τον έρωτά μας πιο αισχρός.

*

Η ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΝΕΚΡΟΛΑΓΝΕΙΑ ΜΟΥ

Βγαίνω από μέσα μου ανίερη
Ανοίγοντας μόνο τ’ απόκρυφα απ’ τα ζεύγη των χειλιών
Μήπως περάσει ηδονή μες απ’ τις γρίλιες μου
Ήλιος ρευστός που εξημερώνει το έρεβος
Του ενός που πλαγιάζει στο κρεβάτι των δύο.
Κι εσύ πέφτεις επάνω μου ξανά
Μα πια σαν την ταφόπετρα και με κλείνεις.
Και διεισδύω στο κενοτάφιό μου με λατρεία,
Σα συγγενής κάποιου αγνοουμένου
Που επισκέπτεται τον άδειο τύμβο όλο ελπίδα
Να βρεθεί ένα σώμα, έστω και νεκρό,
Για να μη δείχνει αυτός ο χώρος τόσο άδειος.

α.

Crâne Gothique

2010-12-26T17:07:00.000+02:00

Σαν από ένα κρανίο λιωμένο στην Άβυσσο
Οι τοίχοι του μαυσωλείου στάζουν οδύνη και ηδονή.

***

Ο διαμελισμός είναι η απόλυτη έκφραση του ρομαντισμού.
Για παράδειγμα, τα κομμένα χέρια είναι σαν τα πεσμένα φύλλα των δέντρων το φθινόπωρο.
Λυπάσαι μεν που τα βλέπεις πεσμένα στη γη
Αλλά ηδονίζεσαι απίστευτα μ’ αυτήν τους την κατάσταση...

Ας απολαύσουμε την ευδαιμονία της σφαγής....

α.κ.

***

“Death must be so beautiful, to lie in the soft brown earth, with the grasses waving above one’s head, and listen to silence, to have no yesterday, and no to-morrow, to forget time, to forgive life, to be at peace”.

Oscar Wilde

HABEAS CORPUS

2010-12-21T13:33:00.002+02:00

Χώμα η ψυχή μου και νερό, χρυσός το σώμα
Που αναζητάει πλατιά παλάμη η ηθική
Από τη λάσπη μιασμένη κι όμως στηθική
Χαρά κι έκσταση θ’ ανίχνευσε στο στρώμα

Γι’ αυτό αδηφάγες οι παλάμες μου, το στόμα
Στην ίδια εξώθησαν του βέλους ακωκή
Αν κι απ’ τις φύσεις του ανθρώπου η χοϊκή
Του Σατανά μελωδικότερο είναι σκώμμα

Όμως ο χρόνος δίχως πλούτη να κοιτά
Δίχως η λάμψη του χρυσού να τον τυφλώνει
Είτε η νιότη από δυο σώματα γδυτά,

Στέρεψε το νερό και ξέρανε το χώμα
Κι είδα την πλάση του κορμιού να ερημώνει
Που το χρυσάφι του για λίγο ήθελα ακόμα

α.κ.

Η ΠΟΛΥΝΕΚΡΗ ΜΗΤΡΑ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ

2010-12-15T14:52:00.001+02:00

à mon fils
à mon dieu

Επί έντεκα μέρες ονειρευόμουν μία καταιγίδα
Κι ο γιος μου ούτε για μια στιγμή δεν αποδέχτηκε
Τον ιλασμό του κλάματός του.
Κλαίμε όλη τη νύχτα κι όλη την ημέρα ·
Ώσπου να συμφιλιωθούμε με το θάνατο,
Ο ουρανός θα έχει ξαστερώσει.

Καημένο μου παιδί δυο χρόνων πεθαμένο,
Αν ζούσες τ’ αδέρφια σου θα γνώριζαν
Πως ήσουν φτιαγμένο ολάκερο από αίμα.

Τώρα το φίδι γύρω απ’ το λαιμό μου
Έχει τα μάτια του πατέρα σου.

α.

σημ. : ο πίνακας για άλλη μία φορά
ανήκει σ’ αυτούς που είχα λατρέψει ως παιδί.
Είναι το πορτραίτο της Σιμονέττα Βεσπούτσι
Από τον ιταλό ζωγράφο Πιέρο ντι Κόζιμο.
Στη πραγματική του μορφή ο πίνακας
Έχει εξαίσια χρώματα.. ειδικά ο ουρανός
Μοιάζει ν’ αντικατοπτρίζει τη θάλασσα,
Αντί να συμβαίνει το αντίστροφο...

ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΣΧΙΣΜΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΠΗΣ

2010-12-10T00:38:00.001+02:00

Ομόδοξες του σατανισμού είναι οι αιρέσεις του έρωτα
Εκείνα τα ποικίλα εδέσματα του ανώτερου κακού που συναρπάζουν
Τα περιπλεκόμενα με τα μόρια των κινδύνων, μόριά μας

Τους ιστούς της σάρκας σμιλεύει τόσο η έλξη του παραδόξου
Που δεν νοούνται οι αντιστάσεις να εξαπλώνονται μες στο σώμα
Ακόμη κι αν αυτό, ον μακροβιότερο του πνεύματος, δελεάζεται
Από την άλλη σήψη που θα παταχθεί πιθανώς και την αρετή της ένδειας

Έχει σχεδόν πάψει να υφίσταται η αμίαντη πίστη κατά τις νυκτερινές
Ώρες που ευνοούν, αναντικατάστατες παλλακίδες των απολαύσεων,
Τα απρεπή και τις υπέροχες σπορές του ακράτητου οίστρου

Αν ήταν χώμα το αίμα μου δεν θ’ αφηνόταν κανείς καρπός του
Αγέννητος, χωρίς τον παλμό του άνθους και της ευωδίας
Να προκαλεί σ’ όλα τα μήκη των αρτηριών ένα θαύμα μετεμψυχώσεως
Ή ψυχώσεως απλώς και σχιζοφρένειας για όλα εκείνα που αναμένουν
Ρίζα μοναδική έχοντας εξαπολύσει αυτήν του απραγματοποίητου

α.κ.

Πίνακας : Roberto Ferri

....l'éternité après la mort...

2010-12-07T10:29:00.001+02:00

Ο ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΤΕΡΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ
ΕΝΑ ΧΩΡΙΣ ΠΙΣΤΗ ΣΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

Το θάνατό μου σκέφτομαι συχνά
Την καύση του κορμιού ή την ταφή μου
Του τύμβου τη πικρή επιγραφή μου
Που με τα χρόνια θα διακρίνεται αχνά

Όταν το σώμα μου η ζωή θ’ αποξεχνά
Όταν η λήθη θα νεκρώνει το κορμί μου
Ίσως να γράφει ο τάφος μου «ανωνύμου»
Ίσως να φλέγεται η ψυχή μου ουτιδανά

Είτε ταφώ, είτε καώ, αδίκως περιμένω
Τον όλεθρο να μην κοιτώ μ’ ενδοιασμό
Όταν της φύσης μου αλυχτά το πεπρωμένο

Θέλω σ’ ένα μέρος απόμακρο να μείνω
Στου σώματός μου τον στερνό εκθειασμό
Πουλιών, κτηνών γλυκιά βορά να γίνω

α.κ.

Deus Infletus

2010-12-01T09:43:00.004+02:00

Κύριε!
Κύριε, Kύριε, Kύριε,
Κύριε,
Λύσε μου το γρίφο ετούτο:
Αν αγαπώ εσένα και τον Εχθρό Σου ταυτοχρόνως
Είναι διπλή ή μισή η καρδιά μου?

Η καρδιά μου είναι ότι είμαι.

Είμαι μεγαλύτερη απ’ όσο λέω, μικρότερη απ’ όσο φαίνομαι - και το αντίστροφο
Είμαι νεκρή μα ζωντανή - και το αντίστροφο
Είμαι η αρετή που πηγάζει από τ’ αμάρτημα - και το αντίστροφο
Είμαι εγώ που δεν έχω εαυτό και που δεν θα ‘χα εγώ αν είχα εαυτό - και το αντίστροφο
Είμαι ένα τίποτα μέσα στο παν - και το αντίστροφο
Είμαι ο θεός που μισήθηκε και ο αγαπημένος εκπεσών - και το αντίστροφο
Είμαι αυτό που είχε παρελθόν, έχει παρόν και θα έχει μέλλον - και το αντίστροφο
Είμαι η φλέβα με το ακίνητο αίμα, αλλά με αίμα ζεστό - και το αντίστροφο
Είμαι το διάδημα ενός δαίμονα, το υπόδημα ενός αγγέλου - και το αντίστροφο
Είμαι κάτι θνησιγενές που νεκραναστήθηκε - και το αντίστροφο
Είμαι η βαπτισμένη που δεν έχει όνομα - και το αντίστροφο
Είμαι το σκοτεινό φως - και το αντίστροφο
Είμαι ότι εξουσιάζει αλλά εξουσιάζεται - και το αντίστροφο
Είμαι η ορφανή με τους πολλούς πατέρες - και το αντίστροφο
Είμαι λιγότερο όμορφη απ’ όσο είμαι, περισσότερο απ’ όσο φαίνεται - και το αντίστροφο
Είμαι τέκνο χωρίς μητέρα - και το αντίστροφο
Είμαι αλλά δεν είμαι - και το αντίστροφο

Όλα αυτά που είμαι, είναι εναύσματα
Για να πιστεύω κάθε μέρα και σ’ ένα διαφορετικό θεό.
Πεθαίνοντας θα κερδίσω τον παράδεισο και τη κόλαση χιλιάδων.
Μα τόσα λίγα είναι τα χρόνια της θνητότητας για τις χίλιες ψυχές που θα μου χρειαστούν
Που φοβάμαι μήπως δεν προλάβω
Κι όταν φθάσω σιδηροδέσμια στο θρόνο μου, θα ‘μαι διαμελισμένη.

Υ.Γ.

«O God! if this indeed be all
that Life can show to me;
if on my aching brow may fall
no freshening dew from Thee,
if with no brighter light than this
the lamp of hope may glow,
and I may only dream of bliss,
and wake to weary woe...»

Anne Bronte (απόσπασμα)

διευκρύνηση:
Deus Infletus = (λατ.) Αθρήνητος Θεός
(deus, γεν. dei= ο θεός,
Infletus, μετ., in+ fletus (από το ρήμα fleo/ fleo, flevi, fletum, flere= κλαίω) = ο αθρήνητος, ο άκλαυτος)
-- όρος που επινοήθηκε επί τούτου, για τις ανάγκες μιας μεμψιμοιρίας....

התמודדות עם המוות

2010-11-28T19:21:00.004+02:00

Της ζωής μέσα μου
Σκοτωμένο δέος
Δώσε τουλάχιστον ένα τέλος
Ταπεινό.

α.κ.

התמודדות עם המוות

= (εβρ.) πάρε-δώσε με το τέζα, αποζητώντας να βλέπεις τα ραδίκια ανάποδα με το καλό

σημ. : το ζωύφιο στις φωτογραφίες, η παναγίτσα, πως τα λένε,

υποτίθεται πως φέρνει καλοτυχία ή κάτι τέτοιο.

Εξωτερικά μοιάζει πολύ με τη πεταλούδα.

Οι πεταλούδες πάλι λένε πως είναι ψυχές.

Δεν ξέρω αν το έχετε ποτέ παρατηρήσει,

αλλά ακόμη και την άνοιξη σα λίγες να 'ν' οι πεταλούδες...

...και απουρώ τώρα εγώ, που πήγαν' όλες οι ψυχές...

Ο Άδης μιλά. Λέει «πήδα με»...

2010-11-27T15:13:00.001+02:00

"Nur das zwecklose wird vom ewigen beruehrt"
Hans Henny Jahnn
*

Η αιωνιότητα είναι μία πολύ ζεστή μήτρα, γι’ αυτό και οι άθλιοι της δείχνουν μια ιδιαίτερη προτίμηση, εξαιτίας της ψυχρότητας που τους χαρακτηρίζει. Αναρωτιέμαι, αν όλη αυτή η λατρεμένη από τα πλήθη αηδία είναι στ’ αλήθεια άξια ν’ αποτυπωθεί στο αιώνιο. Εν τέλει τα άχρηστα, τα ευτελή, τα απεχθή, τα ανούσια, τα ανάξια, τα φθηνά, τα γελοία και τα πενιχρά είναι περισσότερο επιρρεπή στην αθανασία. Ο κόσμος έχει ένα παράξενο βίτσιο να θάβει τις τελειότητες αφήνοντας τις αισχρότητες να οργιάζουν πάνω απ’ τους τάφους τους. Προς τι λοιπόν όλη αυτή η μανία γι’ αποστασιοποίηση? Όταν αγαπάς τα πτώματα, πρέπει να αγαπάς κάθε τους μορφή, όχι να επιλέγεις όσα σου αρέσουν και ν’ απορρίπτεις όσα δε θεωρείς και τόσο τιμητικά. Ας βυθιστούμε όλοι μαζί στην ηλιθιότητα · τουλάχιστον έτσι δε θα ξεχαστούμε ποτέ.

α.κ.

Ψυχές υπάρχουν πολλές...

2010-11-25T10:40:00.000+02:00

...ας ξεφορτωθούμε μερικές...

Όλα είναι τόσο εγώ σ’ αυτή τη ζωή....

2010-11-24T07:38:00.000+02:00

Εγώ και ο Εαυτός μου τσακωνόμασταν από τότε που γεννηθήκαμε
και μιλάμε για επικές μάχες, όχι αστεία. Μα να που καταλήξαμε
να κάνουμε σεξ κάθε μέρα. Αλλά και πάλι δεν τον εμπιστεύομαι.
Ποτέ δεν έβλεπε τη σχέση μας σοβαρά...

the horror begins now....

2010-11-21T19:38:00.001+02:00

"...du spectacle vivant de ma triste misère..."

2010-11-20T15:19:00.001+02:00

Η μιζέρια
Είναι σαν το αίμα
Ζωή και θάνατος
Ρέει μες στο ποτήρι
Και τη φλέβα σου.
Για να την απολαύσεις
Θέλεις μονάχα πάγο
Και ξυράφι.

α.

(Ο τίτλος από τον Μπωντλαίρ)

Το τέλος πάλι απ' την αρχή...

2010-11-18T14:47:00.000+02:00

Εγώ κι εσύ δεν είμαστε τίποτα,
Μαύρες ψυχές σαν τους σκοτωμένους,
Και ζώα που το ένα το άλλο απολαμβάνουν
Γεμάτα πίστη στο ένστικτό τους φωνάζοντας
«Σατανά, Σατανά, το πνεύμα μας σ’ έχει επισκιάσει»

α.

Qui sait?.....

2010-11-16T23:04:00.004+02:00

Ένας κεραυνός μες στη βροχή είναι η λύσσα ενός θεού που κλαίει αντί να φωνάξει…

Η ΑΤΡΑΚΤΟΣ

2010-11-15T22:07:00.005+02:00

Και σαν τις μεγάλες θλίψεις που θέλουν να ξυπνούμε και να κοιμόμαστε καταραμένοι κι ανισόρροποι, ο θεός αγαπά να τυλίγει τα σπλάχνα μας έναν κόμπο δοκιμασίας. Με απωθούν οι θεοί, είναι όρνια, όπως η ανάπηρη ευθυμία της κάνναβης, τυφλοί κι ανάρμοστοι. Τώρα που τα αιχμηρά βάραθρα του εντός σχίζουν τη λεπτεπίλεπτη επιδερμίδα των ψευδαισθήσεων κι ο θεός αποκαλύπτεται γυμνός και το θέαμα δεν είναι αλήθεια διόλου καλαίσθητο, μπροστά στο κακοσχηματισμένο σώμα με τις φριχτές παραμορφώσεις και τη σάρκα που διαγράφεται από αρτηρίες στο χρώμα του σαπφείρου γεμάτες ξενικό αίμα, η μέθη του παρελθόντος μεταγγίζει σ’ αυτές τις ίδιες την υπέρτατη λήθη. Εξόριστοι από την επιθυμία της άγνοιας με φωνές που ανεμοδέρνουν κι ανυπόδητοι βαδίζοντας σε μονοπάτια από αγκάθους και τιμωρίες σμιλεμένες από πυκνή στυγερότητα, παραφρονούμε κυνηγημένοι από τον αόρατο μύθο καθώς μέσα στη δίνη της απόγνωσης γυρίζουμε κυκλικά, οργώνοντας το ανόσιο χώμα των προγόνων μας. Τα πέλματά μας μαστιγώνουν τη γη, τα εδάφη αναδεύονται με τρόπο τέτοιο ώστε ο σκληρότερος βράχος να θρυμματιστεί και να γίνει σκόνη που παρασύρει ο άνεμος. Τώρα καθώς δύουμε και γινόμαστε φθηνά νήματα για την άτρακτο της αειφυγίας ποιαν άλλη οδύνη να επιλέξουμε εκλαμπρότερη? Απ’ τις δακρύρροιες του εβένου που άφησαν οι θεοί να καλύψουν ως βούρκος αδιαπέραστος όλες τις απολαύσεις της ζωής τους, ο θάνατός τους κι ο δικός μας θα ‘ναι η αναγέννηση του ηλίου. Των αυτοχειριών η αιδώς είναι αυτό που η ιστορία ονόμασε ηθική.

A.K.

Υ.Γ.

Τς τς τς... πολλοί Χριστοί για μία κουτσουλιά στο σύμπαν όπως εγώ...

...η αντίστροφη θέση της υποταγής...

2010-11-14T12:37:00.003+02:00

Ένα κεφάλι κι ένα πέλμα....
...αλλά αυτή τη φορά...
..το χώμα το αγγίζει μονάχα το κεφάλι....

photo : "Manie Dansante"

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ

2010-11-12T18:36:00.004+02:00

................................................................ "ευτυχώς που υπάρχουν πουτάνες"

Γιατί θα έπρεπε η εξιλέωση να στηρίζεται στη πρέζα και τη μελαγχολία;
Η απώλεια εκχέει μέσα στα χέρσα συντρίμμια των φλεβών μου τη παραίτηση
Οι λεωφόροι του αίματος αδύναμες έχουν εξάλλου αποδεχθεί την δική μου ήττα
Κι όλα συμβάλλουν στο να καταστεί το επώδυνο αναγκαίο

Ο εθισμός στη δυστυχία είναι ασυγχώρητος γιατί η ασθένειά της σαν ένα έθος
Κυριαρχεί στα ενδότερα των ημερών μου απ’ όταν διαπαντός εγκατέλειψα,
Όπως ο δραπέτης εγκαταλείπει ένα κελί γνώριμο, τη θέρμη της μητρικής κοιλίας

Αν και νεκρή είμαι το ίδιο ερωτεύσιμη όπως πρώτα , γεμάτη υποκρισία και λήθη

Η ψυχή μου έχει το χρώμα του αμετάκλητου φθόνου κι απεχθάνομαι ότι αναπνέει
Ότι μιλά και περπατάει ολόγυρά μου · έτσι μονάχα απολαμβάνουν την ευτυχία
Οι άνθρωποι που συντηρούν τα σπλάχνα τους με δηλητήριο κι άλλα ιάματα

Τώρα τα χείλη μου στάζουν αίμα προμηνύοντας πάλι κάποιαν εσωτερική διαρροή
Κι αυτό το αίμα είναι μαύρο όπως ο έβενος που θα γεννήσει το φέρετρό μου
Εκτός κι αν κάποτε παραδοθεί στην καύση σάρκα μου, κι όμοιό του
Δεν θα υπάρχει τίποτα πλην του λυγμού και του πένθους ολίγων γνώριμων,
Ολίγων συγγενών κι άσπονδων φίλων που παρευρέθηκαν στο τέλος μου

Η αυτοκαταστροφή μου είναι αδάμαστη σα τη θάλασσα

A.K.