SARA COPIA SULLAM

Ξέρω πως είν’ η ομορφιά, που τόσο ο κόσμος χαίρεται,

Άνθος φθαρτό κι όμως γεμάτο αλαζονεία.
Κέλυφος, όπως κι αν είναι, εύθραυστο με κλείνει, μα με βία
Το πνεύμα μου εμένα να ’νδιαφέρεται.
 
Πόθος αλλιώτικος, ανώτερος τα στήθια μου βαραίνει,
Με κόπο κι όλο δίψα, Μπαλτασάρε, εγώ ζητώ
Τη μια πηγή που ελεύθερα να ρέει το νερό
Που τους ανθρώπους στην αληθινή τους δόξα φέρνει.

Μα δεν χρειάζεται να ψάξω άλλη πηγή, μήτε και άλλη ρύμη

Όταν, γι’ αυτόν π’ απ’ τη ζωή πηγαίνει να μισέψει,
Αυτό είν’ αιωνιότητα: η ζωντανή του μνήμη.

Κι αν για τα ουράνια θέλω καθαρό το πνεύμα μου ν’ αφήσω

Και ’ρθει η ρύμη επάνω μου τα στήθια να παστρέψει,
Δεν θα διστάσω μια στιγμή τα δάκρυα μου να χύσω.

Μτφρ. α.κ.

SARA COPIA SULLAM

Κύριε, Εσύ που ξέρεις πως φλέγεται η καρδιά μου
Εμπρός Σου καθώς φλέγεται το θύμα,
Άλλο δεν με κινεί παρά το ταπεινό μου στίμα
Για όλες μου τις προσφορές και για τα δάκρυά μου

Ω, στρέψε το βλέμμα Σου σ’ εμένα, για να δεις

Τα βέλη που εξακόντισε μανία δολερή
Κάνε απ’ το σκότος τους να βγουν οι λογισμοί οι τυφλοί
Μην και κομπάσει από τη βλάβη του εντίμου ο αναιδής

Εγώ τη χάρη Σου το ξέρω, δεν αξίζω, μα η ψυχή κινά

Με την ομοίωσή Σου που Εσύ είχες συστήσει,
Αν είναι ασπίδα της να γίνεις, να σε συγκινήσει

Γιατί έτσι μόνο ο ήχος ο κακός της κακιάς γλώσσας σταματά

Και θ’ αποδείξει τώρα σ’ αυτόν που τη σπιλώνει
Πως είναι η δύναμη της πίστης μου σ’ Εσέ που τη στυλώνει. **
*
μτφρ. Α.Κ.