ΤΟΥΛΙΑ ΝΤ' ΑΡΑΓΚΟΝΑ

"Αν μ’ έπλασε η ίδια Φύση που ’πλασε κι εσένα,

Ή κάποιος Δημιουργός, σ’ ύλη και σε φυσιογνωμία,
Δεν νομίζεις πως η στόχαση κι ο πόθος για τη μνεία,
Καλέ μου Μανέλι, θα ’χαν δοθεί εξίσου και σ’ εμένα;

Γιατί τάχα στο πνεύμα μου λειψή να μ’ έχεις τόσο

Ώστε με το τραγούδι μου, θεωρείς, δειλιάζω να εκτεθώ–
Κι απ’ τον φτωχοπερήφανο τον ζήλο να μην ξεμεθώ–
Έστω και αν δεν μπορώ τις τεχνικές μας να εξισώσω.

Όχι, δεν νομίζω πως μπορείς να καταλάβεις, Πιέρο,

Πως και εγώ εργάζομαι σκληρά, που το στερέωμα ν’ αδράξω
Θέλω και στον κόσμο τ’ όνομά μου να χαράξω.

Δεν θριαμβεύει πάντα στον πόθο η αμοιριά – το ξέρω

Κι ίσως λοιπόν πριν την ψυχή μου πάω να γδύσω
Από το σάρκινό της πέπλο, τη δίψα αυτή να δώσει να τη σβήσω."

 

[Poi che mi diè natura a voi simile]

μτφρ. A.K.

ΤΟΥΛΙΑ ΝΤ’ ΑΡΑΓΚΟΝΑ

[se ben pietosa madre unico figlio]

Κι η μάνα ακόμη η σπλαχνική, έχοντας χάσει

Τον μονάκριβό της, και στην καημένη της καρδιά
Έχει ένας νέος και βαρύς καημός θρονιάσει,
Μπορεί και πάλι να ’χει ανάγκη από παρηγοριά.

Κι ο στρατιώτης ακόμη ο ευγενής, σαν κινδυνεύει

Δείχνει το θάρρος που ’χει εντός του και ψυχή βαθιά
Τι κι αν τον κρατούν στη φυλακή, αυτός γυρεύει
Με δίχως πι’ άλλους τρόμους να ’βρει λευτεριά.

Κι ο καπετάνιος που πλαντάζει, στ’ άγρια νερά

Για τη θανή του που πλησιάζει, στον λυγμό,
Σθένος ζητά να σώσει να δει το λιμάνι του ξανά.

Όμως εγώ, είτε από λάθος μου είτε από κακοτυχιά

Άμα τον ήλιο μου έχανα μια μέρα τον αβρό,
Μήτε ελπίδα θα ’χα μήτε θ’ ανέμενα καν παρηγοριά.

 

Μτφρ. Α.Κ.