Ακίκο Γιοσάνο, ποιήματα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Για να τιμωρηθούν οι άνδρες

Για τις αμαρτίες τους
Πλάστηκα
Μ’ αυτά το καθάριο δέρμα
Μ’ αυτά τα μακριά, μαύρα μαλλιά

*

 

 

 

* 

Αίμα ή έρωτας;

Ολάκερη η άνοιξη
Σ’ αυτήν την παιώνια που με συντρίβει.
Πέφτει η νύχτα, είμαι μόνη,
Είμαι δίχως ένα ποίημα.

*

Τώρα

Που συλλογιέμαι του πάθους μου
Την ιστορία
Είμαι σαν έναν άνθρωπο τυφλό
Χωρίς φόβο για το σκοτάδι.

*

Έρχεται η μέρα που όρη θα σειστούν

Εγώ το λέω, κι όμως όλοι αμφιβάλλουν.
Μόνο για λίγο το βουνό κοιμόταν ∙
Στο παρελθόν, όλα κινούνταν μέσα σε φωτιές.
Μα κι αν ακόμα δεν πιστεύετε,
Άνθρωποί μου, δείτε τουλάχιστον αυτό:
Όλες οι γυναίκες που κοιμούνταν
Είν’ τώρα ξυπνητές
Και κινούνται.

*

Μετά το μπάνιο

Κοιτάζω στον καθρέφτη
Αυτό το σώμα
Ακόμα κάτι παραμένει
Χθες: αδιάβλητο χαμόγελο

*

Στης άνοιξης το παραθύρι

Το κορίτσι
Φωνάζει έναν έφηβο ιερέα
Να ξυπνήσει
Στο τσακ απέτρεψε τις σούτρες του
Από αυτής το ανήσυχο μανίκι.

*

 

 

 

 

Μτφρ. Α.Κ.